Alles wat we leren hier -naast de nutteloze en vaak onjuiste feiten- is gehoorzaamheid. We krijgen ingestampt dat het leven oneerlijk is en hard en dat je niet op medeleven mag rekenen of zelfs maar hopen. Dit systeem werkt perfect om arbeiders te kweken, mensen die dansen naar de pijpen van hun baas en zonder klagen het zware werk verrichten. Een van de grootste nadelen van dit systeem is dat we een maatschappij creeren van individuen. Nu is daar op zich niks mis mee, mits deze individuen rekening met elkaar houden en dat is nu juist wat er niet gebeurt. Kinderen leren aan dat het ieder voor zich is, we kweken egoistische mensen in onze leerfabrieken. Dat is de reden dat we nu in een financiele crisis zitten, mensen die alleen maar aan zichzelf dachten, zelfverrijking. De toekomst, het millieu en hun medemens kon hen gestolen worden. Vertel mij niet dat ze de kredietcrisis niet hadden kunnen voorzien, elke middelbare scholier kan je vertellen dat als je verlies in een doosje doet en dat gaat verkopen dat het geld dan op een gegeven moment opraakt. Elke simpele ziel kan je vertellen dat je niet moet lenen aan mensen die je niet kunnen terugbetalen.

Ons onderwijssysteem is dus eigenlijk verschrikkelijk verouderd, het is ontworpen in de industriele revolutie en als we kijken naar waar het ons gebracht heeft dan mogen we zeker niet tevreden zijn. De technologie heeft vooruitgang geboekt, dat wel. Dat komt omdat we prima werkers hebben geschapen. De mens als wezen is echter achteruit gegaan, en wat is er nu belangrijker?

We hebben onderwijs nodig dat zelfstandige, gebalanceerde mensen vormt. Vrije geesten, creatievelingen en verantwoordelijke mensen. Dit zijn de eigenschappen die de mensheid als soort nodig heeft om te overleven en om vooruitgang te boeken. Om dat voor elkaar te krijgen moeten we af van het strenge karakter van het hedendaagse leren. De structurering in lesuren en vakken moet verdwijnen en zelfstandigheid moet geintegreerd worden in het gehele leerproces in plaats van alleen in werkstukken en opdrachten.

Natuurlijk zijn hier een hoop tegenargumenten voor, onder andere genaamd lerarentekort, algemene ontwikkeling en onderwijsniveau, maar ik denk dat de voordelen deze nadelen weg zullen vagen. Ten eerste het lerarentekort. In dit systeem zullen leraren veel meer als een begeleider in het leertraject optreden dan als een absolute macht, op die manier zal het vak leraar veel plezieriger zijn om te praktiseren en zullen er meer mensen geneigd zijn dit beroep te kiezen.

Ten tweede de alom gepredikte algemene ontwikkeling. Er wordt gedacht dat als leerlingen zelf kiezen wat, hoe, waar en wanneer ze leren dat een groot deel van de stof die als niet interessant beschouwd wordt overgeslagen zal worden. Dit zou slecht zijn omdat een brede kennisbasis een mens zou vormen. Ik ben zelf van mening dat een zelfstandige houding en een prettige ervaring bij het leren veel waardevoller is dan deze zogenaamde algemene ontwikkeling. Als een individu kennis echt nodig heeft, zal deze daar vanzelf achter komen en deze alsnog tot zich nemen. Op die manier zal deze persoon ook het nut van de informatie inzien en gemotiveerder te zijn om deze te doorgronden en onthouden.

Ten derde natuurlijk het onderwijsniveau. Er wordt gevreesd dat het niveau van het onderwijs zou dalen als men alle krampachtige regels los zou laten. Het tegenovergestelde zou echter plaatsvinden. Op dit moment kampen universiteiten met grote problemen omdat het middelbaar onderwijs niet op niveau is. De zogenaamde zesjescultuur heerst. Leerlingen leren alleen voor hun cijfer en vergeten na de test alles simpelweg weer. Als we over zouden stappen op dit onderwijssysteem zouden leerlingen niet leren simpelweg omdat het moet, maar uit interesse of vanuit het besef dat ze deze kennis nodig hebben in het leven. Natuurlijk zal het altijd voorkomen dat leerlingen niet genoeg meekrijgen van hun opleiding, maar is dat nu ook niet het geval? Aan de andere kant zullen er in dit systeem wel leerlingen zijn die meer meekrijgen dan gemiddeld, en dat is nu zeker niet het geval!

Daarnaast heeft Angels and Demons the online rpg sinds gisteren een enorme groei meegemaakt (gisteren alleen al bijna 300%), wat een beetje hetzelfde effect op me heeft als het cambridge mondeling. Plotseling moet alles werken, plotseling is het belangrijk dat de site 24/7 online is. En wat me nog het meeste verbaasd is dat er behoorlijk fanatiek gespeeld wordt, natuurlijk ik heb een aantal weken van keihard programmeren achter de rug, maar dit had ik niet verwacht… Wel gehoopt natuurlijk, dat wel.

Het voelt alsof ik in de achtbaan ben beland, ik ben ingestapt, maar terwijl ik nog even naar iemand zwaai die aan de kant staat vertrekt het karretje al…

Ik ben wat dat betreft wel blij dat het bijna vakantie is, er moet nog zo veel gebeuren om Angels and Demons tot een volwaardig rpg te maken. Eigenlijk is het een fulltime baan voor me, maar het voordeel is dat ik er plezier in heb. Zeker nu het een beetje begint te lopen, en dat zorgt dat ik het naast mijn schoolwerk vol kan houden.

Er hangt een beetje een surrealistische sfeer over mijn leven. Dingen waarvan ik nooit gedroomd hadden dat ze zouden gebeuren, vinden plotseling plaats, andere dingen, waar ik al tijden voor vecht, zijn plotseling voorbij. Mijn knie lijkt plotseling helemaal niet belangrijk meer…

Angels and Demons is volledig gratis te spelen, alleen als je extra functies wilt hebben moet je betalen, maar zelfs dat hoeft niet, want als je je nu inschrijft, krijg je gratis 50 ‘credits’.

Echt een aanrader!

http://angels-and-demons.co.uk

Titel: Perenbomen bloeien wit
Schrijver: Gerbrand Bakker
Uitgever: Malmberg
Aantal pagina’s: 129
ISBN: 978-90-345-5513-7
Prijzen: Longlist voor de Gouden Uil 2000

Perenbomen bloeien wit gaat over het leven van Gerson. Gerson woont samen met zijn twee broers, Klaas en Kees (een tweeling) en de hond, Daan, bij zijn vader. De jongens hadden de gewoonte om het spel ‘zwart’ te spelen waarbij ze hun ogen moesten sluiten en zo snel mogelijk een bepaald doelwit bereiken. ‘Zwart’ wordt echter de akelige realiteit voor Gerson als het gezin een auto ongeluk krijgt terwijl ze onderweg naar hun grootouders zijn. Klaas en Kees vertellen over hun leven met Gerson tot het bittere einde.

Het eerste wat opvalt aan dit boek is de simpele stijl. Er worden korte zinnen gebruikt, simpele woorden en er zit eindeloos veel herhaling in. “Vroeger speelden we het. We hebben het jarenlang gespeeld. Tot een half jaar geleden, toen deden we het voor het laatst. Daarna had het weinig zin meer.”(blz 5) De schrijver beweert achter in het boek dat er voor hem geen verschil is tussen schrijven voor kinderen en volwassenen en dit is dan ook duidelijk te merken. Gerbrand Bakker maakt geen onderscheid tussen kinderen en volwassenen, hij schrijft alsof elke lezer een kind is.

De verhaallijn van Perenbomen bloeien wit is niet bijster ingewikkeld, maar zou een goede roman kunnen voortbrengen. Jammer genoeg vindt Gerbrand Bakker het nodig om voortdurend te verklappen wat er zal gaan gebeuren, waardoor je het toch al voor de hand liggende einde al vanaf pagina tien ziet aankomen. “Op woensdag 28 juli werd Gerson veertien jaar oud. Hoe konden wij weten dat hij daarna nooit meer jarig zou worden?” (blz85) Dit doet me een beetje denken aan een klein kind dat een mop vertelt. Hij vindt het zo grappig, dat hij niet kan wachten om de clue alvast te vertellen en verpest zo de hele grap.

Verder is het opvallend dat de vertellers, Kees en Klaas, niet ouder lijken te worden door het verhaal heen. In het begin zijn ze rond de zeven jaar, maar tegen de tijd dat ze vijftien (of zestien?) zijn, spreken en denken ze nog steeds als zevenjarigen. Toen ik begon met lezen dacht ik nog dat de simpele stijl te wijten was aan de leeftijd van de vertellers, maar dit is in het hele boek niet veranderd. Wel gaat het niveau NOG verder omlaag als aan het einde het perspectief even naar Daan wisselt.

Dit boek wordt ingedeeld bij de literatuur, maar wat ik van literatuur verwacht is een mooie stijl, een verhaal waar een diepere betekenis achter zit, iets om over na te denken. Wat ik in dit boek vond was verveling, het is een kinderboek en niets meer. Het enige positieve punt vond ik eigenlijk de titel, ‘Perenbomen bloeien wit’. Dat roept vragen op, het roept een beeld op. Het verhaal zelf beantwoorde de vragen al voordat ze zelfs maar gesteld werden. Perenbomen bloeien wit is heel geschikt als kinderboek, maar de titel literatuur absoluut onwaardig.

Het is eigenlijk allemaal zo vreemd geworden sinds ik met manifestatie bezig ben gegaan. Ik ga uit van het principe dat de wereld zoals wij die kennen niet bestaat. Het is een illusie, een hologram, gecreeerd door een gezamelijke projectie. Je kunt het zien als een droom die we met zijn allen tegelijk dromen. Wij maken dus de wereld om ons heen. Vanuit dit gezichtspunt zijn wij dus in staat om de materiele wereld aan te passen. Dit kan door middel van gedachtes en gevoelens. Als je positiviteit uitstraalt, zullen er goede en leuke dingen gebeuren, maar het kan ook specefieker. Je kunt letterlijk bestellingen plaatsen bij het universum. Dit noemen we manifesteren. Dit is best moeilijk, omdat je moet blijven geloven en positief moet blijven denken. Als het niet meteen lukt is het de kunst om de hoop niet op te geven. In theorie is het even makkelijk om een miljoen euro te manifesteren als om een kopje thee te manifesteren, in de praktijk is dit verschil er zeker wel. Dit heeft er mee te maken dat wij het als moeilijk zien. We zijn vaak opgegroeid met het idee dat je voor geld moet werken en hebben zo een geestelijke barriere gevormd. Begin dus met iets makkelijks, manifesteer jezelf een ijsje, of een kop koffie. Bekijk the secret.

Nou, dat is dus ongeveer waar ik mee bezig ben in het dagelijks leven. Mijn probleem is alleen dat ik mezelf heb aangeleerd om op een nogal depressieve manier te denken. Maar ik ben het zat om depressief te zijn. Ik wil leven, ik wil genieten en dat probeer ik ook heel hard. Moeilijk omdat je onder sommige dingen gewoon niet uit komt. School bijvoorbeeld. Ik vind school gewoon niet leuk, niet op deze manier. Ik kan mezelf wel voorhouden dat ik dat wel doe, maar dan hou ik mezelf voor de gek. Het geheim is om er genoeg tegenover te stellen wat je goede humeur in stand houdt. Bij vriendinnen logeren in het weekend, naar leve de wiskunde in Amsterdam, aan Lapp-top meedoen om je week een beetje te breken.

Aan de ene kant word ik heel moe van vrolijk zijn, aan de andere kant word ik nog veel vermoeider van depri doen. Hmm, misschien moet ik eens wat meer slaap proberen te krijgen…

Het Teylers museum is vernoemd naar Pieter Teyler van de Hulst, een man met, conform het beeld van de verlichting, grote interesse voor de kunst en wetenschap. Tijdens zijn leven legde hij een grote verzameling aan van onder andere schilderijen, fossielen, natuurkundige instrumenten, edelstenen en mineralen. In zijn testament liet hij vastleggen dat zijn collectie moets dienen tot de bevorderd werd, in 1778 de Teylers stichting in het leven geroepen. Oorspronkelijk was dit geen museum, de schilderijen werden gebruikt in kunstbeschouwingen, de mineralen werden gebruikt in openbare lessen, de natuurkundige opstellingen in experimenten en lezingen en de boeken voor studie, net als de fossielen.

In 1784 werd de Teylers collectie openbaar gesteld, en daarmee is het het oudste museum van Nederland. Later is alle wetenschappelijke actviteit verdwenen, maar het museum is blijven bestaan. Op een zaal na, waar de expositie van tijd tot tijd wisselt, is het museum vrijwel onveranderd gebleven. Ook al is het in het museum nogal stil en is er niet heel veel te doen, de aanblik van de prachtige architectuur en de antieke vitrines maken het een bezoekje al waard.

Indeling Fossielen in Teylers museum
De fossielen in het Teylers museum zijn geordend op leefperiode, vindplaats en diersoort.

Vragen
1) Je ziet hier de plesiosaurus
a) Wat is langer, de staart of de nek?
-de nek is het langste.
b) Wat zal de functie zijn van de staart?
-de functies zullen voortbeweging en sturing geweest zijn
c) Wat dal de functie zijn van de nek?
-het makkelijk bereiken van een prooi(ze vingen hun prooi door onverwachte snelle bewegingen van de nek).
d) Wat betekent het woord saurus?
-het woord saurus komt uit het latijn en betekent hagedis.

2) De plesiosaurus was een waterdier. Waaraan kan je zien dat zijn voorouders op het land geleefd hebben?
-de flippers bestaan nog uit verschillende ‘vingers’.

3) Je ziet hier de Ichtyosauriers, de vishagedissen. Kan je het kenmerk(vraag 2) ook terugvinden bij hen?
-ja, ook de flippers van dit fossiel bestaan uit verschillende ‘vingers’.

4) Vergelijk de pootstructuren van de Plesiosaurus en de Ichtyosaurus met die van de grottenbeer. Welke staat dichterbij de landdieren?
-de Plesiosaurus heeft grotere kootjes dan de Ichtyosaurus en staat dus dichter bij de holenbeer.

5) De Moeritherium is verwant aan de eerste olifanten, de Palaeomastodont. Welke overeenkomsten zie je?
-ze hebben beiden een paar grote slachtanden.

6) De kop van de Moeritherium lijkt echter ook veel op die van de grottenbeer, maar de kiezen zijn duidelijk verschillend. Waaruit bestaan de verschillen?
-de Moeritherium heeft grotere keizen dan de grottenbeer.

7) Als een paleontoloog een mammoetkies vindt, kan hij zien of deze uit de onderkaak of uit de bovenkaak komt. Je kan dit ook zien bij de Indische olifant. Waaraan kan je dit zien?
-de onderste kiezen hebben een veel grotere lengte dan de bovenste kiezen.

De oudste periode van het Pleistoceen heet Tiglien.
a) Naar welke plaats in nederland is deze periode genoemd?
-naar de plaats Tegelen
b) Waarom heeft men dit gedaan?
-dit is gedaan omdat er op die plek veel fossielen uit dat tijdperk gevonden zijn.

9) Welke dieren zijn daar in het Tiglien gevonden die je er tegenwoordig niet meer aantreft?
Fossielen van dieren die toen leefden, maar nu uitgestorven zijn zijn onder andere de neushoorn, de hyena, de aap en de zebra.

10) Hier vind je fossielen die afkomstig zijn uit het carboon. Waarom noemt men deze periode het carboon?
-Deze periode is zo genoemd omdat er in die tijd heel veel koolstof in de grond en in de lucht zat, en carboon(engels:carbon) betekent letterlijk koolstof.

11) Stromatolieten zijn de eerste aanwijzingen voor het leven op aarde en worden dus ook fossielen genoemd. Hoe zijn zij ontstaan?
-deze zijn ontstaan door het afsterven van blauwwieralgen. De dode organismen hebben zich opgestapelt, en werden later samengeperst door de druk van de omliggende aarde en het water.

12) Bekijk het afgietsel van de Archaeopteryx en de plaat die erboven hangt.
a) Wat zijn de drie reptielkenmerken van de Archaeopteryx?
-de drie kenmerken zijn de tanden, de lange staart en de klauwen.
b) Wat is het vogelkenmerk?
-de overeenkomst tussen dit fossiel en hedendaagse vogels zijn de veren.

13) Bij de eencellige nummulieten kan je onder het vergrootglas de kamertjes zien die dit diertje maakt. Verklaar hoe zo’n grote structuur toch het skelet kan zijn van een eencellig organisme.
-dit organisme vormt elke keer een kamertje om zich heen, en gaat daar dan uit om weer een nieuw kamertje te vormen. Zo ontstaat dit skelet.

14) De sutuurlijnen van Ammonieten aan de buitenkant van de schelp zijn belangrijk voor de indeling van deze organismen.
a) Met welk doel worden deze gevormd?
-deze dienen voor stevigheid.
b) Ammonieten kunnen heel groot worden. Sommige hadden een diameter van meer dan een meter. Waardoor konden zij toch goed zwemmen?
-deze ammonieten hadden luchtkamers en waterkamers. In de luchtkamers kon dit organisme gas laten stromen(vanuit het bloed) en het ook weer in het bloed opnemen, waardoor het zich verticaal door het water kon verplaatsen (het duikbootproncipe is daar van afgekeken). Voor horziontale verplaatsing hadden deze organismen een zogenaamde ’straalpijp’ waardoor ze water konden laten stromen.
c) Ammonieten zijn uitgestorven, toch leeft er nog een afstammeling van deze diergroep, de Nautulis. Waarom is dit een belangrijke soort voor de paleontologie?
-de Nautulus is voor de paleontologie van belang omdat dit organisme ons informatie verschaft over de leefwijze en bouw van de reeds uitgestorven ammonieten.

15) Hier zie je fossiele slakken uit het Paleozoicum, het Mesozoicum en het Kenozoicum. Welke twee belangrijke verschillen vallen je op en hoe zou je die verklaren?
-wat opvalt is het verschil in kleur en complexiteit. Dit zal zeer waarschijnlijk door evolutie veroorzaakt zijn (verandering van millieu wat deze mutaties tot voordeel maakte).

16) Waarom wordt de degenkrab ook wel een levend fossiel genoemd?
-de degenkrab wordt ook wel zo genoemd omdat dit organisme nog niet utigestorven is en door de tijd heen nauwelijks veranderd is.

17) De reuzensalamander -Andrias scheuzeri- is het beroemdste fossiel van het Teylers Museum.
a) Waarom is dit het beroemdste fossiel?
-dit is het beroemdste fossiel omdat het vroeger werd aangezien voor het skelet van een mens.
b) Verklaar de oudste wetenschappelijke naam van dit fossiel.
-de oudste wetenschappelijke naam -homo diluvii testis et theoscopos- de mens getuige van de zondvloed. Deze naam was gekozen omdat men indertijd geloofde dat dit het skelet was van een mens, omgekomen in de zondvloed.
c) Verklaar de moderne wetenschappelijke naam van dit fossiel.
-de wetenschappelijke naam, Andrias scheuchzeri scheuchzeri, is gekozen omdat dit fossiel gevonden is door Andrias Scheuchzeri.

18) Vliegende reptielen -Pterodactyli- hadden een vlieghuid tussen de vingers en waren in staat tot glijvluchten, maar ook echt vliegen of fladderen, zoals een vleermuis. In hun bek zaten scherpe tanden. Wat zal hun voedsel zijn geweest?
-afgaande op de grootte van deze fossielen neem ik aan dat dit organisme zich met insecten gevoed zal hebben. De grotere soorten zullen zich met andere Pterodactyli gevoed hebben.

19) Kwastvinnige vissen worden gezien als de overgang van vissen naar amfibien. Beschrijf de overgang van kwastvinnigen naar amfibien, let hierbij op het geraamte en de bouw van deze dieren.
-de kwastvinnige hebben al vier vinnen. De graten worden steeds dikker, en kootjes vormen zich. Langzaam ontstaat de onderverdeling in vingers en de vinnen vormen zich tot poten.

20) Hoe zijn de afdrukken van het handdier ontstaan?
-afdrukken in klei en zandsteen zijn versteend geraakt, waardoor ze bewaard zijn gebleven.

21) Tot welke groepen behoren de organismen uit het Paleozoicum die in vitrine 23 en 24 liggen?
-in deze vitrines liggen reptielen en gevleugelde reptielen.

22) Fossielen in barnsteen zijn altijd insecten of spinnen, maar ook zaden, blaadjes of takjes.
a) Wat is barnsteen?
-Versteende hars, ook wel amber.
b) Waarom betreffen de insluitsels altijd kleine diertjes?
-de insuitsels betreffen altijd kleine diertjes omdat de druppels hars die van de boom af komen behoorlijk klein zijn. Soms raakt er een insect of klein diertje gevangen in zo’n druppel, en als die druppel dan onder de grond raakt, versteent deze.

23) Bekijk de diverse kaakfragmenten van de Mosasaurus.
a) Wat valt je op als je naar de tanden in de kaak kijkt?
-wat opvalt is dat er meerdere rijen tanden onder elkaar zitten, dit organisme had het vermogen tanden te wisselen.
b) Welke huidige diergroep bezit dit vermogen nog?
-de haaien bezitten dit vermogen ook.
c) Waarom denkt men dat de Mosasaurus dichterbij de slangen en hagedissen staat dan bij de dinosauriers?
-omdat het verhemelte bestaat uit twee botten en omdat er twee rijen tanden in de kaak zitten, net zoals bij boa constrictors.

24) Bekijk de schedel van de gorilla en van de Neanderthaler. Welke verschillen zie je tussen de schedels en kaken?
-de herseninhoud van de Neanderthaler is groter. Ook is de kaak minder groot en meer naar achteren geplaatst. De wenkbrouwen zijn minder prominent aanwezig(ingezonken in de schedel).

Tweehoornig monster van Fayûm
De Arsinoitherium zitteli Beadnell, ook wel tweehoornig monster van Fayûm leefde in het laat-Eoceen en Oligoceen(38-27 miljoen jaar geleden) en is gevonden in Fayûm(Egypte).
Al doet het skelet misschien aan een dinosaurier denken, dit monster was een zoogdier. Het behoort tot een groep van primitieve neushoornachtigen, maar in tegenstelling tot de neushoorns, maken de hoorns van dit dier onderdeel uit van het skelet.
Fossiele resten van dit organisme zijn gevonden in onder andere Egypte, Lybie, Oman en Angola.
De naam Arsinotherium heeft dit dier gekregen omdat de meeste fossielen gevonden zijn in Fayûm, waar het paleis lag van Arsinoe, een egyptische farao.
Dit enorme dier (1.8 meter hoog, 3.5 meter lang) woog ongeveer 2500 kilo.

arsinotherium

Wat het meeste opvalt aan dit dier zijn de enorme hoorns op zijn kop, die hol zijn van binnen. Vermoedelijk kon de Arsinotherium hier een geluid mee produceren, wat een belangrijke rol speelde in het paringsproces. Vanzelfsprekend dienden deze horens ook ter verdediging. Omdat er sporen van bloedvaten gevonden zijn, vermoeden wetenschappers dat de horens bedekt waren met huid.

Dit dier was een herbivoor en was vermoedelijk de hele dag bezig met het verzamelen van vruchten en bladeren. Ze leefden in regenwouden en moerassen.
De bouw en de stand van de poten wijst erop dat dit organisme veel tijd in het water doorbracht, want deze zijn beter geschikt voor waden of zwemmen in ondiep water dan voor lopen over land.

arsinotherium reconstructie

De volwassen Arsinotherium had bijna geen natuurlijke vijanden (vooral door zijn grootte en enorme hoorns), de jongen van dit dier echter wel. Het is waarschijnlijk dat er op hen gejaagd werd door de creodonta.

creodonta

De Arsinoitherium zitteli Beadnell behoort tot het rijk van de animalia (dieren), tot dat stam van de chordata (chordadieren), tot de klasse van de Mammalia (zoogdieren), tot de superorde van de Afrotheria, tot de orde van de Embrithopoda en tot de famillie van de Arsinoitheriidae.
Volgens de site van het Teylers museum heet dit organisme ook wel het ”tweekoppig monster van fayûm”, maar ik denk dat dat een foutje is.

Artikel

http://www.refdag.nl/artikel/1372689/Evolutie+met+de+mond+vol+tanden.html

Deze tekst bleek niet helemaal te zijn wat ik verwacht had, meer een soort verkooptekst, maar toch zal ik hem beschouwen.

In dit artikel wordt geprobeerd de evolutietheorie naar beneden te halen met verschillende argumenten.
Ten eerste wordt het bestaan van mutaties erkend, maar wel wordt gezegd dat mutaties altijd tot informatieverlies leiden, nooit tot een verbetering. Als tegenvoorbeeld wil ik hier de berkenspanners aandragen. Deze vlindersoort was oorspronkelijk wit, maar er bestonden enkele gemuteerde zwarte exemplaren. Dezen waren in het nadeel, omdat zij makkelijker te vinden waren voor roofdieren. Met de inzet van de industriele revolutie echter, bleef er zo veel roetaanslag op de witte berken achter, dat de zwarte vlinders in het voordeel waren. Dit was dus een vooruitgang, een kenmerk wat ervoor gezorgd heeft dat deze soort kon overleven en geen informatieverlies. Ook wordt gezegd dat nieuwe informatie niet spontaan kan ontstaan, maar niets is minder waar. Stel je voor, je neemt 200 willekeurige letters. Deze laat je door een computer in alle mogelijke volgorden zetten, en of je wilt of niet, ergens zal zich een zin vormen die ergens op slaat. Nieuwe informatie, gevormd uit pure informatieloosheid.

Ten tweede wordt beweerd dat tussenvormen uitsterven omdat ze niet kunnen overleven. Natuurlijk kennen we wel degelijk enkele tussenvormen (het oogdiertje bijvoorbeeld, als tussenvorm tussen plant en dier). Maar eigenlijk is het ook heel logisch dat we weinig tussenvormen kennen. Die ‘tussenvormorganismen’ waren minder aangepast aan hun omgeving dan de geevolueerde soort daarvan. Ze zijn dus relatief snel uitgestorven.

Dan wordt de evolutie weerlegd met het argument dat ingewikkelde symbioses, zoals je in koraalriffen ziet, niet door mutaties kunnen ontstaan. De tussenvormen zouden niet alleen kunnen overleven. Dit argument snap ik niet helemaal, natuurlijk kunnen de tussenvormen niet alleen overleven, ik zie niet in wat dat tegen de evolutie zegt. Ook de organismen die wij kennen, het koraal, kan niet solitair overleven. Het samen evolueren van organismen is wel degelijk mogelijk, dat noemen we co-evolutie. De omringende organismen maken namelijk deel uit van het millieu van het organisme, het is dus gewoon goed aangepast aan zijn omgeving. De oorspronkelijke organismen leefden naast elkaar en zijn toen langzaam afhankelijk van elkaar geworden.

Dan wordt beweerd dat dolfijnen af zouden stammen van koeien, en dat dit zou bewijzen dat ze geschapen zijn. Ik zie dolfijnen echter meer als een weerlegging van de theorie dat er geen tussenvormen zouden zijn. De dolfijn is juist een prachtig voorbeeld van een tussenvorm tussen land en zeedier. Hun lichamen zouden zo perfect zijn voor leven in het water, dat dit niet geevolueerd zou kunnen zijn. Zonder blaasgat zouden ze niet kunnen overleven. Ik denk echter dat de tussenvormen tussen vissen en dolfijnen, zowel een beginsel van blaasgat en longen hadden, als kieuwen.

Ook wordt beweerd dat conform evolutietheorie alle vissen dezelfde manier van voortbewegen zouden moeten hebben, omdat alleen de beste manier van voortbewegen zou overblijven. Wat hier echter over het hoofd gezien wordt, is dat er misschien niet een beste manier is. Er zijn verschillende manieren die geschikt zijn en dus naast en uit elkaar konden ontstaan.

Letterlijk wordt er beweerd: “Instincten bij dieren ontkrachten eveneens de evolutiegedachte. Als de angst van een gnoe voor een leeuw moest evolueren, was het dier uitgestorven voordat het instinct ontwikkeld kon zijn.” Ten eerste heb ik nooit iemand horen beweren dat instincten geevolueerd zijn. Instincten schijnen een onderdeel van de hersenen te zijn, maar in hoeverre dat in de genen vastgelegd is, is tot nog toe niet bekend. De werking van de hersenen is zo ingewikkeld dat we geen flauw idee hebben in hoeverre karakter en instincten vastgelegd zijn en hoe het denkproces werkt. Een beetje vreemd dus, om een theorie te weerleggen door een argument tegen te spreken wat niet gebruikt is.

Vervolgens wordt een beroep gedaan op een aantal beroemde geleerden, die beweren dat er sprake zou kunnen zijn van een ontwerp in de natuur. Nu vraag ik me af wat voor waarde we daaraan moeten hechten, aangezien er een heleboel wetenschappers waren die overtuigd waren dat de aarde plat was. Ook wordt een citaat van Maxwell gebruikt, die iets zegt over gelijkvormigheid van moleculen, wat naar mijns inszien helemaal niets met evolutie te maken heeft.

Ook wordt er gezegd dat er geen sluitend bewijs is voor macro-evolutie. Op zich is dit logisch, omdat dit een lange periode vereist, langer dan dat wij leven, maar bewijsloos is deze theorie niet. We hebben immers fossielen die deze theorie onderbouwen. Dan wordt er een beroep gedaan op ‘wetenschappelijke gegevens’: “De wetenschappelijke gegevens spreken deze vorm zelfs tegen.” Maar die wetenschappelijke gegevens worden niet genoemd. Ik ben wel benieuwd naar de bron.

Dan wordt in een poging alle evolutionisten zwart te maken Hitler uit zijn graf gehaald, maar als we op die toer gaan, mogen we het Christendom afzweren op grond van de inquisitie alleen al.

Daarna wordt er iets vaags gezegd over een ‘bewezen erfelijheidsleer’ van Mendel, die lange tijd ongeaccepteerd was, maar hoe dit de evolutieleer tegenspreekt wordt niet duidelijk.

Vervolgens wordt er ingegaan op een van de belangrijkste onbeantwoorde vragen van de geschiedenis. “Hoe is, uit levenloze chemicalien, het eerste leven ontstaan?” Beweerd wordt dat het eerste leven geschapen is, omdat er geen fossielen gevonden zijn van deze eerste levensvormen. Eerlijk gezegd lijkt me dat heel logisch, omdat fossielen over het algemeen overblijfselen van skeletten zijn, en de eerste organismen zeer waarschijnlijk geen skelet hadden. Mochten deze fossielen wel bestaan, dan zitten ze zo diep in de aarde, dat we daar moeilijk bij kunnen komen. Ook zullen ze door de grote druk van de aardlagen waarschijnlijk vernietigd zijn.

Als een van de laatste punten wordt gezegd dat de aarde niet zo oud is als wij denken. Dit beweren ze omdat fossielen soms in een erg actieve houding gevonden zijn. Zij zouden overvallen zijn door de zondvloed. Logischer is echter, dat ze het slachtoffer waren van vulkanische activiteit.

Dan wordt gezegd dat wetenschappelijk onderzoek uitwijst dat wel degelijk alle diersoorten in de ark pasten en dat er ook nog ruimte was voor voedsel. Ik me af welk wetenschappelijk onderzoek en hoe serieus we dit onderzoek moeten nemen, weer mist een bron.

Als laatste wordt gezegd dat de lengte van de aarde steeds langer geschat werd en dat er steeds wildere theorieen ontstonden omtrent evolutie, maar dat deze alleen ontstonden door ideeen van atheisten en Deisten. Darwin echter, de grondlegger van de evolutieleer, was een overtuigd Christen. Ook vind ik het niet vreemd dat mensen die niet Christelijk zijn, met een theorie komen buiten de Bijbel om. Deze mensen hebben hierover nagedacht, onderzoek gedaan in plaats van klakkeloos aannemen wat er in een eeuwenoud boekje staat.

Met andere woorden, de argumentatie in dit artikel was verrassend slecht. Ik denk niet dat dit serieus genomen moet worden.

de Sterrennacht | Vincent van Gogh

Titel kunstwerk: de Sterrennacht
Kunstenaar: Vincent van Gogh
Jaar: 1889
Afmetingen: 73×92cm
Materiaal: Olieverf op doek
Waar te zien: Museum of Modern Art (New York City)

Inhoud

Onderwerp
Dit is een weergave van een sterrennacht met daaronder een slapende stad. Vaak worden de volgende woorden van Vincent van Gogh ermee geassocieerd: “Waarom, vraag ik me af, zouden de stralende stippen in de lucht niet net zo makkelijk te bereiken zijn als de zwarte stippen op de kaart van Frankrijk? Net zoals we de trein naar Tarascon of Rouen nemen, gebruiken we de dood om naar de sterren te reizen.”
Er gaat een melangolische, iewat slaperige sfeer uit van het schilderij.

Voorstelling
Op de donkerblauwe lucht als achtergrond zijn elf sterren afgebeeld als lichtbollen van verschillende grootte in geel- en wittinten. Rechts bovenin is de maan afgebeeld in een cirkel van licht. Links over de hoogte van het hele schilderij is op de voorgrond een donkere vorm afgebeeld wat nog het meeste lijkt op een boomtop en een rotspunt. Van links komt ook een iets lichtere windvlaag die tot over het centrum van het schilderij komt. Deze is weergegeven met grijstinten en cirkelende patronen. Op 1/3 van het doek (van onderen) is een lichtgevende grillige horizon van blauwe bergen afgebeeld met daaronder een stad. Voor de stad is vooral blauw en groen begruikt, maar ook wel wat geel voor de verlichte ramen.

Boodschap
Aan de ene kant ligt de stad er heel slaperig bij, loom. De sterrenhemel schittert ons uitnodigend toe en de windvlaag doet denken aan een zwoele zomernacht. Als je kijkt naar de zin die hieraan gekoppelt wordt, dan zou de betekenis wel kunnen zijn dat ook al is de stad fysiek dichterbij dan de sterren, toch zijn de sterren helderder. En makkelijker te bereiken door te sterven. Dit is echter geen negatieve boodschap. Er gaat rust uit van het schilderij, ook berusting. Uitgaande van het feit dat dit geschilderd is door vincent 13 maanden voor zijn zelfmoord, denk ik dat hij al nadacht over sterven. Hij was klaar met het leven en heeft dat uit willen drukken in dit schilderij. Hij verheerlijkte de dood.

Abstrahering
Dit kunstwerk is figuratief, alle vormen en figuren zijn duidelijk te herkennen, maar het is geen realistische weergave van de werkelijkheid. Dit schilderij is opgebouwd uit de voor van Gogh typische grove toetsen, wat sommige vormen moeilijk te herkennen maakt, maar het heeft ook zo z’n charme. Het is een manier om iets abstracts als een luchtstroom te vertalen naar iets figuratiefs en daarbij een bijzondere wijze van licht afbeelden.

Stroming
Dit schilderij behoort tot het postimpressionisme. Het postimpressionisme is een reactie op het impressionisme en wil vluchtig en vormloos schilderen wat je terug ziet in de grove toetsen. Het doel van het impressionisme is om verder te gaan dan het weergeven van iets uit de werkelijkheid. Zoals we ook in de dichtkunst zien wordt de realiteit meer en meer losgelaten om plaats te maken voor emotie. Sfeer is hier belangrijker dan vorm. Wat ook kenmerkend is voor het postimpressionisme is de grote dynamiek die ontstaat door toetstricting, waar ook dit schilderij een goed voorbeeld van is.

Vorm

Licht
In dit schilderij is zowel natuurlijk licht als kunstlicht te zien. Alle licht is tegenlicht. Het natuurlijk licht komt van de sterren en de maan, en de opkomende zon achter de horizon, het kunstmatige licht komt van de gebouwen in de stad. Dit is wel allemaal getempert licht, het is niet fel genoeg om de duisternis op te heffen. Aangezien de definitie van schaduw de afwezigheid van licht is, is vrijwel het gehele schilderij in schaduw gehuld (op de lichtbronnen na). Er is dus zowel veel slagschaduw te zien (schaduw van de bergen op de stad) als eigenschaduw (overal).

Kleur
De overheersende kleuren in dit schilderij zijn blauw (donker blauw) en geel (vaak met wit). Er is een heel sterk licht-donker contrast aanwezig, vooral tussen het geel van de sterren en het donkere blauw van de hemel. Beneden bij de stad is ook wat groen gebruikt, en hier en daar wat bruin en de boomtop op de voorgrond is bijna helemaal zwart met wat bruine vegen. Kleur-kleur contrasten zijn natuurlijk overal te zien en er zitten ook wel wat koud-warm contrasten in, net als zuiver-onzuiver contrasten. De koud-warm contrasten zitten hem vooral in sommige sterren die met een heel koud wit zijn geschilderd tegen het warme blauw van de achtergrond. Het zuiver-onzuiver contrast zit vrij subtiel over het doek verspreid, aangezien zuivere toetsen en met zwart en wit aangelengde toetsen naast elkaar gebuikt zijn.
Dit is een polychrome kleurfamilie.

Ruimte
De opvallendste manier van ruimte-suggestie is verkleining. De boomtop op de voorgrond is enrom vergeleken met de bebouwtjes in de stad. Ook is er gebruik gemaakt van overlapping, wat te zien is bij de boomtop, de gebouwen in de stad en de bergen.
Ook is er aan de randen veel afgesneden, onder andere de boomtop, de stad en de bergen. Verder zijn de huizen plastisch weergegeven en is er gebruik gemaakt van plans. Het eerste plan is de boomtop (met een soort van struikje er naast), het tweede plan is de stad, het derde de bergen en het vierde de sterrenhemel. De windvlaag zweeft net achter het eerste plan.
Opvallend is dat de voorgrond zwat is terwijl het  naar de bergen toe meer en meer blauw wordt. Dit is kleurperspectief, maar je zou het ook atmosferisch perspectief kunnen noemen (niet mijn keuze).
Ook is er gebruik gemaakt van hoger plaatsen. Elk huis staat weer hoger en daarboven de bergen.

Vorm
De geometrische vormen in dit kunstwerk zijn de gebouwen in de stad, dit is een opeenhoping van vele kleine vormen die overlappen. Er is wel vormherhaling te zien.
De verdere vormen zijn allemaal organisch. Buiten de stad om is het vormbeeld een stuk rustiger. De vormen zijn ook een stuk groter en er is geen herhaling.
De vormen zijn allemaal vrij duidelijk en over het algemeen niet grillig. De bergrand aan de horizon echter wel.

Samenhang
In dit kunstwerk overheerst de verticale richting van de boomtop, die versterkt wordt door de uitstekende kerktoren. Voor de rest zijn alle richtingen horizontaal (de horizon, de windvlaag, etc.).
Er zijn weinig kleuren gebruikt, wat samen met de grote vormen een rustige indruk geeft.
Toch zou ik dit schilderij dynamisch willen noemen. De compositie is asymetrisch, de boomtop en de windvlaag van links zorgen dat de aandacht naar links gaat.
De kolkende zee van verf die van Gogh heeft gecreerd met zijn toetsen maken dit een schilderij die de titel dynamisch waardig is.

Functie

Levensbeschouwelijk
Dit schilderij heeft geen religieuze functie, wel een levens beschouwelijke. Dit schilderij laat ons nadenken over de dood, het eeuwige. Vooral als je de woorden van van Gogh eraan koppelt.

Estetisch
Onlangs de postimpressionistische insteek van het loslaten van de werkelijkheid zit er schoonheid en realisme in die dit tot een prachtig kunstwerk maken.

Educatief
Ik denk dat dit schilderij vooral een zelfreflecterende functie voor van Gogh had. Misschien dat hij hiermee anderen inzicht wou geven, dat kan ik niet beoordelen. Misschien een vorm van therapie?

Functie
Dit schilderij is niet zozeer voor amusement of decoratie gemaakt, ik denk dat van Gogh dit schilderij voor zichzelf heeft gemaakt, om zijn gevoelens te uiten. Zoals ik al eerder noemde, voor zelfexpressie. Het heeft uiteindelijk wel een decoratieve functie gekregen en het wonderlijke toetsenspel maakt het een lust voor het oog.

Mening
Mijn eerste indruk van dit schilderij was niet een heel bijzondere. De toetsen gaven het een niet zeer bijzonder uiterlijk omdat er details misten. Maar toen ik beter ging kijken veranderde mijn mening. Als je lang genoeg naar dit schilderij kijkt pakt de sfeer je, je gaat nadenken over de boodschap, het gevoel er achter. Als je dichtbij genoeg kunt komen zie je plotseling wat voor een prachtig kleurenspel de toetsen vormen, en wat een bijzonder wervelend patroon. Ook de compositie mag er wezen, de boomtop trekt vrij subtiel je aandacht naar de krullende windvlaag, die je verder leidt naar de lichtbollen van de sterren, door naar de maan.
Ik vind dit schilderij, onlangs mijn afkeer voor te grove toetsen, werkelijk prachtig.

De bassiliek staat vlak bij de “Santa Maria Maggiore” en is verschillende keren herbouwd. Men vermoedt dat de Santa Prassede voor het eerst gebouwd is door paus Pius I rond 150 A.D., maar hier zijn geen harde bewijzen voor.
Ook de fundamenten van de 5de eeuwse kerk zijn nog niet ontdekt. Deze kerk stond bekend als “Titulus Praxedis” en werd voor het eerst in een tekst genoemd in 489, maar deze kerk zou gebouwd kunnen zijn in de tijd van paus St. Siricius (384-399).
De kerk zoals hij nu is, is gebouwd in het begin van de 9de eeuw, ten tijde van paus Paschal I (817-824). De kerk is herbouwd omdat deze in erbarmelijke staat verkeerde. Paus Paschal was bezig om de vergeten kerken van Sinten opnieuw onder de aandacht te brengen, maar heeft ook deze basilliek gebruikt als begraafplaats voor zijn moeder Theodora. Helaas is bij een latere restauratie een groot gedeelte van de vroeg-christelijke aspecten verdwenen.

Het is aan te raden om een paar euro mee te nemen als je deze kerk gaat bezoeken, het licht werkt namelijk met een muntautomaat. Deze kerk wordt vanwege haar schoonheid ook wel “Orto del Paradiso” genoemd, ofwel paradijstuin. Twee zuilen en een architraaf van een romeins tempeltje sieren de (zuidelijke) ingang. De oostelijke ingang, aan de “Via Di Santa Prassede” ziet er veel minder interessant uit, neem dus de zuidelijke, mits toegankelijk, aan de “Via di Sant Martino ai Monti”. De binnenkant is versierd met vele mozaieken. Door de gehele kerk heen zijn sporen te vinden van de oprichter, paus Paschsal I. Niet alleen zijn er verschillende teksten in het (kerk)latijn te vinden die verklaren dat Paschal hoopte een plaatsje in de hemel voor zichzelf te reserveren door deze kerk te bouwen en Sinten een begraafplaats te geven, ook is hij afgebeeld op een van de mozaieken met een schaalmodel van de kerk in zijn handen.

Doordat de steentjes van de mozaieken niet helemaal recht liggen, lijken ze te schitteren wat voor een prachtig effect zorgt samen met de warme kleurenweelde. De grootse architectuur in combinatie met dit kleurenspel zorgt voor een overweldigende indruk.
Om het hele verhaal af te maken, heeft deze kerk ook een relikwie. De plek waar deze begraven ligt, is aangegeven in het midden van de vloer voor de zuidelijke ingang. Hier zou de spons liggen waarmee Sint Prassede het bloed van de 23 martelaren die voor haar ogen vermoord werden opgezogen had.

Bronnen
-sacred-destinations.com
-casa-in-italia.com
-romanchurches.wikia.com
-scholieren.com/werkstukken/9267
-wikipedia.org

Pijlinktvis (Loligo Vulgaris)

De pijlinktvis is een bijzonder organisme. Niet alleen heeft hij, in tegenstelling tot de octopussen, tien tentakels, ook heeft dit dier het vermogen te communiceren via kleur.

Bouw
De pijlinktvis kan ongeveer 60 cm groot worden en kan vele kleuren hebben, maar is meestal roze met wit en paarse vlekken. De reuzepijlinktvis echter, kan naar verluid wel 20 meter groot worden.
De pijlinktvis is radiaal symmetrisch en zijn 10 tentakels bevinden zich rond zijn mond. Twee van deze tentakels dienen om voedsel te vangen en zijn wat langer dan de andere acht, die dienen om het voedsel de mond in te bewegen. Het achterlijf is pijlvormig omdat er twee zijwaarts gerichte vinnen aan zitten.
Ook heeft de pijlinktvis het vermogen om inkt uit te scheiden, om vijanden af te schrikken.
De pijlinktvis heeft een inwendig skelet, wat bestaat uit een chitineschild wat in het achterlijf ingebed is.
Verder heeft de pijlinktvis twee kieuwen en drie harten. Een systemisch hart en twee kieuwharten.
Als er weinig licht is, lichten deze dieren op.

Indeling
De pijlinktvis behoort tot her rijk der dieren en tot de stam van de Mollusca(weekdieren). Verder wordt hij ingedeeld in de klasse van de Cephalopoda(koppotigen), in de onderklasse Coleoidea, in de superorde van de Decapodiformes en de orde van Teuthidia.
Leefomgeving&soorten
Deze dieren leven vanzelfsprekend in de zee.
In de noordzee komen voornamelijk 3 soorten voor, namelijk de gewone pijlinktvis(Loligo vulgaris), de noordse pijlinktvis(Loligo forbesii) en de kleine pijlinktvis(Alloteuthis subulata).

Voortbeweging
Een pijlinktvis heeft een zogenaamde sifon(denk aan een spuitfles), waar hij met grote snelheid water door kan pompen, wat hem in staat stelt met grote snelheden te bewegen.

Voedingswijze
De volwassen dieren eten voor het grootste deel haring en sprot, de jonge dieren voeden zich meestal met zöoplankton. De volwassen dieren jagen door met grote snelheid door een school vissen te zwemmen en dan met een snelle beweging hun prooi te grijpen.

Voortplanting
Elk jaar in mei/juni komen de inktvissen in grote getalen naar de kust om hun eieren te leggen. De eieren, die in grote trossen samengekleefd zitten duren er enkele weken over om uit te komen.

Communicatie
De pijl inktvis heeft het bijzondere vermogen om te communiceren met soortgenoten door middel van kleur.
De pijlinktvis in de maatschappij Meestal wordt de pijlinktvis afgeschilderd als gevaarlijk, maar dat is hij zeker niet.

De pijlinktvis wordt wereldwijd beschouwd als lekkernij en staat ook wel bekend onder de Italiaanse naar camalami.

Meer en meer begint het tot me door te dringen dat dit schooljaar bijna over is. Eerst een heerlijk lang weekend (wat ik helaas grotendeels zal moeten besteden aan schoolwerk, want ik heb de komende twee weken gemiddeld twee proefwerken per dag), dan twee weken school en dan meivakantie! Dat is natuurlijk alleen maar de stilte voor de storm, want na een weekje ontspannen in rome begint de drukte pas echt. Dan moet iedere leraar plotseling nog drie cijfers van je hebben en dan staat het rooster vol met examens. Maar goed, je moet wel iets doen om 9 weken rust te verdienen he?

Gelukkig kan ik schoolwerk combineren met mijn internetbezigheden (mijn meeste schrijfopdrachten verschijnen ook online) want die 20 cent moet wel verduizendvoudigen volgende maand. Met een beetje geluk kan ik van de zomer verhuizen. Als dat dan weer lukt met mijn knie tenminste… Ik ga er maar even van uit dat dat tegen die tijd in orde is, al is dat misschien niet zeker. Ik loop (strompel dus) er nu al drie maanden mee rond, en het verslechterd alleen maar. *positief denken*

Nog minder dan 40 schooldagen, das ongeveer 280 lesuren. Dat staat weer gelijk aan 11600 lesminuten ofwel 696000 les-seconden. Waarschijnlijk minder, want de laatste 2 weken op school stellen niet zo veel voor. Das voornamelijk proefwerkweek en boeken inleveren (o my god, dan moet ik al mijn boeken weer onder die enorme stapel rotzooi vandaan gaan vissen) en er valt natuurlijk veel uit in verband met de examens van de zesde klas. Als nou ook de zon nog een beetje gaat schijnen dan is er zelfs een kans dat ik dit schooljaar ga overleven…

Maar daar zijn we nog lang niet. Voordat we het fotosyntheseproces mechanisch na kunnen bootsen, of zelfs genetisch inbouwen, moeten we het eerst volledig begrijpen. Een hele boel weten we al, namelijk waar de processen zich afspelen, welke eiwitten dienen als electronenacceptoren, welke pigmenten de energie opvangen en op electronen overbrengen, welke weg de electronen binnen de chloroplasen afleggen en hoe atp wordt gevormd in de kelvincyclus. Maar verder dan dat niveau zijn we niet gekomen. Hoe werken die eiwitten? Hoe werkt bijvoorbeeld de synthese van atp door concentratieverschil? We hebben laatst ontdekt dat het eiwit f1 atp-ase wat hierbij betrokken is fungeert als een soort minimotortje, maar hoe dat motortje werkt, we hebben geen idee. Nabouwen wordt dus een beetje moeilijk, ten eerste omdat we de werking van deze eiwitten niet volledig begrijpen, ten tweede omdat op deze schaal andere wetten gelden, namelijk die van de quantummechanica. Waarom dan niet gebruik maken van de uitvinding van de natuur? Voordat we daadwerkelijk zo ver zijn dat we dit kunnen realiseren zijn we nog zeker wel 20 jaar verder, mar fantaseren kan geen kwaad.

Een interessant aspect aan de fotosynthese is dat het alleen met bepaalde lichtfrequenties werkt. Dit heeft te maken met de pigmenten in het chloroplastmembraan. In planten komen over het algemeen 4 pigmenten voor die met zichtbaar licht werken. Ook hebben ze pigmenten die met ultra violet en infra rood werken, maar wij focussen even puur op het zichtbare licht. Om zichtbaar te maken welke pigmenten dat zijn, hebben we bladpigmenten uit andijvie gehaald door het met zand en aceton in een mortier fijn te malen. Dit papje hebben we gefiltert en gemengd met petroleumether. Hierna hebben we er water bij gedaan, waardoor een tweelagensysteem ontstond en we de bladpigmenten makkelijk met een pipet of capillairtje uit de reageerbuis konden halen. Een kleine hoeveelheid hebben we gebruikt om met behulp van chromatografie te scheiden, de rest hebben we in een cuvet gedaan om met de fotospectrometer door te meten.

De chromatografie is niet heel goed gelukt, de pigmenten zijn niet goed opgekropen en ook niet 100% gescheiden. Ik denk dat dat met een andere loopvloeistof verholpen zou kunnen worden (of misschien 2D chromatografie?).

Reslutaten rf waarden:

Helaas zijn deze waarden zo verspreid dat vergelijking met binaswaarden geen zin heeft. De metingen zullen preciezer uitgevoerd moeten worden.

Binas lijst bladpigmenten:

Met de fotospectrometer zijn we een stuk verder gekomen. We hebben om de 10 nm een meting gedaan en de volgende grafiek met absorptiewaarden kwam daaruit:

Zie resultaten

Als je nu naar dezelfde binas tabel kijkt, zie je dat hier ook weinig informatie uit gehaald kan worden, daarvoor zouden we een kleiner gebie moeten nemen en in plaats van om de 10 nm om de 1 nm moeten meten. Een interessant gebied om te onderzoeken is dus duidelijk 460-540 nm. In diet gebied zitten grote toppen die zowel van chlorofyl a als chrlorofyl b als van bacteriofyl-d kunnen zijn, maar zekerheid hebben we pas als we het gebied tussen de 600 en achthonderd nanometer beter gaan bekijken, omdat de toppen daar wat verder uit elkaar liggen.

Critical note:

Hoe spannend en opwindend dit mag klinken, ik denk dat we echt voorzichtig moeten zijn met dit soort grootse plannen. Niet alleen zouden we iets heel fundamenteels aan het mensenras veranderen, ook lopen we het risico om de bestaande ecosystemen flink te verstoren.

We zouden groen worden (tenzij we andere pigmenten gebuirken, maar ik vraag me af of er een combinatie aan bladpigmenten bestaat die huidskleur veroorzaakt). We zouden het longsysteem moeten aanpassen, want in plaats van CO2 af te geven, zouden we het op moeten nemen en de zuurstofopname zou ook minder hoeven te zijn. Dit soort fundamentele veranderingen liggen nu simpelweg buiten ons bereik. Ook zou dit een hele hoop dierenlevens kosten (proefdieren) en waarschijnlijk ook mensenlevens. En als alles dan gelukt is krijg je weer een ander probleem: wie wel en wie niet? Er ontstaat een nieuw mensenras, zal iedereen aangepast worden? Of alleen een elite? Zof juist alleen een onderklasse?

Het millieuprobleem is misschien nog een stuk belangrijker. Als wij plotseling CO2 op gingen nemen in plaats van afgeven, zou de kyoto norm snel gehaald zijn, maar nog wel meer dan dat. Het (al behoorlijk verstoorde) evenwicht tussen zuurstofproducerende planetn en CO2producerende dieren zou volledig uit ballans raken.

Dus ookal kunnen we het misschien in de toekomst, ik vraag me af of het wel verstandig is om het toe te passen. We zijn geevolueerd tot wat we zijn door natuurlijke selectie, waarschijnlijk is het niet voor

niets dat wij als dieren geen chloroplasten hebben.

Bronnen:

Binas tabel 71 & 72

Waar wacht u nog op? Maak nu snel een blog aan op www.aua.cc

Genietend van het gevoel van Rinekes warme huid tegen zijn borst opende hij zijn ogen. Hij verstijfde toen hij de kat zag zitten, nog geen halve meter van zijn gezicht vandaan. Bewegingloos staarde het dier hem aan, zijn blik vast op zijn ogen gericht. Geschrokken drukte hij Rineke wat steviger tegen zich aan. Ze kreunde zachtjes.’Hein…’ Hoe langer hij terugstaarde hoe angstiger hij zich begon te voelen. De pikzwarte ogen van de kat staken op een vreemde manier af van ze inktzwarte vacht. Zwarter dan zwart waren die ogen. Haast onmogelijk was het om weg te kijken. Hoe langer deze staarwedstrijd duurde hoe ongemakkelijker hij zich voelde, de ogen hielden hem gevangen, de beschuldiging als een mes in zijn borst stekend. Hein slikte moeizaam, zijn keel voelde dik aan. Hij moest weg hier… ‘Rineke, het is tijd, mijn vrouw komt zo thuis…’ fluisterde hij in haar oor. Hij ging overeind zitten en begon zijn kleren bij elkaar te zoeken, maar nog steeds voelde hij de blik van de kat in zijn rug priemen.Bij de voordeur gaf hij haar nog een kus, maar de woede in de ogen van het zwarte dier beangstigde hem zo dat hij zich snel omdraaide en met gehaaste pas op weg ging. Vlak voordat hij de hoek om ging draaide hij zich nog een keer om. De kat zat weer op de onderste trede, als uit steen gehouwen. Hij zette een stap in zijn richting en meteen keek de kat hem aan met een felheid waarvan hij terugdeinsde. Nee, hij zou hier niet meer terugkomen. Hij had Rineke nooit moeten bedriegen…

hoe alcoholreclame onze maatschappij beïnvloedt

Alcohol is een van de gevaarlijkste verslavingen van deze maatschappij. Het gebruik van alcohol wordt als normaal gezien en start dan ook al op jonge leeftijd. De drankindustrie maakt hier mooi gebruik van en verergert dit onwenselijke gedrag nog eens door het gebruik van alcohol in reclames te presenteren als ‘cool’. Het drinken van alcoholische dranken wordt in deze spotjes verbonden aan sociaal en seksueel succes. Maar is alcohol niet dat goedje waar je hersencellen aan doodgaan? Is alcohol niet giftig? Is alcohol niet zwaar verslavend? Hoe kan het dat we dit toestaan? Hoe kunnen we onszelf en onze kinderen hieraan bloot stellen?

Nederlanders van 15 jaar en ouder drinken per jaar gemiddeld negen liter pure alcohol (bron: rivm.nl). Nederland telt op dit moment naar schatting 100.000 probleemdrinkers (bron: info.nu). Dit moeten we niet verergeren door alcoholreclames toe te staan op tv. Niet alleen doen deze reclames je denken aan een zwaar verslavend product, ook hebben ze op een heel subtiele manier invloed op ons denken. Ze verleiden ons tot het drinken van meer alcohol en zo tot het verrijken van de alcoholindustrie, maar is dat niet juist wat we niet willen? Wat is nu belangrijker? Onze gezondheid? Of het jaarsalaris van de topman van Heineke?

Wat misschien nog wel erger is naast de schadelijke invloed op volwassenen is de invloed die deze reclames hebben op de jeugd. De hersenen van mensen onder de 21 zijn nog niet geheel ontwikkeld en nog heel gevoelig voor verslavingen. Het drinken van alcohol in zo’n vroeg stadium van je leven kan later voor veel problemen zorgen. Het spijtige is dat je brein op die leeftijd ook veel gevoeliger is voor invloeden van reclames. Op dit moment drinken Nederlandse scholieren het vaakst van heel Europa (bron: rivm.nl). Ik denk dat dat sterk samenhangt met het reclamebeleid in Nederland. Maak van je kind geen alcoholist en verbied deze schadelijke reclames.

Maar het drinken van alcohol is toch een keuze? We zijn toch in staat om onze eigen beslissingen te maken? Natuurlijk is dat waar, maar alcoholreclames hebben zoals eerder gezegd een zeer subtiele invloed. Omdat reclames middels beelden en geluid en niet middels woorden informatie over brengen heb je niet door wat zo’n reclame met je doet. Dat heeft dus effect op je vrije wil en daarmee op je vermogen beslissingen te maken.

Alcoholreclames verergeren het alcoholprobleem in Nederland en verleiden ons tot het gebruik van dit schadelijke goedje. Ook hebben deze reclames een ontoelaatbare invloed op de jeugd. Moeten we deze vorm van manipulatie toestaan? Moeten we toestaan dat de alcoholindustrie haar zakken vult ten koste van onze gezondheid? Het halfzachte verbod wat nu geldt, namelijk dat er tussen zes uur ‘s ochtends en negen uur ’s avonds geen alcoholreclame getoond mag worden op tv is nutteloos. We willen niet alleen de jeugd beschermen tegen dit gevaar, daarbij gaan kinderen tegenwoordig niet om negen uur al naar bed. Alcoholreclame moet volledig geband worden van de tv.

 Eigenlijk heeft het heel lang geduurd voordat ik mezelf serieus ben gaan nemen. Ik dacht dat ik me aanstelde, dat het in een weekje wel weer over zou zijn. 2 weken misschien. 3 op zijn meest. Maar na 2 maanden begint het besef dat je nu toch echt gehandicapt genoemd mag worden door te dringen en daarmee de vraag of ik ooit nog normaal zal kunnen lopen. Mijn huisarts vertelde me in het begin dat alles in een paar weken in orde zou zijn, en dat een kraakbeenbeschadiging vrijwel altijd 100% geneest. Ik zette daar toen al mijn vraagtekens bij, want wat IK op school geleerd heb is dat kraakbeen niet aangroeit, maar goed, een arts zal dat wel beter weten dan ik was mijn redenatie. Na twee weken was er nog niets veranderd, dus ik ben terug gegaan naar de arts, die me hetzelfde als de eerste keer vertelde.

Nu had ik het gewoon op kunnen geven, maar ik ben blij dat ik dat niet gedaan heb, ik ben naar de fysiotherapeut gegaan. Die vertelde me dat hij vermoedde dat mijn miniscus kapot is en dat er een scan gemaakt moet worden. Oh ja, en dat ik zeer waarschijnlijk een operatie nodig heb. Fijn! Als er iets is waar ik bang voor ben… Maar goed, het doel heiligt de middelen of zoiets? Enfin, fysio heeft de huisarts gebeld en die wou mij weer zien voordat hij me doorverwees, dus ik vertrok voor de derde keer naar zijn spreekuur. Dit keer werd ik wel serieus genomen, zodra mijn arts merkte dat ik mijn knie niet kon strekken ben ik doorverwezen.

Ondertussen had ik issues met mijn werk en de arbodienst. Ik heb de fietstocht naar mijn werk moeten maken zodat ze met eigen ogen konden zien dat ik vrij immobiel was, wat niet bevorderlijk was voor het genezingsproces (understatement). Toen heb ik een afspraak met de arbo-arts in mijn agenda geplaatst gekregen, midden op een schooldag. School kan je afzeggen, dus dat was niet het grote probleem, maar wel dat de arbo-arts gesitueerd is bij mijn werk, en dus te ver fietsen voor mij. Na een hoop gedoe heb ik een nieuwe afspraak gekregen en daar kreeg ik eindelijk te horen wat er echt aan de hand is.

Wat blijkt is dat mijn knieschijf niet op zijn plaats blijft en dat dat verschillende oorzaken kan hebben. Onder andere inderdaad een kraakbeenbeschadiging of gebroken miniscus, maar het zou ook een gescheurde kruisband of een peesprobleem kunnen zijn. Wat ik me dan afvraag is waarom mijn arts me dat niet verteld heeft, aan een gokje heb ik weinig… Maar het mooiste moet nog komen; omdat ik al zo lang met een kapot kniegewricht rondloop, heb ik nu zeker een kraakbeenbeschadiging. En bedankt!

Inderdaad, ik ben gefrustreerd nu. Ik kan vrij weinig met mijn knie, fietsen doet pijn, stilzitten eigenlijk ook. Sinds gisteren heb ik een stuk tape om mijn knieschijf op zijn plaats te houden, maar dat stuk tape veroorzaakt maar net iets minder pijn dan dat het wegneemt. Ik kan met geen enkele excursie mee, ik kan niet te lang lopen, ik moet gebruikmaken van het zwaar inefficiente openbare vervoer in beverwijk, ik kan nergens meer met mijn cello naar toe… Ik kan niet heel moeilijk traplopen… Het ergste is misschien wel dat ik de Romereis in een rolstoel zal moeten meemaken. Het leven als gehandicapte heeft misschien zijn voordelen, maar die wegen echt niet op tegen de nadelen…

Maar goed, positive thinking! Alles komt weer in orde… Hoop ik…

Even focussen op de positieve kant hiervan… Iedereen is heel aardig en behulpzaam (gelukkig, want met de meest simpele dingen als een tas van mijn rug krijgen of een deur open maken heb ik moeite), ik wordt nooit meer uitgescholden op straat (tenzij ze mijn krukken niet opgemerkt hebben)… Ik hoef niet meer te gymen, in plaats daarvan mag ik me 2 uur in de aula zitten vervelen en me gefrustreerd voelen omdat ik niets kan met mijn knie… Zucht, dit gaat niet helpen, ik zit mezelf weer depressief te maken. Het nadeel van gehandicapt zijn is dat mensen je zielig vinden, en als mensen me zielig vinden ga ik mezelf zielig vinden. En je raadt het al, dat is niet prettig. Verzuipen in zelfmedelijden is niet mijn grootste hobby, en ook niet mijn een na grootste. Maar die keuze is aan mij toch?

Het is tijd om op te houden met zeiken en gewoon mijn leven weer op te pakken, voor zo ver mogelijk. Stoppen met doemscenario’s bedenken en dagdromen over het moment dat ik zonder krukken zal kunnen. Leven in het hier en nu noemen ze dat. Pff, waarom maak ik het mezelf altijd zo moeilijk? Ik wil gewoon kwaad zijn op het leven, maar nee hoor, ik moet leven in het hier en nu en roeien met de reimen (krukken in mijn geval) die ik heb. 

Jahoor, ik zit mezelf weer eens te irriteren. Tijd om te stoppen met schrijven dan, dit loopt nergens op uit. Geklets in de ruimte… Het leven van een gehandicapte, hoe kom ik er op… Misplaatste dramatiek. Ik ga nog even anderhalf uur proberen mijn werk te bereiken en zelfreflecterende gedachten hebben terwijl mijn klasgenootjes gymles aan het volgen zijn. Jaja, gehandicapt zijn is nog niet zwaar genoeg, wij gehandicapten moeten ook wekelijks gestraft worden voor gehandicapt zijn. Juist omdat het volledig buiten hun schuld om is. Welkom in mijn wereld, het leven van een gehandicapte. Ohw, wacht, daar zou ik mee stoppen… Sorry!!

Thanks for reading and have a nice day

Methode
De twee onderstaande puzzels heb ik aan elf mensen voorgelegd. Alle zijn gymnasium leerlingen van divers geslacht uit de vijfde klas, maar de profielen verschillen. Hierin heb ik onderscheid gemaakt tussen ‘alfa’ en ‘beta’. Ook heb ik genoteerd of de proefpersonen het vak filosofie in hun pakket hadden, aangezien het onderwerp logica daar behandeld is.

Puzzel1-theorie:
Gegeven: Op elke kaart staat op de ene zijde een letter, en op de andere zijde een cijfer.
Hypothese: Als er een A op de kaart staat, staat er op de andere zijde een priemgetal.
Welk(e) kaart(en) moet(en) omgedraaid worden om deze hypothese te testen?
Keuze uit: 3, A, B, 6
Juiste antwoorden: A&6

Puzzel2-praktijk:
Een natuurkundige doet onderzoek naar atomen. Hij stelt de hypothese dat atomen die zwaarder zijn dan 50u, altijd meer dan 20 electronen bevatten. Welk(e) van de volgende atomen moet hij onderzoeken om deze hypothese te testen?
Keuze uit: 60u, 26 electronen, 30u, 15 electronen
Juiste antwoorden: 60u en 15 electronen

Resultaten

resultaten

Wat mij ten eerste opvalt is dat er maar een persoon was die beide tests goed gemaakt heeft, namelijk Evelijn. Zij mag als uitzondering beschouwd worden, ze is namelijk hoogbegaafd.
De eerste test is buiten Evelijn door niemand correct beantwoord, de tweede test echter, de ‘praktijk’ test, is door 4 mensen correct gemaakt.
In totaal zijn er 17 confirmation fouten gemaakt en 14 omkeringsfouten. De meeste zijn gemaakt bij de eerste, wat meer abstracte test.

Verder zijn de foutloze tests niet geheel gelijk verdeeld over mannelijk en vrouwelijk, vooral door de resultaten van evelijn, maar uit zo weinig goed gemaakte tests kan geen conclusie getrokken worden.

Tussen de twee profielen is wel een duidelijk verschil te zien. Er zijn maar twee mensen met een ‘alfa’ profiel getest, maar deze hebben de tests zo overtuigend foutief ingevuld dat ik wel degelijk geloof dat er een verschil is. Dit had ik eigenlijk al verwacht, aangezien beta veel meer om begrip gaat, alfa doet eerder een beroep op het vermogen dingen te onthouden.

De keuze van het vak filosofie maakt echter geen duidelijk verschil, wat mij doet vermoeden dat er maar heel oppervlakkig is ingegaan op dit onderwerp.

Conclusie

Het is wel duidelijk dat de meeste mensen die aan dit onderzoek meegedaan hebben een beter inzicht in een voorbeeld uit het dagelijks leven hadden, dan in een meer abstract voorbeeld. Ik denk dat dit in het algemeen voor mensen geldt, een paar uitzonderingen daargelaten. Verder zijn er meer ‘confirmation’ fouten gemaakt, dan omgeldige omkeringen. Ook hierbij vermoed ik dat dat op een grotere groep mensen te betrekken is, maar het is niet mogelijk een sluitende conclusie te trekken omdat het onderzoek niet uitgebreid genoeg was. Ten eerste was de groep proefpersonen veel te klein en te gespecialiseerd, ten tweede was de test niet uitgebreid genoeg om werkelijk iets te kunnen zeggen over het vermogen tot logisch redeneren.

Voorstelling(onderwerp)
Het onderwerp van dit schilderij is het leven van de heilige Antonius. Antonius leefde van 251 tot 356 na christus en werd vereerd als patroon van besmettelijke ziektes(ook veeziektes). In dit schilderij zijn vijf scenes uit Antonius’ leven afgebeeld. Op de voorgrond staat Antonius afgebeeld in gevecht met een aantal duivels, wat de sfeer dreigend maakt.

Voorstelling
Linksboven is er een man te zien, die uit de wolken hangt en zijn hand naar voren uitgestrekt houdt(god?). De lucht is licht blauw, naar boven toe donkerder. Op de achtergrond zijn bergen te zien. Links van het midden is een man(Antonius) te zien die belaagd wordt door duivels. Links daarvan staat een man op het gras met een boek in zijn handen. Zijn gezicht is grotendeels bedekt door zijn gewaad en aan zijn voeten ligt goud(Dit is Antonius die zich niet laat verleiden door het goud van de duivel). Daar onder is een soort rivier te zien met een aquaduct. Aan de oever zitten twee figuren, maar het zouden ook hoopjes vodden kunnen zijn, dat is niet goed te zien. Links van deze twee onduidelijke figuren, is een lopende man afgebeeld, gehuld in lompen. Zijn houding is sterk gebogen en naast hem loopt een naakt kind. Links daarvan is nog een arm te zien die iets vast houdt, een touw of een stok. Ook is nog een half been te zien, de rest is afgesneden. Dit moet de heilige Antonius voorstellen, uitgeput door voortdurende verlokkingen. De afgesneden man is Jezus Christus, die gekomen is om Antonius roem te beloven voor zijn standvastigheid. Rechtsonder Antonius die belaagd wordt door duivels, zijn twee mannen afgebeeld, de ene ligt voor dood tegen een boomstronk(een uitgeputte Antonius), de andere staat er half overheen gebogen(Jezus Christus). Links daaronder zit een vogel op een boomstronk, het lijkt nog het meeste op een uil. Rechtsboven Antonius en Christus is een grot te zien, waarvoor twee oude mannen zitten(heremieten, Antonius en Sint Paulus). Ze zitten op een soort bank van rots en tussen hen in staat een kaars. Tussen hun benen stroomt een soort riviertje(wat ontspringt uit de rotsen). Boven hun hoofden is een raaf te zien, met een stuk brood in zijn bek(de raaf is gezonden door god om de eerste twee heremieten uit de kerkgeschiedenis te spijzen) . Helemaal rechts onder is een kerk te zien met een put er naast. Op de put zit een fazant. De kerk is als een soort doorsnede weergegeven, want de binnenkant is te zien. In de kerk ligt een dode op een rood bed(Antonius), in zijn handen een hele lange kaars. Om hem heen treuren monniken.


Boodschap
Het is duidelijk dat de schilder met dit schilderij een verhaal wil vertellen, het leven van de heilige Antonius. Het stelt Antonius tot voorbeeld: Antonius liet zich niet door de duivel overhalen, hij leefde vroom. Hij was een goed mens. De boodschap is dus eigenlijk dat vroom leven goed is. De figuren zijn niet geïdealiseerd, in tegendeel. Antonius is meerdere malen als oud mannetje afgebeeld.

Abstrahering
Over abstrahering hoeft weinig gezegd te worden in dit schilderij, het is vrij realistisch, op de verhoudingen na. Scènes zijn groter en kleiner afgebeeld naar mate de aandacht die eraan geschonken moet worden volgens de schilder, niet hoe verder weg hoe kleiner.

Middelen
Dit kunstwerk is gemaakt met olieverf. Vanzelfsprekend zijn er kwasten gebruikt en er is geschilderd op een paneel.

Licht
In dit schilderij is alleen natuurlijk licht gebruikt. Het licht komt hier van links en is getemperd. Het is zijlicht en het veroorzaakt alleen eigenschaduw(in de plooien van de gewaden, verder bijna niet).

Kleur
Voor de achtergrond is veel groen gebruikt, zowel donker als licht. Ook is grijs voor de rotsen, het aquaduct en de kerk gebruikt. Voor de lucht en de rivier is wit en blauw gebruikt(ook een beetje geel/rood, bij de man die uit de wolken hangt). De figuren hebben allemaal een bleke huidstint, naar het gele toe en donkere, blauwe gewaden, op Sint Paulus na, die draagt een geel gewaad. Wat erg opvalt is dat een duivel een rood gewaad aan heeft(kleur kleur contrast), helaas is dit verminderd doordat het geen zuiver rood is.
De kleuren zijn bijna alleen maar onzuiver.
Er is een lichtdonker contrast tussen de lucht en het land, en een koud-warm contrast met de rode cape van een van de duivels tegen de rest van het schilderij.

Ruimte
Plasticiteit zit er niet veel in dit schilderij, behalve in de gewaden, waar door eigenschaduw plooien in zijn gecreëerd. Er is in dit schilderij hoger/lager plaatsing gebruikt, afsnijding en verkleining.
De figuren zijn hoger geplaatst naarmate ze verder weg staan, ook zijn ze kleiner naarmate ze verder weg staan. De enige voorstelling waarin niet consequent met hoger plaatsing en verkleining is gewerkt, is Antonius die met de duivels vecht, deze voorstelling staat dan wel op de voorgrond, maar de grotte is niet in verhouding tot de plaatsing. Ook de figuren aan de rivieroever kloppen niet, ze zijn veel te klein weergegeven. In de achtergrond is atmosferisch perspectief gebruikt, de bergen in de verte zijn een beetje wittig. De figuren aan de rand van het schilderij zijn afgesneden(ik vraag me af of dat wel hoort…) en verder komt er erg veel overlapping voor. De boom voor de monniken in de kerk, de duivels die Antonius overlappen, ga zo maar door. Er is geen gebruik gemaakt van lijnperspectief, wel van plans.

Vorm
Over vorm kan ik kort zijn, en zitten puur organische vormen in dit schilderij. Er zijn veel vormen, vaak ook ingewikkelde, die in elkaar versnoerd zitten(de duivels die Antonius belagen). In verhouding tot het paneel zijn de vormen klein. De vormen worden niet herhaald. De meeste vormen zijn duidelijk(al zijn ze soms slecht te herkennen) maar de figuur in de wolken is vaag.

Samenhang
Er zit niet echt duidelijk een richting in dit schilderij. De voorstellingen lijken niets met elkaar te maken te hebben, ze zijn gewoon toevallig allemaal in dit vlak geplaatst(oh, ja, en ze gaan allemaal over Antonius). Over de compositie: Het lijkt er op alsof de scènes gewoon gelijkmatig over het vlak zijn verdeeld, niet meer.
Ik denk dat dit een dynamische voorstelling is, vooral om de scène met Antonius en de duivels. Hier zit veel beweging in(schuine richtingen, onafgemaakte bewegingen, rare houdingen). Ook komt er hier rood voor, wat alles levendiger laat lijken.

Levensbeschouwelijk
Dit schilderij vertelt ons eigenlijk dat we vroom moeten leven. We mogen niet zwichten voor de verleidingen die door de duivel op ons pad gelegd worden, we moeten trouw blijven aan god. Dit schilderij is dus vrij religieus.

Estetisch
Dit schilderij is bedoeld om mensen ervan te doordringen dat ze vroom moeten leven, het zou dus een zekere mate van herkenning op moeten roepen. Jammer genoeg doet dat (bij mij) het tegenovergestelde. Misschien dat dat voor de middeleeuwers anders was, maar in deze tijd roept het vervreemding op.
Ik kan me absoluut niet inleven in Antonius en mooi vind ik het schilderij eigenlijk ook niet.

Politiek
Dit schilderij bevat protest tegen een ‘zondige’ manier van leven. Verder zit er geen politieke boodschap in verwerkt.

Economisch
Dit schilderij is reclame voor de kerk.

Educatief
Dit schilderij is zeer educatief in de vorm van zeden. Het leert je vroom en netjes te leven, niet voor het grote geld te gaan, dan zal je beloond worden na je dood. Het informeert je over hoe je je leven zou moeten leiden.

Vermaak
De achtergrond vind ik heel mooi gedaan, dus dat zou vermaak kunnen zijn, voor de rest vind ik het schilderij niet mooi. Het is eerder een verwijt dan een plezier om naar te kijken.

Mening
Zoals ik eerder al gezegd hebt, vind ik dit schilderij eigenlijk niet mooi. De achtergrond is heel mooi gedaan, vooral dat atmosferisch perspectief. Verder vind ik de figuren niet mooi geschilderd en doet het schilderij me niets. Wat kunst mooi maakt, is hetgene wat het in mensen oproept, en dit roept geen gevoelens in me op, eigenlijk alleen een afkeer voor de kerk. Ook is het niet bijzonder mooi geschilderd, wat het voor mij oninteressant maakt.

Waar komt het HIV-virus vandaan? Dat is een vraag waar ik onderzoek naar gedaan heb. Een gerichte gok zou zijn; van de apen. De gok zou gericht zijn omdat apen in de evolutie relatief dicht bij ons staan, een virus wat kan overleven in apen, zou dus makkelijker kunnen overleven in mensen dan in vogels, omdat het inwendige van een aap sterk lijkt op dat van de mens. Dit ga ik onderzoeken door het genetische materiaal van de virussen van apen en mensen met elkaar te vergelijken. Het HIV virus evolueert zeer snel, en aan de mate van overeenkomst tussen twee sequenties kan dus bepaald worden of virussen verwant zijn en zo ja, hoe lang geleden ze ongeveer afgesplitst zijn.

Hypothese
Ik verwacht dat het HIV-virus bij de aap vandaan komt, omdat de aap relatief nauw verwant is aan de mens en het voor een virus dus niet moet zijn moeilijk om zich aan te passen aan het menselijk milieu.

Materiaal en methode
Voor dit onderzoek maak ik gebruik van het programma Biology Workbench, van het programma TreeView en van een bestand met HIV-sequenties(te vinden onder de bijlage genaamd apen.mens.txt.txt). Natuurlijk is er een computer nodig om dit onderzoek uit te voeren.

Eerst voeren we de eiwit sequenties in in Biology Workbench, om er hierna met behulp van ClustaW een alignment van te maken. Deze alignment halen we door ClustaDIST en de gecodeerde stamboom plakken we in TreeView en we maken er een stamboom van, geroot door “syke’s monkey”. Nu kan je aan de lengtes van de lijnen aflezen welke HIV-sequenties meer en minder verschillen, en zo afleiden of het HIV virus van de aap komt, en zo ja, van welke aap.

Resultaten
De sequentietabel is te vinden in de bijlage genaamd sequentie.txt
De stamboom is te vinden in het bestand genaamd stamboomweek4.txt. Deze kan geopend worden in TreeView.

Conclusie
Het valt mij op dat Human5, Human Rod en Human Ali niet veel verschillen met de Pig-tailed Macaque’s. Ook liggen de Chimpansees vrij dicht bij Human 1, 2, 3, 4, Lay en Eli. Hieruit kan ik concluderen dat het HIV-virus inderdaad bij de aap vandaan komt, en wel bij de Chimpansee en de Pig-tailed Macaque vandaan. Mijn hypothese klopt dus.

Discussie
Dit resultaat is zeer discutabel, ten eerste werken we hier met vrij weinig sequenties, om echt zekerheid te krijgen zijn er minstens 50 sequenties per soort nodig en verschillende sequenties per individu. Daarbij ziet zo’n stamboom er erg mooi uit, maar eigenlijk zegt het vrij weinig over afstamming. Vanaf hoeveel procent overeenkomst mag je zeggen dat een HIV-virus van een mens bij een aap vandaan komt? In de stamboom lijken ze erg dicht bij elkaar te liggen, maar dat kan dus heel bedrieglijk zijn. Wat interessant zou zijn is misschien om meerdere apenrassen te onderzoeken, en deze apen ook te selecteren op leefgebied, het land waar ze wonen. Deze sequenties zouden dan vergeleken moeten worden met mensen uit die buurt, ik verwacht namelijk dat die sequenties een stuk meer overeenkomsten zullen vertonen. Wat ook interessant kan zijn, is om te onderzoeken bij welk apenras het HIV-virus ontstaan is, en uit welk virus(dat zou dan waarschijnlijk een virus zijn wat bij dat apenras voorkomt). Misschien blijkt er ook wel een andere drager van het HIV-virus te zijn dan de aap, die het later overgedragen heeft aan de aap.

Bijlagen
sequentie
apenmens
stamboomweek4

Als je al weet waar je naar toe wilt, hoeft het niet heel moeilijk te zijn. Je kijkt op internet een beetje rond wat er aangeboden wordt en als een reisbureau je aanspreekt, ga je lekker een keertje langs, of als je het al zeker weet kan je online boeken. Lekker makkelijk.

Maar wat als je nog geen flauw idee hebt? Langsgaan is eigenlijk geen optie, want als je de verkopers moet geloven is elke bestemming perfect en voor je het weet sjouw je rond met drie kilo aan papierwerk in je tas. Als je rustig rond wilt kijken biedt het internet een betere uitkomst.

Als je uit al die goedkope vakanties eindelijk een bestemming hebt gekozen boek je natuurlijk niet meteen bij de site waar je die gevonden hebt. Er worden in 2009 zo veel vakanties aangeboden dat je heel makkelijk kunt vergelijken en zo de beste vakantie kunt uitkiezen. Veel plezier met uw vakantie in 2009!

Hieronder heb ik een aantal suggesties voor reisbureau’s op een rijtje gezet:

adotravel.nl

corendon

deREISGIGANT.nl – altijd snel en goedkoop

Effeweg.nl

Elmar Reizen

GoMundo.nl

D-reizen

Iedereen heeft het wel eens meegemaakt, ’s avonds laat loop je door de verlaten stad en plotseling hoor je in de verte mensen lachen. Als je verder loopt wordt het luider, nu hoor je ook glas breken (dat was weer een bushokje minder). Je begint zenuwachtig te worden, want je weet dat je langs het vervaarlijk uitziende groepje zal moeten lopen. Je steekt de straat over, want je wilt hun aandacht niet trekken, maar dat is vergeefse moeite. Plotseling vallen ze stil en kijken je met grote belangstelling aan. Het enige wat je wilt is hard wegrennen, maar je weet dat je geen angst mag tonen, want dan komen ze juist achter je aan…

Geweldpleging is de normaalste zaak van de wereld geworden met als gevolg dat we ons niet meer veilig kunnen voelen op straat. Veiligheid is een mensenrecht en als dat in gevaar komt, is het hoog tijd om in te grijpen. Op dit moment wordt geweldpleging als een klein misdrijf gezien en ik ben van mening dat dit soort criminaliteit veel zwaarder gestraft moet worden, maar dat alleen zal het probleem niet oplossen. Om geweld uit onze maatschappij te bannen, moeten we het probleem bij de wortels aanpakken, namelijk bij het moreel onderwijs.

Als ik denk aan moreel onderwijs, denk ik aan opvoeding. Moraal hoort een kind mee te krijgen van de ouders. Het probleem is echter dat de ouders die moraal ook niet meegekregen hebben en dus niet kunnen doorgeven. We hebben te maken met het zogenaamde ‘morele verval.’ Om de moraal in ere te herstellen, zal de taak van de ouders tijdelijk over genomen moeten worden door de overheid.

We zijn niet de eersten die met dit probleem zitten. In de klassieke oudheid hadden de Romeinen hetzelfde probleem. Toen heeft keizer Augustus door middel van propaganda het gezin als hoeksteen van de samenleving hersteld en het losbandige volk tot rede gebracht door slim gebruik te maken van zijn middelen. Maar als je bedenkt dat Augustus de moraal van het romeinse volk hersteld heeft met behulp van alleen mythen, legenden en beeldhouwwerken, moet dat voor ons wel een eitje zijn. Wij hebben beschikking tot massamedia zoals tv, kranten en internet en dan heb ik het nog niet eens over het onderwijs.

Als waarden en normen geïntegreerd zouden worden in het onderwijsprogramma, zodat kinderen al op vroege leeftijd een besef van goed en kwaad krijgen, besparen we ons daarmee een hoop ellende. Niet alleen zal het criminaliteitsgehalte dalen en daarmee dus ook de kosten voor criminaliteitsbestrijding, ook zal er minder geweld gebruikt worden waardoor de algemene veiligheid wordt vergroot en dat was tenslotte ons doel.

Waarden en normen onderwijzen op scholen is de oplossing voor het morele verval. Natuurlijk is dit eigenlijk de taak van de ouders overnemen, maar iemand zal het moeten doen, want nu gebeurt het niet. Net als in de tijd van de eerste romeinse keizer zullen we hiermee niet alleen de moraal herstellen, ook zullen we daarmee de veiligheid op straat vergroten, zinloos geweld uitbannen en de criminaliteit terugdringen. Moreel onderwijs is geen keuze, het is onze plicht aan de maatschappij.

Een van de dingen die mij het meeste verbaasde was dat onlangs het feit dat we over het algemeen weinig begrijpen van de quantum mechanica, er wel toepassingen voor hebben gevonden. Een hiervan is de raster tunnel microscoop (STM=Scanning tunneling microscope). Dit is een microscoop die gebruik maakt van een quantum mechanisch effect genaamd tunneling.

Electronen worden aangetrokken door atoomkernen. Als een electron in een metaal zit, zijn er veel atoomkernen in de buurt en aangezien de buitenste electronen een beetje los zitten, golven die vrolijk door het metaal heen. Maar om door een vacuum naar bijvoorbeeld een andere positieve lading te springen, is een enorme hoeveelheid energie nodig volgens de klassieke natuurkunde. Hoe groter het vacuum, hoe meer energie nodig is.
De grap is, dat electronen die die energie niet hebben, toch wel eens overspringen. Dit heet tunneling. Een electron kan je weergeven als een golf van waarschijnlijkheid, de waarschijnlijkheid dat je een electron op een bepaalde plaats zal aantreffen. Binnen een metaal is dat een mooie sinusoide, maar in een vacuum neemt de kans dat je het electron er aantreft exponentieel af. Dus hier geldt: hoe groter het vacuum, hoe kleiner de kans dat er electronen over springen.

De STM werkt niet, zoals optische microscopen, met licht, maar tast het oppervlak van een materiaal af met een microscopisch kleine naald. Deze punt van deze naald bevat maar een atoom, waarmee met zeer kleine afstanden over het oppervlak wordt bewogen. Zowel op de naald als op het te scannen materiaal staat een zeer kleine spanning, die het tunnelen mogelijk maakt. Het te scannen materiaal moet dus een metaal of halfgeleider zijn, anders werkt het trucje niet. Door het tunnelen gaat er een zeer kleine stroom lopen tussen naald en preparaat. Als de afstand tussen preparaat en naald een heel klein beetje veranderd, zal de stroom sterk afwijken en zal de computer de hoogte van de naald aanpassen totdat de oude stroom weer bereikt is. Zo wordt een reliefkaart van het preparaat gevormd. Dit proces verloopt zo precies dat de verschillende atomen zichtbaar gemaakt kunnen worden. Je krijgt dan zo’n beeld:

De kleuren zijn niet waarheidsgetrouw, aan elke hoogte is een kleur toegekend.

Dit kan tegenwoordig zo snel dat je zelfs filmpjes kunt maken van bijvoorbeeld indium atomen die over een koperoppervlak bewegen. Ook kunnen we met dit principe materialen atoom voor atoom opbouwen.

Hoe de microscoop verder werkt, dus hoe er met zulke kleine afstanden en zo precies bewogen kan worden(en ook zo snel) zal ik even kort uitleggen. Er wordt gebruik gemaakt van een zogenaamde piezomotor. Piezo is een keramiek dat wanneer er een spanning op komt te staan, ombuigt. Zowel in het mechaniek dat de naald beweegt als in het mechaniek dat het preparaat naar de naald toe haalt zijn piezo elementen gebruikt.

Ik hoop dat het duidelijk was

Ine liep een beetje zenuwachtig door de zaal. Het mocht was zeker niet haar eerste expositie, maar ze voelde dat dit iets te weeg kon brengen. Haar werk was anders dan voorheen, het had nu iets eigens, iets bijzonders wat voorheen niet te vinden was geweest in haar foto’s. Plotseling waren daar de eerste gasten, nieuwsgierig de wanden aftastend met hun ogen, ‘vol verwachting klopt hun hart’ dacht ze. Toen merkte ze dat ze weer voor haar eerste foto stond, de rozen in de groene bak. Ze mocht hem eigenlijk wel dankbaar zijn, voor die laatste volledig misplaatste liefdesverklaring…

Na vroeg op staan en lange files kwamen we keurig op tijd aan in het mediapark, helaas waren we een van de weinige groepen die op tijd was gearriveerd dus het begon al met een flinke uitloop. Toen we eenmaal compleet waren werden de leerlingen van hun begeleiders gescheiden (dat zal voor de meesten een opluchting geweest zijn, want workshops volgen met leraren is niet het ideale beeld van een ontspannen dagje uit), zij kregen een aparte workshop. De leerlingen werden verdeeld over de verschillende (publieke) omroepen en vertrokken te voet en per bus richting de studio’s. Ikzelf werd met Ilene ingedeeld bij de ncrv en we verwachtten er niet al te veel van, maar het viel reuze mee. Onze dag werd gevuld met het in elkaar zetten van ‘de kortste talkshow van nederland met de langste voiceover’. De groep bestond ongeveer uit vijftien leerlingen en een aantal begeleiders en na het verdelen van de taken gingen we hard aan de slag want een dagje is weinig voor een talkshow, ook al duurt die maar tien minuten. We hebben een leuke middag gehad en als we hoe-heet-hij-ook-al-weer (Ilene gaat me slaan als ze dit leest) moeten geloven, gaat ze het helemaal maken als interviewster.

Terug in het centrale gedeelte bleek dat de andere twee felisenum afgezanten het niet zo gezellig hadden gehad, zij hadden iets met een rap gedaan, wat niet zo goed had uitgepakt. Maar niet getreurd, als troost kregen we nog een kort concert van Jan Smit (t is maar waar je van houdt denk ik zo). Na nog even op foto jacht geweest te zijn was het toch echt afgelopen. Onlangs het feit dat het wervingsdoel erg duidelijk was (we moesten allemaal maar een ‘mediastudie’ gaan doen) kan ik de dag van de media zeker aanraden, allemaal een recensie insturen hoor, volgend jaar!

Website MediaMind: http://www2.rvu.nl/mediamind/

Het beeld van ‘tieners’ of ‘jongeren, of ‘pubers’ dat algemeen uitgestraald wordt door de media is niet zo’n positief beeld. Niet de minste kritiek is dat wij allemaal zogenaamde comazuipers zouden zijn en dan ook al vanaf jonge leeftijd (lees: 11 a 12 jaar) regelmatig alcohol gebruiken. Nu vind ik het sowieso dubieus om dit soort beweringen te doen over o’n grote groep mensen, in dit geval is het wel heel erg overdreven. Als 16-jarige geheelonthouder ben ik niet alleen, dus het woordje ‘allemaal’ gaat al niet meer op. Wat ik zelf in mijn klas heb zien gebeuren is dat de mensen zo tussen hun 15e en 16e levensjaar in alcohol begonnen te drinken. Naar mijn mening is dat vroeg, maar het is wel even wat anders dan de leeftijd die door de media wordt gesuggereerd. Zogenaamde ‘comazuipers’ heb ik nog nooit ontmoet, dus waar die bewering vandaan komt is mij echt een raadsel. Misschien leven wij in een elitaire groep als gymnasiasten, maar erg waarschijnlijk lijkt dat me niet.

Ik wil niet ontkennen dat het ‘alcoholprobleem’ om aandacht vraagt, maar de zaak zo schromelijk overdrijven zal niet bijdragen aan de oplossing. In hoeverre is dit probleem veroorzaakt doordat jongeren het als normaal zien alcohol te drinken? Bevorder je dat niet juist door mensen te doen geloven dat iedere tiener zich elke vrijdagavond volzuipt vanaf zijn twaalfde jaar?

http://astore.amazon.com/worldsfashion-20

http://astore.amazon.com/thegoldenage-20

http://astore.amazon.com/theartificialworld-20

http://astore.amazon.com/the_neverland-20

http://astore.amazon.com/the_librarian-20

http://astore.amazon.com/sobeautiful-20

Visit store at:

http://astore.amazon.com/nihlaeths-corner-20

Visit shop at:

http://astore.amazon.com/nihlaetblogt-20

Visit store at:

http://astore.amazon.com/moveit-20

Visit shop at:
http://astore.amazon.com/ilisea-20

more animals

Vandaag heb ik weer een record gebroken, ik heb het namelijk voor elkaar gekregen om, terwijl ik maar vier uur les had, zowel in het donker te vertrekken en in het donker thuis te komen en dan doel ik niet op bewolking. Nee, ik had mijn zaakjes natuurlijk weer mooi geregeld,… Door een lerarenvergadering vielen er een hele hoop lessen uit, maarja, daarna was er een nieuwjaarsborrel voor de docenten, en ze hadden Oskar en mij gevraagd om ‘een paar minuutjes te spelen voor een kleine vergoeding’. Tegenwoordig blijkt dat met een paar minuutjes 90 minuten wordt bedoeld, en een kleine vergoeding een bioscoopbon, dus we stonden wel voor een verrassing daar. We hadden een stuk voorbereid, de zwaan, maar gelukkig hadden we ook nog wel wat repetoire. Niet genoeg echter voor 1.5 uur en ook waren de meeste stukken gewoon nog niet klaar om uitgevoerd te worden. Gelukkig viel dat niet om, want we waren alleen maar ‘muzikale omlijsting’, dus iedereen was gezellig aan het praten terwijl wij een beetje moeilijk liepen te doen om geen stiltes te laten vallen. Op zich heb ik wel lol gehad, en die fouten maakten echt niet uit, omdat toch niemand luisterde, aan de andere kant ben ik het een beetje zat om als voetveeg van de school gebruikt te worden. VAn die kleine dingetjes, een paar minuutjes als 90 minuten opvatten, een week van tevoren met een optreden komen aanzetten, of erger nog, 2 dagen van tevoren. Of een keline vergoeding in de vorm van een bioscoopbon (beter dan een zak drop die ik als vegetarier niet eet, maar hoe vaak ga ik nu naar de bioscoop? Precies, helemaal nooit). En als dat nu een keertje gebeurt, maar nee, het is elke keer hetzelfde. En elke keer is behoorlijk vaak. Ik de afgelopen vier weken(ja, de kerstvakantie meegeteld), heb ik drie uitvoeringen voor school verzorgd. Ik vind dat het tijd is om ons een redelijk loon te geven, net als de Dj. Maar goed, hoe dit nu over te brengen? Ik vind het moeilijk om om geld te vragen, wat ook eigenlijk niet zo gek is. En daarbij, tot wie zou ik me moeten richten? Het is nooit dezelfde die dit soort evenementen organiseert…

Nu vraag je je natuurlijk af wat dan het probleem was. Wat de conrector letterlijk zei, was dat hij bang was dat het dwarsheid van mij was. De puberteit enzo. (toen ik dit voor het eerst hoorde, viel er een heeeel ongemakkelijke stilte in de kamer) Ik vind het zo belachelijk… Waarom kan ik niet serieus genomen worden? Omdat ik toevallig in de groei ben? Omdat ik hormonen in mijn lichaam heb? Sorry hoor, maar dat gaat er bij mij niet in. Alles wordt altijd en eeuwig maar op de puberteit afgeschoven. Natuurlijk, ik schreeuw tegen mensen omdat ik in de puberteit ben, niet omdat ik ruzie met ze heb en ontzettend kwaad ben. Tuurlijk, ik huil omdat de hormonen me instabiel maken, niet omdat ik het leven niet meer zie zitten. En dat ik toevallig wel verantwoordelijkheidsgevoel hebt, maakt mij de uitzondering die de regel bevestigd, maar me vertrouwen, ho maar. En wat als die ‘problemen’ wel hormoon gerelateerd zijn, wat dan nog? Dat maakt ze toch niet minder serieus of urgent? Als ik depressief ben, dan wordt gezegd ‘ach, dat is de puberteit, dat gaat wel weer over.’ Als een volwassene depressief is, dan moeten we plotseling allemaal van diegene accepteren dat hij woedend wordt om niks, want hij heeft het moeilijk. Ik zie de logica niet…

Maar goed, ik moet gewoon blij zijn dat het voor elkaar is denk ik, met beide handen deze kans aangrijpen. Ik kan wel blijven klagen en kniezen, ik zal er niet veel mee bereiken. Na deze vakantie heb ik mijn eerste echte schooldag. De eerste dag dat ik iets leer in dat gebouw. Ik zie er nu al naar uit.

Ik voel me een gevangene hier, omdat ik totaal geen rechten heb, ik heb te doen wat volwassenen mij vertellen, wat mijn leraren mij vertellen. Ik word aan het lijntje gehouden door de conrector. Ja, hij is hard voor me bezig, hij doet wat hij kan, maar achter mijn rug om vertelt hij de leraren dat hij me helemaal niet wil helpen. Ik kan niet weg uit huis, ik heb geen recht op financiële steun, ik mag niet weg van school en privacy heb ik ook niet. Toch is dat alles een illusie. Als ik wil, kan ik weg. Niemand die me tegenhoudt. Het zijn alleen denkbeeldige muren. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik ben het zat om rondgecommandeerd te worden, ik vind dat het tijd is om het recht in eigen hand te nemen, maar dat zou wel betekenen dat ik mijn hele leven op moet geven. Niet dat ik zo veel heb om blij mee te zijn nu, maar toch kan ik het niet. Ik wil Cambridge niet opgeven, ik wil mijn cello niet kwijt, ik heb de moed niet mijn ouders uberhaupt te vertellen dat ik weg wil, ik heb de moed niet om weg te blijven van school en gewoon te gaan werken voor mijn geld, voor mijn onderhoud (misschien dat ik dan wel schoenen zou kunnen kopen en een nieuwe broek, want al mijn broeken zijn te klein). Maar wat wil ik dan wel? Wat moet ik doen? Ik heb geen keuze, want ik houd het niet uit zo. Als dit leven onveranderd zo doorgaat, zit ik binnen een maand in een gesticht. Maar de enige andere mogelijkheid is eigenlijk ook geen mogelijkheid.

Ik denk dat ik vast zit, dat is het grootste probleem. Dit heeft een reden, ik moet hier iets van leren, maar wat? Misschien is het gewoon tijd om de bom te laten barsten. Stoppen met mijn pijn en verdriet van binnen dragen. Op schrift kan ik het heel makkelijk kwijt, maar niemand in mijn omgeving weet hoe moeilijk het echt voor mij is om dag in dag uit te gehoorzamen. Slaafje te spelen.

Misschien draait het allemaal om geloven in verandering. Geloven dat je kunt veranderen, dat er iets gaat veranderen. Maar ik kan dat geloof niet meer opbrengen, ik voel me leeg, dood.

Ik weet echt niet meer wat ik moet doen…

Ik ben tegelijkertijd aan een film bezig over de afschaffing van het middelbaar onderwijs, voor maatschappijleer en dat wil dan wel weer lukken. Niet dat ik er tijd voor heb, maar voor een examencijfer maak je tijd, schijnt. Belachelijk, school neemt al driekwart van mijn leven in, komen ze ook nog de schaarse eigen tijd die ik heb inpikken…En niemand die het tegen gaat ook, want wij onverstandige minderjarigen hebben geen rechten. Oh, jawel, eentje, we hebben het recht gecommandeerd te worden. Ik snap dat niet hoor, wereldwijd zijn de rechten van de mens vastgesteld, en in Nederland hebben wij het zogenaamd allemaal zo goed, maar als je kijkt naar mijn rechten, dan klopt dat beeld niete helemaal. Ben ik soms geen mens, dat al die ‘rechten’ niet voor mij gelden? Ik heb niet het recht om over mijn gezondheid te beslissen, ik heb niet het recht om over mijn eigen lichaam te beschikken, ik heb niet het recht om mijn eigen keuzes te maken, ik heb geen vrijheid. Laten dat nu juist de belangrijkste rechten in Nederland zijn. Wat is dat toch met die magische grens van 18 jaar? Waarom hebben kinderen geen rechten? Waarom moet ik per se 16 maanden wachten totdat ik aan mijn eigen leven kan beginnen? Ik heb het vast al driehonderd keer eerder gezegd, maar die paar maandjes zullen mij echt niet essentieel veranderen. Daarbij, volwassenheid is iets subjectiefs. Ik ken mensen die al jaren volwassen zijn, en toch het verantwoordelijkheidsgevoel van een twee-jarige hebben, en mensen van 11 jaar oud die volwassener zijn dan hun ouders.

Ik heb nooit getekent voor mijn eigen onderdrukking, sterker nog, ik ben nooit akkoord gegaan met de grondwet, of enig ander wetsartikel. Wat geeft al die mensen het recht om mijn beslissingen voor mij te nemen? Dit is niet alleen een denkbeeldige kooi, het is ook een werkelijke kooi. Ik kan niet weg van huis. Mijn ouders zijn officieel verantwoordelijk voor mij, wat ook meteen betekent dat ze alles voor mij mogen(en moeten) bepalen. IK HEB OOK EEN EIGEN WIL HOOR!!!!

Ik wil niet leven in gevangenschap en ik weet niet of ik de kracht heb te wachten op vrijheid. Wat moet ik doen?

De eerste twee uur wiskunde D (in 60 minuten klaar), het derde en vierde uur engels (in 35 minuten klaar). Tsja, wat dan? Ik heb met Oskar afgesproken het 7e uur muziek te gaan maken, dus ik zit hier nog wel even. Gelukkig hebben we hier een computergang, maarja, driekwart van de sites wordt geblockt, dus daar heb ik niet zo veel aan…  Het enige wat me nu rest is 2 uur bloggen(ja, inderdaad, hier kan je alvast stoppen met lezen, want dit gaat echt nergens over)…

Ik ben hard bezig het record laat opstaan en toch op tijd komen te breken, vanochtend geslapen tot 7.25. Ik moest weg om 7.30… Nouja, geslapen, ik was om 6 uur al wakker, maar ik had gewoon geen zin om uit bed te komen. Geen motivatie. Waarom zou ik ook eigenlijk? Naar school gaan is niet mijn keuze. Niemand heeft me ooit gevraagd of ik wel naar school wil. Niemand heeft me ooit gevraagd wat ik nu eigenlijk zou willen doen met mijn leven. Het is de regel dat ik, als minderwaardige minderjarige gehoorzaam ben aan de maatschappij en netjes in de schoolbanken plaats neem, maar wat maakt dat de maatschappij zo veel macht over mij heeft?

Het dagelijks leven is saai, het is een sleur, en dat komt omdat ik gehoorzaam aan de wetten van de samenleving. Ik maak geen eigen keuzes, ik volg bevelen op. Vanochtend stond ik op de pont te bedenken wat ik nu eigenlijk wilde, en waarom ik daar precies stond, omgeven door 100 willoze tieners, klaar om gebrainwashed te worden voor het volwassen leven. Het enige wat mijn vrije keuze was vandaag, was om mijn cello mee te nemen. Dat gaf me tenminste een beetje het gevoel dat ik iets te vertellen had. Vandaag zit ik niet voor niets op school, ik wacht. Ik wacht om iets nuttigs te doen, iets leuks, iets wat ik ECHT wil doen. Niet dat iemand dat begrijpt, ik zit hier nu vrijwillig uren niets te doen, maar het is wel MIJN keuze, ik zit hiet uit eigen vrije wil…

Ik voel me bedreigd. Wat zijn mijn vrijheden nog? Ik kan mijn eigen keuzes niet maken, ik heb geen privacy, wat blijft er dan nog over? Het enige wat ik heb, wat alleen van mij is, is mijn gedachtenwereld en ook die is niet veilig. Voortdurend proberen mensen te bepalen wat ik moet denken en wat ik van dingen vind. Ik word gek hier, in hoeverre is een mens nog zelfstandig? Ik wil mezelf zijn, weg met al die invloeden! Ik wil me niet meer laten sturen, ik wil niet opgevoed worden, ik wil niet opgeleid worden, ik kan dat allemaal prima zelf! (ikke doen, ikke zelluf doen!) Maar hoe kan ik leven in een maatschappij waarin deze controle als normaal wordt ervaren? Ik kan niet zomaar zeggen; ik doe niet meer mee. Maar wat dan wel? Dit gaat tegen al mijn principes in… Moet ik, omdat dat nu eenmaal ‘normaal’ is, al mijn standaarden laten varen?  Moet ik me dit laten gebeuren? Of is het tijd om dit een halt toe te roepen? Ik heb de moed niet, ik durf niet. Wanneer zal ik sterk genoeg zijn om dit leven achter me te laten? Waarom kan ik niets anders doen dan braaf mijn tijd in gevangenschap uitzitten, en naar de vrijheid uit te kijken als ware het een droom? En wat als ik die jaren en jaren van gehoorzaamheid overleef, waar moet ik dan naar toe? Is er in deze wereld uberhaupt nog een plek waar ik naar toe kan?

Dit is geen leven, dit is sterven en niets anders. Dit is het leven uitzitten. Ik zou gelukkig kunnen zijn, al deze tijd, maar ik onderga dit lijdzaam. Alles wat binnen mijn macht ligt is een stille protestvoering. Stilletjes het witte licht van binnen koesteren, stiekem mezelf zijn, terwijl iedereen denkt dat ik braaf het voor mij uitgestippelde pad volg. Ik laat dat niet van me af nemen, niemand kan me dwingen dat op te geven.

Pff, nou dat was veel, maar geen geklets in de ruimte. Ik moest het even kwijt denk ik. (*frustratie*) Nog 2 minuten, dan ga ik weer aan de bel gehoorzamen en braaf pauze houden(stel je voor, ik zou toch iets interessants doen in mijn pauze).

Ik ben in ieder geval niet voor niets gebleven, ik ga 3 uur van muziek maken tegemoet, drie uur leven, drie uur van ongegeneerd zijn.

Jeej, dat was de bel(moet dat zo hard?). Ik stop dus, want de stroom gaat uit…

Misschien kan je de geschiktheid van een onderwijssysteem afmeten aan het aantal mensen dat zich erin gelukkig voelt en de gemiddelde ‘gelukkigheid’, misschien is het beter te kijken naar de kwaliteit ervan, maar waarom niet naar beiden?

Het huidige systeem scoort op beide punten slecht. Er zijn zeer weinig scholieren die met plezier naar school gaan, sterker nog, een groot deel haat school. De efficiëntie (die nauw samenhangt met de kwaliteit ervan) is ook niet erg groot. Onlangs de driedeling in niveau (vmbo, havo en vwo), zitten er altijd mensen van verschillende intelligentie bij elkaar. Dit betekent dat een leraar altijd het ‘gemiddelde’ aan moet houden. Het jammere is dat de gemiddelde leerling niet bestaat. Mensen zitten altijd in meer of mindere mate boven of onder dat niveau. Nu is een kleine afwijking niet zo’n probleem, maar hoe verder van dat ‘gemiddelde’ af, hoe ondraaglijker het leven op school wordt. Een deel van de leerlingen haalt het gevraagde niveau gewoon niet, zij zouden veel meer leren als ze op hun eigen niveau onderwijs zouden genieten. Een ander deel zit boven die denkbeeldige grens en zou veel meer kunnen.

Dit is dus niet alleen mijn probleem. Ik mag dan misschien een uitzondering zijn, dat neemt het feit niet weg dat dit gewoon een slecht onderwijssysteem is. Je mag leerlingen niet dwingen om tot hun achttiende slecht onderwijs te volgen, als je iets verplicht stelt moet je namelijk ook kwalitiet bieden.

Hier in de les word van mij verwacht dat ik alles wat een docent mij vertelt voor waar aanneem, maar mensen zijn niet onfeilbaar, verre van dat, dus docenten ook niet. Docenten maken verschrikkelijk veel fouten en de lesstof wordt zeer eenzijdig belicht. Ook speelt de mening van een leraar een veel belangrijkere rol dan de objectieve ‘waarheid’.

Ik snap het niet, moet ik alles geloven wat uit de mond komt van iemand die ik zelf voortdurend sta te verbeteren? Moet ik de persoon die zijn eigen mening als onfeilbare waarheid ziet en mijn mening als dom afdoet, als mijn grote voorbeeld nemen? Ik kan best zelfstandig leren. Natuurlijk is een beetje ondersteuning fijn. Iemand die helpt als ik niet verder kom. Maar dat moet niet verder gaan dan dat. Ik wil zelf leren, en niet de leerstof voorgekouwd op mijn bordje gedeponeerd krijgen. Ik ben prima in staat zelf te kouwen. Op die manier krijg ik de mogelijkheid me te verdiepen in een onderwerp en mijn eigen begrip en mening over een onderwerp te vormen. Dit in plaats van alles dubbelop behandelen. Sommige mensen hebben behoefte aan herhaling. Ik weet iets na twee keer wel, de overige zeven keer herhaling is verspilde moeite. Lesstof word zo veel dubbel behandeld, omdat onderwerpen niet alleen binnen een vak herhaald worden, ze komen ook nog bij andere vakken terug. Nu snap ik wel waarom leerlingen 1400 uren moeten volgen, ze rekenen 1000 uren voor herhaling…

Gedachten die me nooit eerder overvallen hebben, sluipen mijn hoofd binnen. Wat als ik op een morgen gewoon in bed blijf liggen? Wat als ik gewoon weiger proefwerken te maken, weiger de les in te gaan? Wat als?

Ik heb nooit moeilijkheden gezocht, maar de uitzichtloosheid van deze situatie maakt me wanhopig. Is er echt geen manier waarop dit anders kan?

Ik krijg alleen inefficiente oplossingen aangereikt. Oplossingen die alleen beslag leggen op de schaarse tijd na school, de enige tijd dat ik kan doen ik wil, en die dan ook helemaal volgepland is. Het resultaat is dat ik in drie pauzes meer te doen heb, dan in twintig lessen, dat ik bijna alleen ’s nachts thuis ben en dat ik elke dag om zes uur op moet staan, om dan nog tijd tekort te komen.

Mijn ´echte´ leven is zo’n tegenstelling met mijn schoolleven. Als ik ook maar een vijfde van de tijd die ik op school zit te verdoen zou kunnen besteden aan bijvoorbeeld mijn webklassen, of aan het bestuderen van de neurologie, of muziektheorie, of biobrandstoffen, of quantummechanica, taalkunde, noem maar op, dan zou mijn leven een heel stuk dragelijker zijn…

Ik wil vrijheid. Ik ben geen klein meisje dat niet voor zichzelf kan beslissen. Ik ben perfect in staat om uit te maken wat goed is voor mij en wat niet, dat ben ik al jaren.

Wat geeft andere mensen het recht om voor mij te beslissen? Dat ik nog geen achttien jaren op deze aarde rondloop? Die zestien maanden zullen mij echt niet wezelijk veranderen. Het is niet zo dat ik na die periode zomaar ineens volwassen ben. Waarom mag ik niet stemmen en zo meebeslissen over het land waarin ik leef? Waarom mag ik niet over mijn eigen gezondheid beslissen? Waarom mag ik mijn eigen keuzes niet maken? Dat is toch een recht, je eigen keuzes maken? Waarom heb ik dat recht niet? Val ik buiten dit recht, puur en alleen omdat ik de magische grens van de achttien jaar nog niet gepasseerd ben? Ik ben nooit akkoord gegaan met enige regeling die anderen de macht gaf om over mijn leven te beslissen.

Ik ben het zat om braaf en gehoorzaam te zijn aan iedereen die denkt invloed op mij te hebben. Dit is mijn leven. Maar wie ben ik om in mijn eentje tegen de gehele maatschappij te vechten? Dus ben ik braaf en volgzaam, en loop ik elke keer als de bel gaat naar het volgende uur van mateloze verveling.

Ik haat mezelf…

De meeste scholieren zouden dolblij zijn als ze de kele dag konden nietsen en toch achten, negens en tienen haalden. Ik niet. Ik kom naar school om te leren. Ik wil dolgraag leren, ik wil niets liever, maar waarom word ik daar zo in tegen gewerkt?

Als ik zelf iets probeer te leren in die verspilde lessen, word ik voortdurend uit mijn concentratie gehaald door mijn mede-leerlingen of door de docent. Daarbij word nog steeds van mij verwacht dat ik meedoe in de les.

Ik zou zoveel kunnen, ik wil zo veel… Waarom? Waarom mag ik niet leren? Het is toch voor iedereen beter als ik gewoon mijn eigen gang ga? Ik blij, de docenten blij(ik schop geen lessen meer in de war), de maatschappij blij, want ze krijgen iemand die veel geleerd heeft, iemand die oprecht geinteresseerd is. Dat is de basis van onze samenleving, goed opgeleide mensen. Die mensen zijn nodig om onze kenniseconomie overeind te houden. Op deze manier wordt dat alleen maar tegengewerkt. Op deze manier word ik zo gedemotiveerd, dat ik het liefste al op mijn veertiende van school was gegaan, maar dat mag niet van de regering. Ik word gedwongen tot mijn achttiende saaie, veel te simpele lessen te volgen. Als ik dat niet doe, krijg ik niet alleen boetes, ook word mij dan het recht verder te leren ontzegd, namelijk naar een universiteit gaan. Wat is dit voor een scheve wereld?!?

Vragen is een essentieel onderdeel van intelligentie. Het is de basis van al het verstand en geeft ons de mogelijkheid te leren, vragen geeft ons de mogelijkheid een wil te vormen en deze te verwezelijken. Maar wat als de grootste vraag van allemaal beantwoord is?

Voor maatschappijleer doen we een se(schriftelijk examen) opdracht ‘nieuws in de klas’. Je moet alleen, of samen een week lang het nieuws bijhouden en daar een presentatie over houden(in de klas ja) en daarna nog eens een reflectieverslag daarover inleveren(dat is dus het schriftelijke deel).

Nu was het mijn gewoonte om dagelijks google news te checken en af en toe het nieuws te bekijken, totdat ik tot de conclusie kwam dat er echt nooit NIEUWS is. Ik kwam een paar minuten geleden tot de schokkende ontdekking dat in die twee maanden geen spat veranderd is. Nog steeds is het enige wat je leest kredietcrisis hier, credietcrisis daar. Als er nu nog nieuwe dingen over de situatie gemeld werden… Nee hoor, nog steeds: alle banken zijn in de problemen, de google-yahoo deal is uitgesteld. DAT WEET IK NU WEL, JA!!!

Ik voel me behoorlijk hulpeloos als ik al die onheilsberichten lees. Het gaat neerwaarts met onze samenleving en er is niets wat er aan gedaan wordt. Het enige wat er ondernomen wordt is symptoombestrijding, dat gaat de kredietcrisis niet afwenden. Maar wat dan wel? Waarom gaat dit zo gigantisch mis?

Het antwoord is niet zo heel moeilijk: omdat wij proberen geld uit niets te maken; omdat we geld als een doel zien en niet als een middel; omdat we verschrikkelijke verspillers en welvaarsdieren zijn; omdat de arbeidsverdeling zo sterk is, dat het merendeel van de producten van de andere kant van onze aardbol moet komen, ga zo maar door.

Het is dus een fundamenteel probleem, geen dipje in onze ‘o zo geweldige economie’. Om het te begrijpen moeten we helemaal terug naar onze wortels als mens. De prehistore, do homo sapiens sapiens. Ooit leefden mensen solitair en waren volledig autark(zelfvoorzienend). Als we Rousseau moeten geloven is toen door overbevolking(die leidde tot voedselschaarste) een samensleving ontstaan. Mensen konden alleen overleven door samen te gaan werken en de eerste arbeidsverdeling ontstond. Het jammere was dat toen ook een ’sluimerend vermogen’ in de mens gewekt werd: hebzucht(tatatataaaam).

Als je het mij vraagt, is de mens simpelweg eeuwig en altijd op zoek naar een manier om dingen makkelijker te doen. Zo zijn we speren gaan gebruiken in de jacht, en zo is uiteindelijk de auto ontstaan. Dit is een volledig natuurlijke eigenschap, kijk maar naar atomen, die zoeken ook altijd de bestaansvorm die de minste energie kost en zo schijnen wij ontstaan te zijn. Als je het mij vraagt zijn wij niet bepaald energiezuinig, tenzij het doel totale vernietiging is, dan wel. We zijn namelijk hard op weg: we putten de aarde uit, natuurlijke hulpbronnen raken op, vervuilig doet ons de das om en als klap op de vuurpijl wankelt ons economische systeem op haar fundamenten. Niet te vergeten het feit dat we de grootste moeite hebben een derde wereldoorlog afgewend te houden.

De moraal van dit verhaal is dus dat we misschien een beetje doorgeschoten zijn in die manie van dingen handiger doen. We besteden ondertussen meer energie aan manieren bedenken om alles makkelijker te maken, dan dat het zou kosten om ze uit te voeren op deze manier. Een van de middelen die we hiervoor bedacht hebben is geld. Maar aangezien de mens snel de link heeft gelegd ‘geld=eten’, was ook al vlug bedacht dat je vooruit zou kunnen werken, zodat je later lekker vrij kunt nemen. Nu is de mens ook heel goed in overdrijven en van het een kwam het ander: geld als doel.

Wat hier nu aan te doen? Wat het probleem is, is mij wel duidelijk. Maar hoe dit op te lossen? We kunnen gewoon wachten, dan worden alle problemen voor ons opgelost, ik ben alleen bang dat wij als mensen geen onderdeel van die oplossing zullen zijn.  Om dit af te wenden zullen we als ‘mensheid’ samen moeten werken. We moeten allemaal onze leefwijze veranderen, samen de maatschappij herscheppen. Dat gaat nu niet gebeuren, omdat we allemaal in ons eigen wereldje leven en ons volledig machteloos voelen. We zijn absoluut niet autark en dat maakt het moeilijk voor ons om te veranderen. We hebben de macht over onszelf stuk voor stuk uit handen gegeven aan een klein groepje mensen, die nu beslissingen maken voor ons allen. Het jammere aan dit systeem is, is dat een sociale mens zich nooit geroepen zal voelen om macht naar zich toe te trekken(‘wat maakt mij zo speciaal, dat ik voor anderen kan beslissen?’), sterker nog, op deze manier komen alleen mensen die puur op macht en geld uit zijn aan de top, en dat is nu juist wat we niet nodig hebben. Dit is ons leven, onze wereld, en door het meest wezelijke wat je hebt, je eigen leven en je recht daarover te beslissen, aan iemand anders te geven, maak je jezelf passief. Je leven leeft jou, je ondergaat alles wat gebeurt in plaats van dat je  dat zelf bepaalt.

Millimeter voor millimeter, nerf voor nerf dwong ze haar blik verder omhoog. Het hout leek nog nieuw, pasgelakt, krasloos. Nog iets zwaarder leunde ze op haar handen. Elke twee streepjes representeerde een jaar wist ze. Donker voor zomer, licht voor lente. Winter was afwezig, alsof deze niet bestaan had, alsof die tijd niet verstreken was. Wat wist ze nog? Een schok ging door haar lichaam toen haar blik op de rand viel. Het zou een kwestie zijn van haar ogen omhoog richten, een simpele mechanische beweging. Het samentrekken van de spiercellen rond haar oogballen, een electrisch signaaltje was genoeg, maar voor haar verlamde brein was niets minder mogelijk. 

Nog steeds ademloos voedde de zaal de stilte. Het was haast een beschuldiging aan haar adres. Gefixeerd op de donkerblauwe grens tussen veilig en gevaar slikte ze moeizaam. Ze voelde haar benen trillen, haar knieen knikken. Toch stond ze daar bewegingloos. Een pluk bruin haar ontsnapte uit de streng achter haar oren en gleed in haar blikveld als een verleiding, een uitdaging om verder te gaan. Verder te durven. Heb de moed! Kom dan! 

Ze hield haar adem in en rechtte haar rug, nog steeds naar die rand starend. Ze wachtte op de kracht, die als een golf door haar lichaam zou trekken, die haar zou doen besluiten dat het nu tijd zou zijn. Ze wachtte en wachtte. De geluidsloosheid piepte nu in haar oren, zwol aan tot het geruis van de noordzee. Wat in haar beleving een uur leek te duren, nam in werkelijkheid nog geen moment in beslag wist ze, hoopte ze.

Plotseling werd de betovering die haar vasthield gebroken als glas waar een steen doorheen vloog. ‘Melissa, gaat het? Je ziet zo bleek…’ Haar ogen waren per ongeluk de verboden lijn gepasseerd en vol ongeloof staarde ze de zaal in. Morgen. Morgen pas…

De sfeer was meteen gezellig, iemand was met het geniale idee gekomen om te gaan fileflirten met het telefoonnummer van Wouter. Meteen werden overal voor de ramen briefjes opgehangen met ‘call me, o6…’ En toen was het wachten op een beller. Helaas zit je in zo’n bus heel hoog, en file was er niet veel, dus weinig succes. Gelukkig hadden we genoeg andere dingen om ons mee te vermaken, totdat Wouters mobieltje daadwerkelijk overging. Ingespannen werd er gestaard naar een zwarte peugeot achter ons, maar nee hoor, het was een lollige klasgenoot. 

Eenmaal aangekomen op de universiteit(het rook er, zoals verwacht, naar landbouw) werden we ontvangen met koffie en thee en een inleidend praatje. Daarna splitsten we op in twee groepen en ik behoorde tot een van de gelukkigen die het kaspracticum eerst zou doen. ‘dan hebben we dat maar vast gehad’ was mijn insteek. Dit bleek niet helemaal te zijn wat ik had verwacht, ik was al weer bang dat we met thermometers en dergelijke aan de slag moesten, maar het enige wat we moesten doen was wat waarden invoeren in een programma dat een kasomgeving simuleerde. We waren een uur te vroeg klaar en besloten daarom om maar wat rond te gaan lopen in de universiteit(wagenezen terroriseren). Door een van onze begeleiders werden we gewezen op de ‘ontspannende lounge’(fat boys en wat bankjes) en we besloten om onze meligheid daar voort te zetten. Foto’s komen later^^

Na wat geluncht te hebben, waren we aan de beurt voor robotica. We werden in paren achter de computers gezet, en ieder paar had een autotje van technisch lego met twee rupsbanden en een lichtsensor. Onze eerste opdracht was om het autotje rechtdoor te laten rijden, totdat het een zwarte streep tegenkwam. Dan moesten we het twee seconden achteruit laten rijden. Na de programmatuur een beetje verkend te hebben, lukte dat aardig, alleen jammer dat de lichtsensor de streep lang niet altijd pakte. De volgende opdracht was al iets ingewikkelder. Nu moesten we het autotje een cirkelvormige lijn laten volgen. Nu is dat niet zo’n groot probleem, omdat je zeker weet dat je autotje maar aan een kant van de lijn zal afwijken. De volgende opdracht, die meteen ook de laatste was, was de echte uitdaging. Er was een soort parcours uitgezet voor de robotjes: een lange zwarte lijn met veel bochten en die moest jouw karretje dan zo snel mogelijk volgen. Het te breken record was 59 seconden. Na wat geprobeer en gestuntel, hadden wij ons programma eindelijk zo ver dat het de lijn weer kon vinden, aan welke kant die ook lag. Met onze tijd(1.07) waren we niet tevreden, dus het resterende deel van het practicum hebben we besteed aan het versnellen van ons programma. Op het punt dat we echt niets snellers konden bedenken, kwam iemand op het geniale idee om de batterij te vervangen. En ja hoor, record gebroken.

Op de terugweg was iedereen een beetje moe(heerlijk als de stoelen een verstelbare rugleuning hebben), maar toch was het nog gezellig. Tot mijn verwondering is er helemaal niets misgegaan. Aangezien we de eerste vijfde klas zijn die nl&t heeft, gaat er nogal eens wat mis. Practica mislukken(logistische groei van kroos wordt logistische daling) en modules blijken ongeschikt. Nl&t is nog in zijn experimentele fase. Op deze excursie had ik echter niets aan te merken. Het was leerzaam, interessant en vooral erg gezellig. Die vrije uurtjes die ik hiervoor heb moeten missen, waren het dubbek en dwars waard.

Het officiele excuss voor deze nutteloze maatregel is dat het zou helpen terrorisme te bestrijden. Hoe, dat snap ik nog steeds niet. Ook terroristen hebben identiteitsbewijzen, zo geen echte, dan wel een vervalste. Natuurlijk, je kunt mensen die op de zwarte lijst staan verhinderen met een vliegtuig te reizen, maar doorgaans overleven terroristen hun aanslag niet, dus heeft het weinig zin ze op een lijst te zetten. Nu is er natuurlijk wel een lijst van potentieel gevaarlijke mensen, maar om die uit het land te houden hoeft niet iedere nederlander voortdurend een id bij zich te dragen. Een simpele paspoortcontrole op het vliegveld volstaat.

Natuurlijk maakt de identificatieplicht het moeilijker voor illegalen om ongemerkt in ons landje te verblijven, maar staat de maatregel in verhouding tot het probleem? Wat mij betreft niet. Heel Nederland verplichten om 24 uur per dag te kunnen bewijzen dat hun identiteit ook wel degelijk bij hen hoort gaat toch wel heel ver? Wat was het werkelijke doel achter deze actie?

Toen er in de twerede wereldoorlog een identificatieplicht ingesteld was, werd daar fel tegen geprotesteerd en terecht. Waarom is dat protest nu uitgebleven? Wat is er veranderd dat deze wet nu wel gerechtvaardigd is? Of hebben we ons om de tuin laten leiden met mooie verhaaltjes over terrorisme en nationale veiligheid? Het is tijd om wakker te worden en voor onszelf na te gaan denken. Wat is het doel van deze wet? Wat winnen we erbij? Wat verliezen we eraan?

We veranderen langzaam in nummertjes in de grote overheidsdatabase, en niemand die er iets tegen doet. Ik zou nu een verhaaltje op kunnen hangen over een kikker in kokend water enzo, maar dat doe ik niet. Mijn boodschap is om voor jezelf te blijven denken. Denk na over waar jouw grenzen liggen en kom op voor je rechten. Mogen we dit accepteren van onze overheid, of is er een grens overschreden?

Koningin Beatrix op de bewuste dag

Met in de ene hand een cello en een strijkstok, in de andere mijn bladmuziek en wasknijpers, sta ik samen met mijn mede-muzikanten te wachten voor de roltrap. We haasten ons door de regen naar het overdekte podium, en een moment ben ik zelfs blij dat er ook een jasje bij de smoking hoort.

Ik voel hoe de saxofonisten naast me de maat houden door met hun voeten te stampen en geniet een moment van de volledige klank van dit orkest. Plotseling verschijnen er op het plein agenten te motor die het publiek uit elkaar drijven en er komt een tweetal luxe auto’s voorrijden. Er klinkt gejuich vanuit het publiek: de koningin! Reikhalzend proberen we tussen de muziek en de menigte door een glimp op te vangen van Hare Majesteit. Een hand, een rode hoed(die later paars bleek te zijn), en dat was het dan weer. We spelen nog een stuk, en als ik na de laatste noten de glimlach op het gezicht van de dirigent zie, weet ik dat we tevreden mogen zijn.

Dit jaar is het 90-jarig jubileum van Corus en daarbij mocht het Corus symfonisch blaasorkest natuurlijk niet ontbreken, zelfs onze vorstin heeft even haar neus laten zien (aan ons enkel haar hand). Dus daar zaten we dan, voor het Dudokhuis te Velsen-noord. Het waaide en regende flink, dus heel veel publiek was er niet en bladmuziek omslaan was erg moeilijk met al die wasknijpers. Toch was het naar mijn mening een geslaagd concert, we hebben nogal zitten rommelen met de programmavolgorde, het was een beetje haastig, maar het klonk goed en het was erg gezellig. En misschien nog wel het belangrijkste: onze geldschieter is weer tevreden.

Spelen in een orkest is leuk, niet alleen qua muziek maken, maar ook in de pauzes en onderweg. Je groeit als het ware naar elkaar toe. Dat je dan misschien muziek maakt die niet jouw eerste keuze zou zijn, is eigenlijk niet zo’n probleem. Als je daar zit, en je hoort hoe al die partijen als een puzzel in elkaar vallen, is het sowieso wel mooi. En dat heerlijke gevoel bij een staande ovatie, daar alleen al voor zou je het toch doen?

Dat is ook waarom ik zo blij ben dat de schoolleiding heeft besloten dat er een orkest moet komen. Felisenum symphonica wordt een gezellig groepje als het aan mij ligt. Wat is er nog leuker dan in je eentje muziek maken? Juist, samen muziek maken.

Dan nog even een praktische mededeling: Onze eerste bijeenkomst zal gehouden worden op 29 oktober(de eerste woensdag na de herfstvakantie). We zullen dan besluiten wat het vaste repetitiemoment wordt. De repetitie begint om 16:05 en zal ongeveer een uur duren. Om kwart over drie zijn er al mensen aanwezig om wat in te spelen met de leerlingen die eerder uit zijn.

Dan nog een keer voor de mensen die onze reclame campagne gemist hebben,
voor vragen, opmerkingen en aanmeldingen, mail naar: felisenum.symphonica@gmail.com

Engels is mooi in zinsconstructies, in beschrijvingen. Het is een sfeertaal, met voor elk aspect een eigen woord, maar de woorden zelf zijn niet heel bijzonder, het gaat om de zinnen. Met latijn is dat ook zo, maar dan iets specifieker. Het gaat om woordvolgorde, metrum, stijlmiddelen. Chiasme, alliteratie, rijm. Daarbij vergeleken lijkt het nederlands maar een minderwaardig taaltje, onze zinnen klinken hoekig, rijm is plat en stijlmiddelen maken dat zelden beter.

Onze uitdrukkingen klinken nergens naar, we missen de woorden om gevoel en sfeer te beschrijven, met zinsvolgorde kan bijna niet gerommeld worden, hoe kan dit ooit opwegen tegen alle buitelandse concurrentie? Toch heeft ook onze taal schooheid. Jongeren ontdekken dat, vaak zonder dat zelf te beseffen. In nederlandse jongerentaal wordt aan woorden een andere betekenis gegeven, puur op klank. De schooheid van het Nederlands is het woord zelf. Onze woorden hebben, mits langzaam uitgesproken, een haast magische klank. Hoe kan het, dat ik dit nooit eerder opgemerkt heb?

Ik had een wiskunde proefwerk vandaag, wat redelijk goed ging, een nutteloze nk debatteren bijeenkomst, een orkestcommissiebijeenkomst waarbij we niet compleet waren en een heel fijne voorlichtingsles over het verbeteren van de wereld. Vooral dat laatste is me niet in de koude kleren gaan zitten. Nu was mijn humeur toch al niet zo geweldig, toen mijn gebruikelijke uur NL&T begon, bleken we met twee klassen in een lokaal te zitten(een klas past nog net, moet je nagaan wat dat met twee klassen is). Toen kwam de leraar binnen die het allemaal glimlachend stond te beschouwen samen met mijn maatschappijleer-leraar, en als klap op de vuurpijl mijn meest gehate lerares ever, de koe…

Wat bleek nou? Voor ons was een socratisch gesprek gepland over ‘de toekomst’. Speciaal voor ons was er een of andere gast uit amerika of afrika(dat was mij niet duidelijk) gekomen, die Nelson Mandela had gekend en die Al Gore kende(nu moesten we onder de indruk zijn…). Ik weet ook niet waarom hij er zo nodig bij moest zijn, misschien wou hij zien ‘hoe idealistisch de jeugd nog is’ ofzo… Het enige wat hij deed was ons af en toe gelijk geven of een preek houden; ‘it all starts with yourself. You must want to change the world and tell others about it.’ Ik wed dat hij zelf in een dikke amerikaanse slee rijdt, dus misschien moet HIJ eerst maar eens naar zichzelf kijken(die man heeft een of andere belangrijke functie met klimaatveranderingen(hij veroorzaakt ze zeker xD)). Ik denk dat het beter voor het millieu was geweest als hij lekker was gebleven waar hij vandaan kwam, dat scheelt weer een vliegtocht. Het is niet zo dat die man nu heel vervelende dingen zei ofzo, maar ik ergerde me echt verschrikkelijk aan hem…

Verder voelde ik me best op mijn tenen getrapt dat we niet gewaarschuwd waren voor zo’n aanval op ons geestelijk welzijn. Geloof me, vijftig minuten lang nadenken over hoe slecht het wel niet gesteld is met de mensheid/de wereld en hoe weinig we eraan kunnen doen, is genoeg om een flinke depressie op te wekken. Ik ben op dat punt geweest, en het is niet mijn bedoeling daar ooit terug te keren. Ik ben gewoon nog niet klaar om na te denken over onderwerpen als wereldvrede en het samenleven van mens en de rest van de natuur. Misschien stel ik me aan, maar ik word er heel moedeloos van. Ik denk graag na, en ikheb bijna overal een mening over, maar dit is een van de weinige dingen die ik liever met rust laat.

Aan het einde van de dag was ik zo kwaad verdrietig en radeloos dat ik echt niet meer wist wat ik ermee aanmoest. Deze dag heeft het vuur van woede dat al een tijdje brand in mij alleen maar aangewakkerd. Ik kan het niet kwijt, omdat ik niet weet waarop ik kwaad moet zijn. Het enige wat ik kan bedenken is de mensheid, maar wat heeft het voor zin om tegen ‘de mensheid’ te schreeuwen dat je haar haat? Je kan je afzetten, en op je eentje gaan leven, je eigen kleine perfecte maatschappij scheppen, maar daar doe je jezelf geen plezier mee.  Ik voel me een gevangene, maar toch zijn er geen tralies die me tegenhouden. Als ik wil kan ik weg, weg van de beklemmende wereld van school, of zelfs helemaal weg van dit leven. Wat is het dat me tegen houd? De mensen die ik liefheb? De liefde die ik voor dit leven koester? Mijn wil om te presteren misschien? Want ik doe het goed binnen dit systeem, al haat ik het. Het is als die dichtregel van martialis; ik kan niet met je leven, maar ook niet zonder je. Ik kan niet leven in deze maatschappij, maar zonder kan ik ook niet toe. Ik zie geen uitweg, geen verlossing. Na mijn examen vertrek ik naar cambridge, maar ook daar zal ik dezelfde problemen hebben. Ik ben niet gemaakt voor dit systeem, of beter gezegd, het systeem is niet voor mij gemaakt. Ik heb duizend-en-een ideeen over hoe het beter kan, maar wie ben ik om ze te verwezelijken? Sommige mensen zeggen me dat ik de politiek in moet, maar het probleem is, is dat om dingen te veranderen, de gehele mensheid mee moet werken, en dat is iets wat helaas nooit zal gebeuren. Ik kan er niet tegen als dingen niet gebeuren zoals ze volgens mij zouden moeten gaan, ik zou er aan onderdoor gaan.

Maar wat dan? Lijdzaam toezien hoe anderen de wereld om me heen verpesten? Zelf mee gaan doen? De wereld mijn rug toekeren en kluizenaar worden? Tevergeefs proberen mensen tot inkeer te brengen en daadwerkelijk iets veranderen in de wereld? Of zelf mijn doelen nastreven en dan hopen dat ik navolging krijg? Geen van allen lijken ze me goede opties…

Ons schoolsysteem is ondertussen zo prestatiegericht dat alles om dat cijfertje boven je proefwerk, of eigenlijk alleen je examen, gaat. Een proefwerk of examen is toch eigenlijka alleen een controle, om te kijken of je klaar bent voor de verdere stof? Niet een doel op zich, zou ik zo denken. Het prestatiegerichtte hiervan maakt ook dat het grotendeels gedemotiveerde leerlingenbestand gaat voor die 5.5. Als je maar over gaat, zo snel mogelijk klaar bent, en aan de rest van je leven kan beginnen. Zo krijgen we toch geen goed opgeleidde beroepsbevolking? Geen wonder dat er geklaagd wordt over de onderwijskwaliteit! De 1040-uren norm zal hier niets aan veranderen, het zal de situatie hooguit verslechteren door nog meer weerzin op te wekken bij leerlingen.

Zou het de leerplicht dan weer in een leerrecht veranderd moeten worden? Dit zal zeker tot resultaat hebben dat veel mensen essentiele dingen niet zullen leren in de korte periode, dat zal een beslissing zijn die op te jonge leeftijd genomen zal moeten worden. Misschien is het een slim idee om deze maatregel te beperken tot het middelbaar onderwijs. Om scholen de mogelijkheid te geven om nietsnutten weg te sturen met de boodschap dat ze terug mogen komen als ze bereid zijn fatsoenlijk hun best te doen. Dat een leerling zelf zal kunnen besluiten om te leren, of een baan te zoeken. Dit natuurlijk met een rigoreuze verandering in het lessysteem. Leraren horen een ondersteunende rol te hebben in het leerproces, het initiatief behoort vanuit de leerling te komen. Natuurlijk zijn er zekere dingen die geleerd moeten worden, maar het kan een stuk vrijer dan dat het nu is.

Ook denk ik dat het hoger onderwijs dezelfde verbetering behoeft, maar ik denk ook dat het non-competitieve karakter hiervan een slechte invloed op de onderwijskwaliteit heeft. Een goede universiteit, die goede leraren heeft en een brede en gespecialiseerde kennis biedt, zal meer van zijn leerlingen kunnen vragen en andersom. Nu wordt iedereen met een vwo diploma zomaar op elke universiteit toegelaten. Dat is natuurlijk fijn voor die mensen, maar als de wil om te leren er niet is, als je niet hebt moeten werken om daar te komen, dan is het bijzondere er af, met als resultaat dat studenten niet goed leren en de kwaliteit van universiteiten achteruit gaat. Dit hoort een competitie te zijn, omdat als kwaliteit beloond wordt, kwaliteit ook bevorderd zal worden. Ben ik nu echt de enige die dat zo ziet?

Ikzelf leer heel graag, maar vind de stof die ik aangeboden krijg veel te makkelijk, met als resultaat dat ik de hele les een beetje doods voor me uit zit te staren. Ik heb vorig jaar besloten daar iets aan te doen en na enig overleg met de jaarlaagcoordinator en conrector heb ik besloten in bepaalde vakken vervroegd eindexamen te doen, en dus op eigen tempo de stof van twee jaar door te werken. Nu is dat een heel mooi streven, maar helaas niet zo simpel te verwezelijken. Ik zit namelijk in de eerste jaarlaag die de nieuwe tweede fase doet, de examens die ik moet maken bestaan dus nog niet, evenals het examenprogramma van sommige vakken. Volgens het ministerie van onderwijs zou ‘gespreid examen’ doen mogelijk moeten zijn, maar hoe, dat is ze zelf ook nog niet duidelijk. Het resultaat is nu dus dat ik lustig vooruit werk, maar me nog erger zit te vervelen dan voorheen. Ik lig een tot drie hoofdstukken voor op mijn klas, maar als ik een hoofdstuk afgesloten heb, kan ik eigenlijk niet verder, omdat ik de controle van een proefwerk of examen mis. Ik weet absoluut niet hoe goed ik de stof begrijp. Ook kan ik in de les zelf eigenlijk helemaal niets, omdat of de docent er door heen praat, of mijn medeleerlingen. Ik zit me dus nog erger te verevelen dan vorig jaar. Ik kan goed leren, en ik wil ook erg graag, dus waarom krijg ik daar de mogelijkheid niet toe? Een onderwijs systeem dat alleen rekening houdt met de zwakten van leerlingen, en niet met hun talenten, dat is toch gewoon een slecht systeem?

Gek toch eigenlijk dat ikzo afhankelijk ben van iemand anders’ mening. Ik geloof in mezelf, dat zou genoeg moeten zijn, maar toch hakt zo’n opmerking er echt in. Heeft denk ik wat te maken met de zogenaamde ‘waardering’ die ieder mens nodig zou hebben, als je mijn maatschappijleraar moet geloven. Onzin als je het mij vraagt. Echt gelukkig ben je pas als je zo tevreden met jezelf bent, dat je iemand anders mening niet nodig hebt.

Verder heb ik gisteren voor het eerst een heftruck gereden op mijn werk, serieus, dat is veel moeilijker dan het lijkt… Ik mocht het laatste uurtje eventje oefenen voor mijn examen(betaald dusXD), en ik heb het sturen en heffen redelijk onder de knie nu. Niet dat ik snel ben, maar ik rij tenminster geen mensen meer over hoop enzo, dat scheelt. Een beetje verwarring is er wel. We hebben bij de deka 2 afdelingsleiders op de koelafdeling, Mark en Paul. Paul vertelt me elke keer dat hij me ingeschreven heeft voor het examen, maar dat hij niet kan garanderen dat ik mee mag doen, Mark vertelde me vorige week dat ik binnen ben:P Miscommunicatie? Ik weet het niet, ik blijf het idee houden dat Paul me eigenlijk niet wil promoveren tot heftrucker… Ik blijf maar van die opmerkingen ‘vrouw achter het stuur bloed aan de muur’ horen… Dacht ik dat ik gediscrimineert werd omdat ik gothic ben, nou moet je als vrouw bij het Deka distributiecentrum komen werken… Nederland is zooo tollerant, maar ondertussen word ik wel dagelijks uitgescholden op straat en word ik op mijn werk behandeld alsof ik van glas ben(en minder goed dan enige andere mannelijke nietsnut daar).

Maar goed, mijn vader wil graag nog eventjes de computer inpikken, dus ik ga mijn depri klaagblog maar eindigen… Morgen wat vrolijkers mensen;)

Alles lijkt nu ineens heel snel te gaan. Vandaag besefte ik ineens dat ik over 700 dagen in Cambridge zit, als alles goed gaat. Dan sta ik er alleen voor, dat is het begin van mijn volwassen leven. Dan moet ik me bezig houden met goede resultaten halen om een goede baan te krijgen. Niet dat ik me daar klaar voor voel, ik had het idee dat het nog zo ver weg was… Zeker omdat iedereen om me heen nog zo tweifelt, alleen vaag een idee heeft.Ik voel me een uitzondering, een eenling, omdat ik een van de zeldzame mensen ben die het al lang weet.

Ik heb er ook heel erg zin in, omdat het echt is wat ik wil met mijn leven. Mijn keuze, waar ik hard voor gewerkt heb, maar het is sinds vandaag een beetje een dubbel gevoel. Ik zie er erg naar uit, maar ik voel me ook zenuwachtig. Het is mijn grote droom, maar ook een heel beangstigend idee. Alleen zijn, volwassen zijn. Wat als je grootste wens tegelijkertijd een nachtmerrie is?

zo vliegt het door het universum, als een vlinder

onbekommerd fladderend, recht naar je hart

zo magisch mooi

zo vliegt het door het universum, als een vlinder,

betoverende muziek

Redactie Noord-Hollands dagblad

Schans 33/hoek Spoorsingel
1941 JP Beverwijk    

Zeer geachte redactie,

Ik schrijf deze brief naar aanleiding van het artikel “zelfmoordpoging na chatsessie” uit het Noord-Hollands dagblad van maandag 28 januari. Ik ben van mening dat dit artikel nooit geplaatst had mogen worden, om verschillende redenen.

In dit artikel word er zeer denigrerend gesproken over een jongerenstroming genaamd “emo”. Alle “emo’s” zouden zichzelf verminken, ik citeer: “zelfverminking zit in het basispakket”. Dit is ongeveer hetzelfde als dat ik zou zeggen: “alle journalisten zijn lelijk”. Precies, dat slaat ook nergens op. Er zullen vast wel “emo’s” zijn die zichzelf verminken, maar er zullen ook vast wel lelijke journalisten zijn. Waar is deze bewering op gebaseerd? Heeft de betreffende journalist duizend “emo’s” ondervraagd,” of ze zichzelf wel eens snijden, en o, ja, heb je toevallig nog zelfmoord gepleegd?”. Ik mag aannemen van niet. Dit gaat duidelijk over een vooroordeel. 

Daarbij komt dat er al heel veel vooroordelen over de zogenaamde “alternatieve hoek” de ronde doen. Ikzelf als “gothic”, word op straat dagelijks uitgescholden en ik voel me vaak bedreigd, terwijl ik niets gedaan heb om dat te verdienen. “Gothic’s” zijn lelijk, ze stinken, ze doen allemaal aan SM en ze aanbidden de duivel, o, ja dat vergat ik, ze zijn ook allemaal suïcidaal. Dat zijn dingen die ik dagelijks naar mijn hoofd geslingerd krijg, door mensen die ik zelfs nog nooit gezien heb. Onze op het oog zo tolerante samenleving is niet zo tolerant als sommige mensen wel niet denken. Daarom lijkt het me een slecht idee als een krant vooroordelen gaat presenteren alsof het absolute waarheden zijn.

Ook ben ik van mening dat het benoemen van mensen als “emo” of “gothic” valt onder het zogenaamde “in hokjes denken”. Ook iets wat naar mijn mening niet bevorderd moet worden door een regionale krant.

Ik hoop dus dat artikelen als deze niet meer geplaatst zullen worden omdat de beweringen berusten op louter vooroordelen, de mensen die een hekel hebben aan “gothics”of “emo’s” niet aangemoedigd moeten worden en het “hokjes denken” ook geen steun moet krijgen. Het zou misschien een beter idee zijn om een keer een artikel te schrijven over de vooroordelen die de ronde doen, en eens te kijken wat daarvan waar is.

Hoogachtend,

Tamara van Haarlem

Om een waarheid te scheppen

uit het zwarte niets.

Dit was een Nederlands opdracht in de derde klas. We kregen een nogal vreemd thema(leraar nederlands, jeuhan, stikt in schroef uit blikje tonijn) en moesten daar drie keer een verhaaltje op schrijven met een verschillend tema.

1:

Jeuhan, leraar Nederlands, zat net te bedenken dat hij honger had toen er een slordig uitziende leerling van het mannelijke geslacht zich uit zijn stoel ophees en luidkeels protesteerde. Zijn woorden waren als volgt: “Meneer, da kan u ons nie make hoor! Dat is echt tering feel! Alstublief wil u et uitstelle? We zulle heel goed oplette.” Jeuhan antwoordde met een minachtende glimlach die hij zo graag gebruikte in dit soort situaties en wees het voorstel lacherig doch resoluut van de hand. Toen de bel ging, een zwaar hard en doordringend soort zoemer, ging en een zucht door de klas en kwam deze traag, als een enorm groot en log beest in beweging. Jeuhan bleef de leerlingen stuk voor stuk observerend in de deurpost staan terwijl ze traag sjokkend het lokaal uitdruppelden. Jeuhan draaide het in een kleur roze geschilderde lokaal dat nog het meest op een combinatie tussen zalmroze en fel oranje met een resolute beweging op slot en begaf zich op weg naar de lerarenkamer die circa 10 meter verderop gesitueerd was, waar hij op de stoffige bank neerploffend zijn dagelijkse blikje tonijn opende. Zijn tonijn in een weerzinwekkend tempo naar binnen schrokkend bemerkte hij de schroef die zich in het blikje had bevonden niet zodat deze een opstopping in Jeuhans keel veroorzaakte en tevens een bloedstroom. En terwijl hij stikkend op de grond viel had hij nog net de tijd om te bedenken dat zijn klas nu alsnog uitstel zou krijgen. Ze krijgen ook altijd hun zin.

 2:

Zouden ze het echt menen? Snappen ze het echt niet of zijn ze gewoon lui? Moeilijk te zeggen. Was dat de bel? Als de leerlinge het lokaal uitdrommen vraag ik me af of ze me echt haten. Dát ze me haten staat vast. Maar in welke mate? Willen ze me dood hebben? Of ben ik gewoon een irritante leraar voor ze? Of een tussenweg misschien? Waarom hebben ze eigenlijk zo’n lelijke kleur voor het lokaal gekozen? Had de ontwerper gewoon geen stijl, of was de schilder blind? Of misschien wou de opdrachtgever de gebruikers ervan pesten. Als ik de lerarenkamer binnenloop vraag ik me af of ze geen geld hebben voor een nieuwe bank, of dat het ze gewoon niks kan schelen. Als ik mijn blikje tonijn openmaak vraag ik me af waarom ze geen handigere verpakking verzinnen. Deze is namelijk niet te openen. Ook vraag ik me af waarom ik me dit allemaal afvraag. Als ik me verslik in een schroef die zich in het blikje tonijn bevond kom ik er juist achter dat mijn leven uit vragen opgebouwd is. Is dat goed? Is dat voldoende voor mij? Waarom? Hoe is het zo gekomen? Waarom heb ik dit nooit eerder beseft? Als ik de verstikkingsdood sterf besef ik dat mijn vragen nooit meer beantwoord zullen worden. Nu niet en nooit niet…

3:

Nederlands. Wat doe ik hier nu eigenlijk? Zit ik hier een beetje dodelijke blikken te vangen van een stelletje onwilligen. En natuurlijk gaat er straks weer eentje om uitstel vragen. Ze zijn zo onvoorspelbaar, ahem. “Meneer, het is zo moeilijk! We begrijpen het echt niet. Kunt u het niet een les uitstellen? Alstublieft?” Een maand bedoelt hij zeker. En moeilijk vinden ze het echt niet hoor. Wat valt er nu te begrijpen aan woordjes leren? Kunnen ze niet lezen ofzo? Nee, het is meer luiheid denk ik. Het hele weekend feesten en dan klagen dat ze zo veel te doen hadden. “Nee, ik heb het al veel te vaak uitgesteld. Voor de tijd die ik jullie heb gegeven, zou ik dubbele stof op kunnen geven. Nee, jullie maken het gewoon morgen. En ik accepteer geen briefjes!” Daar gaat de bel. O, wat hou ik toch van dat roesterige blikkerige geluid van die heerlijke keiharde zoemer. Soms verdenk ik de schoolleiding er wel eens van dat ze expres voor dit geluid gekozen hebben, zodat als je al vrolijk mocht zijn, je dat meteen weer kwijt was na de eerste bel. Snel maar beheerst pak ik mijn stapel net geordende paperassen in mijn o, zo modieuze zwart versleten notariskoffertje en kan net voorkomen dat de hele bende ter aarde stort. Als ik bij de deur sta te wachten tot iedereen vertrokken is merk ik dat een paar zich moeten beheersen om me niet tegen mijn schenen te trappen. O, wat mogen ze me toch graag. Snel draai ik het lokaal, dat in een afschuwelijke mengeling van roze en oranje geschilderd is op slot om weg te kunnen van die vreselijk lelijke kleur. Wat een gevoel voor stijl kleur moet degene gehad hebben die dit ontworpen heeft. Ongeveer evenveel als een pennenbakje dat heeft. Een slecht ontworpen pennenbakje dan wel, zo eentje die lelijk en onpraktisch tegelijk is. Als ik de enorme afstand naar de lerarenkamer overbrug, 10 meter, bedenk ik me dat ik zin in tonijn heb. Komt dat even goed uit! Ik baan me een weg door de overvolle lerarenkamer  naar de koelkast om daar mijn blikje tonijn uit te halen. Ik settel me op de vreselijk schone bank en onderdruk een hoestbui die door de stofwolk die ervan opwaait wordt opgewekt. Wat zijn die blikje toch makkelijk te openen zeg. Het kostte me maar 10 minuten! Omdat de pauze al bijna voorbij is werk ik met haast mijn vis naar binnen totdat ik iets scherps in mijn keel voel blijven steken. Ik hoest in mijn hand om het er uit proberen te krijgen, maar al wat het resultaat is, is een hand die rood van het bloed is. Nouja, altijd nog beter dan de lokaalkleuren zeg ik maar. Ik voel dat ik langzaam in mijn eigen bloed stik en als alles zwart wordt weet ik dat dit het einde is.

Als de regering doorgaat met de Nederlander zo te bemoederen, zal deze op een gegeven moment niet meer zelf denken. Dit proces is al een tijd in gang. We worden zeer sterk beïnvloed door meningen van anderen en wat de mode is. Waar blijft de eigen mening? Als alles ons altijd hapklaar en voorgekauwd wordt geserveerd, zullen we na verloop van tijd onze tanden verliezen en daarmee ons vermogen om zelfstandig te functioneren.

Nu zou je natuurlijk kunnen zeggen; kinderen hebben deze zelfstandigheid nog niet. Een kind zal kiezen voor een zak chips en niet voor een zak wortelen en zal daar later problemen mee krijgen. Maar is dit niet de verantwoordelijkheid van de ouder? Een kind gezond houden en verstandige keuzes leren maken is toch een onderdeel van de opvoeding?

Daarbij komt dat als je iets verbied, het ondergronds verder zal gaan. Neem nu het voorbeeld van snoepreclames. Als die verboden worden, zullen producenten andere manieren vinden om hun producten aan te prijzen. Bijvoorbeeld door middel van sluipreclame. Het nadeel van sluipreclame is dat de invloed niet op valt. En dat is, omdat je onbewust sterk beïnvloed word, ook weer een bedreiging voor de het zelfstandig denken.

Ook vraag ik me af wat de overheid te maken heeft met ons gewicht. Wat geeft hen het recht te bepalen wat ik eet? Het enige echte probleem voor de overheid is dat overgewicht ze geld kost. Volgens de gezondheidsraad is de gezondheidszorg een half miljard euro per jaar kwijt aan kwalen die met overgewicht te maken hebben. Onder de mooie praatjes over de gezondheid van de Nederlander schuilt het enige echte probleem; de jaarlijkse begroting! Waarom wel drie miljard uittrekken voor een mislukt project als de Betuwelijn en geen half miljard voor de gezondheidszorg? Maar goed, als ze zo nodig willen besparen, misschien is het dan een goed idee als de eigen bijdrage aan de ziektekosten van een persoon met overgewicht wat groter wordt. Zo wordt de keuze aan de desbetreffende persoon overgelaten en wordt er niet gemorreld aan ons denken. Ook worden zo de personen die geen last van overgewicht hebben en gewoon van snoepen houden niet lastig gevallen. Natuurlijk moeten mensen met een afwijking, zoals vetzucht wel ontzien worden, omdat deze zelf geen schuld aan hun situatie hebben.

De overheid moet zich met haar eigen zaken bemoeien in plaats van de Nederlanders proberen te beïnvloeden. Dit beinvloedt de zelfstandigheid van de Nederlandse mens. Daarbij zijn wij (nog) perfect in staat zelf te denken. Het enige echte probleem voor de overheid is het geld, maar ook dat is op te lossen. Bijvoorbeeld door middel van een grotere eigen bijdrage aan de ziektekosten voor mensen met overgewicht. Met andere woorden; de regering moet van onze eetgewoontes afblijven!

Wat betreft zijn slechte schrijfstijl, heeft Leon de Winter zichzelf echt overtroffen.  Door op een ongelofelijk onhandige manier een soort van kinderachtig toekomstbeeld door het verhaal te schrijven wordt niet alleen de geloofwaardigheid van het verhaal compleet teniet gedaan, ook wordt de emotionele spanning die opgebouwd is door de band met de hoofdpersoon volledig afgebroken. Ik kan het misschien iets duidelijker maken met een voorbeeld. Je zit op vrijdag avond in je luie stoel, lekker achter de tv. Je kijkt naar een spannende film, waar je helemaal in op gaat. Net op het moment dat de tranen je in je ogen staan wordt het beeld van de hoofdpersoon vervangen door dat van een gelikt uitziende helikopter; ‘De chicken wing is uitgerust met de nieuwste generatie geruisloze motoren. Deze hypermoderne helikopter zal niet veel meer geluid maken dan de vleugels van een roofvogel. De ruiten zijn uitgerust met een gezichtsherkenning systeem en aan boord is supersnel internet aanwezig. De xr3 is werkelijk onmisbaar voor de moderne mens. Bel nu:0800-032435 om te bestellen.’ Reclame, als ijskoud water in je gezicht. Je begon net een beetje in het verhaal te komen, gooit hij er zoiets tussendoor…

Verder lijkt het er op alsof Leon de Winter zijn boek interessanter heeft proberen te maken door met cijfers en symboliek te gaan goochelen. Volgens Arjen Fortuin is dit een mislukte poging tot imitatie van Mulisch, maar daar ben ik het niet mee eens. Wat mij betreft is dat een regelrechte belediging aan het adres van Mulisch. Natuurlijk mag je niet verwachten dat de Winter het niveau van Mulisch zou evenaren, Mulisch is tenslotte iets bijzonders, maar dit niveauverschil is zo groot, dat er zelfs geen vergelijking mogelijk is.

Recensisten zijn over het algemeen positief over de karakterisering in ‘het recht op terugkeer’, maar ik ben niet bijster enthousiast. Weer zie ik veel overeenkomsten met ‘god’s gym’. Ik heb misschien geen recht van spreken hierover, aangezien ik niet het hele boek gelezen heb maar alleen fragmenten maar wat ik ervan meegenomen heb, lijkt opvallend veel op zijn voorgaande boek.

Verder beweerde Leon de Winter in de krant dat mensen ‘oppervlakkig’ zijn, en dat zijn boeken bedoeld zijn om mensen te vermaken. Zijn boeken moeten dus ook ‘oppervlakkig’ zijn. Ik weet niet hoe dit met de rest van de mensheid zit, maar ik voel me persoonlijk beledigd als ik oppervlakkig genoemd wordt(ik ben toch ook een onderdeel van de mensheid?). Als Leon de Winter het niveau van zijn boek als het niveau van ‘de mensheid’ ziet, dan heeft hij zich volgens mij toch behoorlijk verkeken. Wat ik me echter afvraag is waarom hij dit beweerd. Hij moet zich gerealiseerd hebben dat hij hiermee mensen op hun tenen trapt. Dit samen met de ‘per ongelijk gekopieerde’  cover van zijn nieuwe boek doet mij vermoeden dat hij er op uit is om de aandacht van de media te krijgen. 

Ik vond persoonlijk dat ‘god’s gym’ de titel van literair boek al niet verdiende. Het verhaal mocht dan wel goed zijn, de schrijfstijl was beneden de maat, zoals ik eerder al zei.  Met ‘het recht op terugkeer’ heeft Leon de Winter zichzelf wat mij betreft definitief verbannen uit het rijk van de literatuur, zoals Leon de Winter dan ook ruiterlijk toegeeft. Een  boek waarvan de schrijfstijl niets dan ergernis opwekt, een boek waarvan de spanningsboog in elkaar zakt als natte slagroom, een boek dat in veel opzichten een kopie is, een boek dat bij het lezen geen plezier, maar ergernis opwekt, dat is een boek wat de titel literair niet verdient.

Als je het over een corrigerende tik hebt, praat je over opvoeding. Daar zit meteen het eerste probleem: waar ligt de grens? Wie maakt uit wat een opvoeding is en wat kindermishandeling? Meestal de ouder. Deze vertrouwt op zijn of haar eigen oordeel. Maar dat doen mensen die kinderen mishandelen toch ook? Volgens het jaarverslag van 2001 van het AMK(advies en meldpunt kindermishandeling) zijn er in dat jaar 22.871 contacten geweest in verband met kindermishandeling. Dat is 7,2% meer dan het jaar daarvoor. Door slaan te legaliseren zullen deze meldingen zeker afnemen. Maar zal de kindermishandeling ook afnemen?

Ook is slaan een teken van onmacht. Als de ouder het kind slaat, is dat een laatste redmiddel. De ouder heeft het kind niet in de hand, weet niet wat te zeggen of kan gewoonweg zijn/haar gevoelens niet in de hand houden. Dit is voor een kind natuurlijk geen goed voorbeeld. Ten eerste leert het dat als het ergens niet mee om kan gaan, of dat al iets niet lukt, slaan de oplossing is. Als een kind echt kwaad in de zin heeft is het natuurlijk een teken van overwinning. Het weet dat de ouder het niet meer in zijn macht heeft.

Nu zie je natuurlijk wel eens in de supermarkt zo’n scène; een moeder is vreselijk gehaast en wil het liefst zo snel mogelijk weg, loopt met grote snelle passen en sleurt een peuter aan haar hand mee. Wanneer ze nog snel de laatste producten in haar mandje mikt, gaat het kind op de grond liggen en maakt haar schreeuwend en huilend duidelijk dat het een snoepje wil, of nog erger, trekt een half rek naar beneden. De eerste reactie van de moeder is negeren. Ze loopt weg in de hoop dat het kind achter haar aan komt. Als dat niet werkt zegt ze terwijl ze naar de kassa loopt “Kom nou, je krijgt thuis wel een snoepje. Of wil je soms hier blijven?” Als het kind nog steeds niet reageert, loopt ze er naar toe en tilt het aan een arm op. Ze geeft het een klap in het gezicht, in de hoop dat het stopt met krijsen. Nu kan je jezelf afvragen, wat had ze anders moeten doen?

Ik denk dat ze zich ten eerste af had moeten vragen waarom haar kind zo moeilijk deed. Meestal is dit een wanhopige poging om aandacht te krijgen. Als een kind zich ernstig misdraagt, zijn er genoeg manieren om het kind terecht te wijzen buiten slaan. Met slaan geeft de ouder het kind een verkeerd voorbeeld. Daarbij hebben kinderen meestal een reden als ze zich misdragen. Ouders zouden er goed aan doen eerst na te denken over die reden voordat ze beginnen met sancties uitdelen of terecht wijzen.

Een heel belangrijk punt is natuurlijk ook nog dat je een kind kwetst als je het slaat. Misschien niet zozeer fysiek, maar wel geestelijk. Dit gaat meestal veel dieper dan ouders denken. Natuurlijk is de eerste keer het ergst maar zoiets slijt. Ik zeg niet dat een klap het kind voor het leven zal traumatiseren, maar het schaadt het vertrouwen van het kind in de ouder. Zeker omdat een kind lang niet altijd begrijpt waarom het een ‘corrigerende tik’ krijgt. Als je het over een ouder kind hebt, of een puber, zal deze zich in zijn/haar trots gekwetst voelen en deze zal zich(zeker in het geval van de puber) alleen maar meer tegen de ouder afzetten en nog slechter luisteren.

Een zgn. ‘corrigerende tik’ kan dus absoluut niet. Niet alleen omdat de grens tussen kindermishandeling en ‘corrigeren’ dun is(en de kindermishandeling toeneemt), maar ook omdat het een verkeerd signaal naar het kind toe is. Ook kwets je een kind met een ‘tik’ meestal meer dan de bedoeling is.

Toen ze de vergaderzaal in liep, knipten de lichten een voor een aan. Het eerste wat haar opviel aan de kamer was de groezelig uitziende man, die op een van de stoelen in de hoek ineengezakt zat te slapen. Ze zuchtte en besloot dat ze maar beter kon beginnen met een beetje opruimen, voordat de anderen kwamen, anders zou er vanavond helemaal niets meer van de vergadering komen. Met veel kabaal schoof ze de stoelen op hun plaats, expres geen rekening houdend met Apollo, die daar in de hoek zo overduidelijk snurkende geluiden maakte. Ze wist dat hij nu wakker moest zijn, maar dat hij, zoals gewoonlijk onder het werk uit probeerde te komen. “Je kunt nu wel ophouden met je toneelspel Apollo. Ik weet al lang dat je niet slaapt.” Zei ze zogenaamd achterloos, terwijl ze met een vochtige doek de tafel afnam en de lege bierblikjes in de prullenmand schoof. Apollo reageerde niet en gooide er nog een schepje bovenop door een luide snurk door de ruimte te sturen, alsof hij haar uitdaagde. “Wees eens niet zo kinderachtig en help me even. Ik ben je schoonmaakster niet!” Dit keer had reageerde Apollo wel. Hij stond kreunend op uit zijn stoel, zijn ogen nog half dicht. “Oké, oké, ik help wel even…” Traag begon hij met een bezem uit het materiaalhok de vloer te vegen, het ding lusteloos voor zich uit duwend. “Nou, nou, een beetje meer enthousiasme zou geen kwaad kunnen hoor…” Een glimlach verscheen op Venus’ gezicht. Plotseling draaide Apollo zijn hoofd naar haar toe en keek haar recht in de ogen. “Ik heb er gewoon geen vertrouwen meer in Venus, het is een doodlopend spoor. Het einde.” Hij zweeg even. “Sorry.” Venus stond perplex, zo kende ze Apollo niet. Juist toen ze op het punt stond hem moed in te spreken, klonk er een opgewekt ‘ding’ en de liftdeuren schoven open. Ze waren compleet.

Venus keek naar de zes mensen aan tafel, terwijl ze op de laatst overgebleven stoel ging zitten. Stuk voor stuk kende ze ze al jaren. Ze hadden in dezelfde jaarlaag gezeten op de middelbare school, en waren na hun studie afgerond te hebben, samen een bedrijf begonnen: Het lusthof der goden. “Venus, komt er nog eens wat van?!? Jij zou de voorzitter zijn deze keer!” Venus, opgeschrikt uit haar mijmering, keek verdwaasd op van haar papieren. “Ja… Okee.” Ze zweeg even. “We zijn vandaag bijeengekomen om te beraden over een laatste redmiddel. Als we niets doen, zijn we binnen een half jaar failliet. Iemand ideeën?” Hermes veerde op en begon met heldere stem te spreken. “We zijn niet bekend genoeg, we moeten reclame maken. We moeten laten weten waar we voor staan. Een ‘statement’ maken.” Apollo keek hem cynisch aan. “Hoe wil je een duidelijk beeld naar de buitenwereld uitzenden als we zelf niet eens weten waar we voor staan… Wat hebben we nu eigenlijk voor bedrijf? Jij, Hermes verkoopt, belegd en je bedriegt. Ja, dank maar niet dat we dat niet weten.” Hij liet zichzelf een beetje onderuit zakken. “Hera wil nog wel eens een reisje organiseren, Zeus runt een supermarktketen, al is keten een groot woord voor twee filialen, Dionyssos heeft, hoe kan het ook anders, een cafe, waar hij zijn eigen klanten wegjaagt door de grote versierder uit te hangen, Mars regelt onze rechten en administratie, van Venus weet eigenlijk niemand wat ze doet en ikzelf organiseer feesten.” Mars lachte schamper. “Jij? Feesten organiseren? Je bedoelt dat je anderen opdraagt een feest te organiseren, terwijl jij in je luie stoel zit…” Apollo keek hem vernietigend aan. “Wat ik wil zeggen, is dus dat we te gevarieerd zijn. Hoe kan de buitenwereld begrijpen wat wij voor een bedrijf zijn als we dat zelf nog niet eens weten…” Dionyssos verveelde zich zichtbaar en knipoogde plagerig naar Venus, die als reactie minachtend haar hoofd afwendde. Hera zond Venus een vuile blik toe, maar dat negeerde ze. Dyonissos was de grootste versierder die je je kon bedenken, maar de enige vrouw die uit zichzelf geïnteresseerd in hem was, daar keek hij niet naar om. Helaas gaf Hera de schuld aan Venus en met haar alle andere vrouwen die het twijfelachtige voorrecht genoten door Dionyssos leuk gevonden te worden. Zeus stond op van de tafel en liep naar de achterkamer.
Een diepe stilte daalde over het gezelschap, het enige hoorbare geluid was zijn gerommel in zijn zoektocht naar iets eetbaars. Venus dacht na over de tijd die ze samen doorgebracht hadden, hoe hecht ze in het begin waren geweest. Ze waren een beetje uit elkaar gegroeid, iedereen worstelend met zijn eigen problemen. Zeus kwam terug uit de voorraadkamer met een grote zak chips in zijn armen. “Ik denk dat het vooral belangrijk is dat we samenwerken. We zijn te verdeeld, allemaal opgesloten in ons eigen wereldje…” Venus knikte instemmend, al was ze het er niet helemaal mee eens. Ze was er niet bij met haar gedachten vandaag. Het leek ook allemaal zo nutteloos, zo vaag, zo doelloos. Ze wist dat ze er niet uit zouden komen. Over een half uurtje zou er niets van de vergadering over zijn. Mars zou alleen nog maar schreeuwen, Apollo zou weer slapen, Zeus zou onaanspreekbaar zijn vanwege een vreetbui, Dionyssos zou proberen haar te versieren en Hera zou nukkig zwijgen. Hermes zou waarschijnlijk aan het telefoneren zijn over zijn aandelen. Waarom probeerde ze ook nog elke keer om een vergadering te organiseren? Het was altijd hetzelfde liedje…

Venus staarde naar haar nagels. Het was precies zo gelopen als ze voorspeld had. Wat moest ze doen? Het zomaar opgeven? Was dit het einde van die mooie jaren samen? Ze voelde zich een beetje duizelig, en nog steeds had ze het gevoel dat ze iets vergeten was. Plotseling verscheen het gezicht van Hera voor haar. Ze keek voor haar doen ongewoon bezorgd. “Venus, gaat het wel goed met je?” “Ja, met mij is alles perfect in orde.” Zei Venus, terwijl Hera’s gezicht op leek te lossen in de lucht. Het werd donkerder in de kamer. Was het al zo laat? Ergens was er iets niet goed, maar het kwam niet in haar hoofd op dat er geen ramen in de ruimte aanwezig waren. Ergens in de verte hoorde ze geschreeuw. “Godverdomme! Ze is haar medicijnen vergeten! Bel een ambulance!” Ze was niet gelovig. Als er een god zou bestaan, zou ze vast en zeker in de hel komen, al wist ze niet of ongelovigheid ook een zonde was. Maar ach, ze zou er zeker niet eenzaam zijn. Vroeger was ze een tijdje christelijk geweest. Tot haar zeventiende had ze elke avond gebeden, maar ze beet nog liever haar tong eraf dan dat ze dat zou toegeven. Ze hoorde weer geluiden, maar ze leken nog veel verder weg dan voorheen. Er was iets dat leek op een sirene, maar ze kon het niet goed horen. Ze ging achterover liggen in het warme zand en genietend van de zonsondergang viel ze in slaap.

Venus schrok wakker. Het was allemaal een droom geweest… Ze stond op en schudde met haar hoofd om het nare gevoel van de nachtmerrie te verdrijven. Ergens in de straat ging er een autoalarm af. Ze rekte zich uit, maar halverwege die beweging stokte ze. De deur werd opengegooid en twee vrouwen in verpleegsterskostuum kwamen binnen gestormd. “Wat moet dat hier?!? Dit is mijn huis!” Schreeuwde Venus verontwaardigd. Geen van de Zusters reageerde. Er kwamen nu nog meer mensen haar slaapkamer binnen rennen en met zijn allen gingen ze om het bed staan. Het alarm loeide nog steeds onvermoeid door, maar het klonk niet meer als een autoalarm. Er begon haar iets te dagen. Ze keek om zich heen. Dit was haar kamer niet… Wat deed ze hier?!? Het ziekenhuispersoneel stapte opzij, uit eerbied voor wat er zojuist gebeurd was. “Tijdstip van overlijden dertien over vier in de morgen, vier mei 2008.” De dokter tekende met een onverschillig gezicht de overlijdensakte en liep de kamer weer uit. Nu pas kon ze zien wie er in het bed lag. Direct wenste ze dat ze nooit gekeken had. Nu kwam Apollo de kamer binnen. Hij boog zich over het lichaam en barstte in tranen uit. “Venus, o Venus…”

Jaar en plaats productie: 03-06-’07 Rotterdam, Nederland

Redactie: Cees van Eden en Annemiek van der Zangen

Regisseur en producent: Netty van Hoorn

Muziek: Netty van Hoorn

Lengte: 53:58

Omroep: nps

‘De Droomfabriek’ gunt ons een kijkje in het leven van de leerlingen van de Havo voor muziek en dans. Mijn eerste indruk was niet al te best, het voorfilmpje dat bij ‘Het uur van de wolf’ hoort deed me denken aan een slechte horrorfilm, en de eerste beelden van de leerlingen leken verschrikkelijk gedramatiseerd, mede door de muziek die er achter was gezet(geloof in jezelf, uit de musical ‘the Wizz’), maar vooral door het irritante ‘close-up’ filmen. Je zag de leerlingen moederziel alleen in een bus zitten(camera haast in hun gezicht geduwd), en daarna een meisje heel aandoenlijk vertellen dat ze in een gastgezin moest wonen. Dit deed mij vermoeden dat dit een uurtje uitzitten zou worden, maar niets was minder waar…

Een van de punten die deze documentaire sterk maken is dat er geen gebruik is gemaakt van een reporter. Alles wordt verteld door de leerlingen en hun ouders die, in tegenstelling tot de algemene reporter moraal, de mogelijkheid krijgen om uit te praten. Dit zorgt dat je het verhaal op een natuurlijke manier te horen krijgt, wat het geloofwaardigheidgehalte van dit programma tot ongekende hoogten stuwt.

Wat me ook erg aansprak was de insteek van dit programma, ik erger me namelijk verschrikkelijk aan de nieuwe lading amerikaans georiënteerde programma’s, ook wel bekend onder de naam reality shows. ‘De Droomfabriek’ is duidelijk van een andere orde, dit is niet bedoeld om het grote publiek te amuseren, al suggesteert de inleiding dit wel. Door het non-commerciële karakter van de nps was er alle vrijheid om een programma te produceren dat gaat voor kwaliteit in plaats van kwantiteit. Hier is niet geprobeerd om alles te dramatiseren, maar een objectieve versie van de waarheid weer te geven, de intro hier weer buiten gelaten.

De muziek werd veelal door de leerlingen van deze havo zelf gemaakt, wat een extra dimensie aan dit programma gaf. Mijn enige puntje van kritiek op dit veld, is dat er bij de overgangen van een nummer op het andere absoluut niet op de toonsoort is gelet. Met andere woorden; dat klinkt verschrikkelijk vals

Er werd veel getoond van wat de leerlingen konden, en dat was werkelijk een plezier om naar te kijken en luisteren. Ook ging je op een natuurlijke manier met deze kinderen meevoelen, omdat je zowel mooie als moeilijke fragmenten uit hun leven te zien kreeg. Voor mij had dit nog een extra betekenis, aangezien ik zelf overwogen heb om naar zo’n school te gaan(ik speel cello). Ik zie in veel van de leerlingen mezelf terug, die ambitie, die passie en natuurlijk het eeuwige studeren. Tijdens het kijken van dit programma besloop de gedachte; ‘dit had mijn leven kunnen zijn’ me meerdere malen. Ik heb indertijd gekozen om naar een gymnasium te gaan in plaats van mijn leven aan de muziek te wijden en ik heb nooit spijt gehad van die keuze, maar ik vraag me wel af wat er gebeurd zou zijn als ik een ander pad gekozen zou hebben.

Wat mij ook opviel aan dit programma was de titel, ‘De Droomfabriek’. In eerste instantie stond die me erg tegen. Het gaat tegen mijn natuur in om muziek(en dans) aan het beeld van een fabriek te koppelen. Bij muziek denk ik aan passie en intuïtie, maar wat ik dan vergeet is dat zonder discipline niets van dat al tot stand komt. Een mooie paradox dus. Wat echter vreemd is, is dat ze ‘droomfabriek’ gebruikt hebben. Er worden immers geen dromen gefabriceerd, ze worden verwezenlijkt.  De titel is dus wel mooi bedacht, maar niet helemaal op zijn plaats hier.

Al met al ben ik van mening dat dit een zeer goed in elkaar gezette en interessante documentaire is. Op de paar kritiekpuntjes na, zoals de ontmoedigende inleiding, de onverzorgde muziekovergangen en het close-up filmen, is dit werkelijk een plezier om naar te kijken. Dit programma is objectief, informatief en toch ontspannend. Zeker een aanrader dus!

De stilte van de lege kamer daalde over hem, het grijsgroene tapijt onder zijn hoofd was nat van verdriet. ‘Waarom Lydia? Waarom heb je me verlaten? Waarom heb je me verlaten?!?!?!’
Een eenzame zonnestraal viel door het raam op zijn ogen.
‘Waarom heb je me verlaten…’