Meer weten over hoe u deze blog kan steunen?

Het zit er al weer bijna op, dat begint meer en meer tot me door te dringen. Nog 2 weken en dan is het schooljaar over, nog 5 examenweken en mijn centraal examen en dan is mijn schoolcarriere afgesloten. Aan de ene kant gaat het beangstigend snel, ik zit plotseling midden in de examenstress van het cambridge certificate advanced english, eigenlijk zonder dat ik het doorhad is mijn mondeling genaderd, het heeft me besprongen en met een verdwaasd gevoel achter gelaten. Het is over, het is voorbij… Nu nog de rest… En ook dat sluipt op kousenvoetjes dichterbij, klaar om aan te vallen. 2 weken nog… Dan moet ik minimaal 80% scoren, anders kan ik mijn grote droom vaarwel zeggen. Eigenlijk ben ik er best rustig over, ik heb niet het idee dat ik nog iets aan de uitkomst van het examen kan verandere nu, al heb ik het nog niet achter de rug. Geen paniekaanvallen, geen obsessief leergedrag… Ik weet ook eigenlijk wel dat ik het kan, al is dat een onzeker gevoel omdat ik nniet weet wat nodig is voor 80%. 

Daarnaast heeft Angels and Demons the online rpg sinds gisteren een enorme groei meegemaakt (gisteren alleen al bijna 300%), wat een beetje hetzelfde effect op me heeft als het cambridge mondeling. Plotseling moet alles werken, plotseling is het belangrijk dat de site 24/7 online is. En wat me nog het meeste verbaasd is dat er behoorlijk fanatiek gespeeld wordt, natuurlijk ik heb een aantal weken van keihard programmeren achter de rug, maar dit had ik niet verwacht… Wel gehoopt natuurlijk, dat wel.

Het voelt alsof ik in de achtbaan ben beland, ik ben ingestapt, maar terwijl ik nog even naar iemand zwaai die aan de kant staat vertrekt het karretje al…

Ik ben wat dat betreft wel blij dat het bijna vakantie is, er moet nog zo veel gebeuren om Angels and Demons tot een volwaardig rpg te maken. Eigenlijk is het een fulltime baan voor me, maar het voordeel is dat ik er plezier in heb. Zeker nu het een beetje begint te lopen, en dat zorgt dat ik het naast mijn schoolwerk vol kan houden.

Er hangt een beetje een surrealistische sfeer over mijn leven. Dingen waarvan ik nooit gedroomd hadden dat ze zouden gebeuren, vinden plotseling plaats, andere dingen, waar ik al tijden voor vecht, zijn plotseling voorbij. Mijn knie lijkt plotseling helemaal niet belangrijk meer…

Hoe vreemd kan je leven worden, dat is iets wat ik me vaak afvraag de laatste weken. Tien seconden kunnen je hele zijjn overhoop gooien, een verkeerde beweging is genoeg. Ik spreek uit ervaring, ik loop nu al bijna vier maanden op krukken en als het zo door gaat loop ik over vier maanden NOG op krukken. En als dat nu het enige was… Ik snap niet meer hoe deze wereld in elkaar zit, wie ik ben en wat ik moet. Ik was gewend om naar een bepaald punt toe te werken, daar in een rechte lijn naartoe te gaan. Maar nu lijkt mijn leven meer op een suikerspin en ik weet niet meer wat onder en boven is.

Het is eigenlijk allemaal zo vreemd geworden sinds ik met manifestatie bezig ben gegaan. Ik ga uit van het principe dat de wereld zoals wij die kennen niet bestaat. Het is een illusie, een hologram, gecreeerd door een gezamelijke projectie. Je kunt het zien als een droom die we met zijn allen tegelijk dromen. Wij maken dus de wereld om ons heen. Vanuit dit gezichtspunt zijn wij dus in staat om de materiele wereld aan te passen. Dit kan door middel van gedachtes en gevoelens. Als je positiviteit uitstraalt, zullen er goede en leuke dingen gebeuren, maar het kan ook specefieker. Je kunt letterlijk bestellingen plaatsen bij het universum. Dit noemen we manifesteren. Dit is best moeilijk, omdat je moet blijven geloven en positief moet blijven denken. Als het niet meteen lukt is het de kunst om de hoop niet op te geven. In theorie is het even makkelijk om een miljoen euro te manifesteren als om een kopje thee te manifesteren, in de praktijk is dit verschil er zeker wel. Dit heeft er mee te maken dat wij het als moeilijk zien. We zijn vaak opgegroeid met het idee dat je voor geld moet werken en hebben zo een geestelijke barriere gevormd. Begin dus met iets makkelijks, manifesteer jezelf een ijsje, of een kop koffie. Bekijk the secret.

Nou, dat is dus ongeveer waar ik mee bezig ben in het dagelijks leven. Mijn probleem is alleen dat ik mezelf heb aangeleerd om op een nogal depressieve manier te denken. Maar ik ben het zat om depressief te zijn. Ik wil leven, ik wil genieten en dat probeer ik ook heel hard. Moeilijk omdat je onder sommige dingen gewoon niet uit komt. School bijvoorbeeld. Ik vind school gewoon niet leuk, niet op deze manier. Ik kan mezelf wel voorhouden dat ik dat wel doe, maar dan hou ik mezelf voor de gek. Het geheim is om er genoeg tegenover te stellen wat je goede humeur in stand houdt. Bij vriendinnen logeren in het weekend, naar leve de wiskunde in Amsterdam, aan Lapp-top meedoen om je week een beetje te breken.

Aan de ene kant word ik heel moe van vrolijk zijn, aan de andere kant word ik nog veel vermoeider van depri doen. Hmm, misschien moet ik eens wat meer slaap proberen te krijgen…

Elke arts geeft me een andere diagnose, ik heb geen tijd meer om adem te halen vanwege de enorme drukte op school en ik heb deze week mijn eerste 20 cent verdiend met mijn blogsite. Gaat weer lekker dus. Toch ben ik vrolijk vandaag. Ik heb gisteren maar tot half 11 aan mijn scheikunde gezeten, dat was toen af dus ik was enorm opgelucht. De dreigende depressie van de afgelopen weken was plotseling verdwenen en ik was zowaar hyperactief. Vannacht weer voor het eerst sinds weken lekker geslapen, dus toen ik vanochtend wakker werd was nog steeds alles zonnig (behalve de lucht dan). Zelfs het feit dat mijn nieuwe scootmobiel maar 8 km per uur rijdt in plaats van 12 km per uur en ik dus bijna te laat was op school kon de pret niet drukken. Ik ben ondertussen aan mijn vijfde uur bezig en zelfs alle beledigingen en vernederingen die ik vandaag over me heen heb gekregen hebben me niet kunnen raken. Tsja, dat is wat er gebeurt als je iets hebt om naar uit te kijken he?

Meer en meer begint het tot me door te dringen dat dit schooljaar bijna over is. Eerst een heerlijk lang weekend (wat ik helaas grotendeels zal moeten besteden aan schoolwerk, want ik heb de komende twee weken gemiddeld twee proefwerken per dag), dan twee weken school en dan meivakantie! Dat is natuurlijk alleen maar de stilte voor de storm, want na een weekje ontspannen in rome begint de drukte pas echt. Dan moet iedere leraar plotseling nog drie cijfers van je hebben en dan staat het rooster vol met examens. Maar goed, je moet wel iets doen om 9 weken rust te verdienen he?

Gelukkig kan ik schoolwerk combineren met mijn internetbezigheden (mijn meeste schrijfopdrachten verschijnen ook online) want die 20 cent moet wel verduizendvoudigen volgende maand. Met een beetje geluk kan ik van de zomer verhuizen. Als dat dan weer lukt met mijn knie tenminste… Ik ga er maar even van uit dat dat tegen die tijd in orde is, al is dat misschien niet zeker. Ik loop (strompel dus) er nu al drie maanden mee rond, en het verslechterd alleen maar. *positief denken*

Nog minder dan 40 schooldagen, das ongeveer 280 lesuren. Dat staat weer gelijk aan 11600 lesminuten ofwel 696000 les-seconden. Waarschijnlijk minder, want de laatste 2 weken op school stellen niet zo veel voor. Das voornamelijk proefwerkweek en boeken inleveren (o my god, dan moet ik al mijn boeken weer onder die enorme stapel rotzooi vandaan gaan vissen) en er valt natuurlijk veel uit in verband met de examens van de zesde klas. Als nou ook de zon nog een beetje gaat schijnen dan is er zelfs een kans dat ik dit schooljaar ga overleven…

Leven als gehandicapte, hoe zou dat zijn? Ik heb het me vaak afgevraagd, maar nooit gedacht dat ik het mee zou maken. Toen ik van mijn fiets viel, had ik eigenlijk weinig last, maar 2 maanden later was dat anders. Nu, weer 2 maanden later, loop ik nog steeds op krukken en ik er is weinig hoop dat daar de komende maand verbetering in zit…

 Eigenlijk heeft het heel lang geduurd voordat ik mezelf serieus ben gaan nemen. Ik dacht dat ik me aanstelde, dat het in een weekje wel weer over zou zijn. 2 weken misschien. 3 op zijn meest. Maar na 2 maanden begint het besef dat je nu toch echt gehandicapt genoemd mag worden door te dringen en daarmee de vraag of ik ooit nog normaal zal kunnen lopen. Mijn huisarts vertelde me in het begin dat alles in een paar weken in orde zou zijn, en dat een kraakbeenbeschadiging vrijwel altijd 100% geneest. Ik zette daar toen al mijn vraagtekens bij, want wat IK op school geleerd heb is dat kraakbeen niet aangroeit, maar goed, een arts zal dat wel beter weten dan ik was mijn redenatie. Na twee weken was er nog niets veranderd, dus ik ben terug gegaan naar de arts, die me hetzelfde als de eerste keer vertelde.

Nu had ik het gewoon op kunnen geven, maar ik ben blij dat ik dat niet gedaan heb, ik ben naar de fysiotherapeut gegaan. Die vertelde me dat hij vermoedde dat mijn miniscus kapot is en dat er een scan gemaakt moet worden. Oh ja, en dat ik zeer waarschijnlijk een operatie nodig heb. Fijn! Als er iets is waar ik bang voor ben… Maar goed, het doel heiligt de middelen of zoiets? Enfin, fysio heeft de huisarts gebeld en die wou mij weer zien voordat hij me doorverwees, dus ik vertrok voor de derde keer naar zijn spreekuur. Dit keer werd ik wel serieus genomen, zodra mijn arts merkte dat ik mijn knie niet kon strekken ben ik doorverwezen.

Ondertussen had ik issues met mijn werk en de arbodienst. Ik heb de fietstocht naar mijn werk moeten maken zodat ze met eigen ogen konden zien dat ik vrij immobiel was, wat niet bevorderlijk was voor het genezingsproces (understatement). Toen heb ik een afspraak met de arbo-arts in mijn agenda geplaatst gekregen, midden op een schooldag. School kan je afzeggen, dus dat was niet het grote probleem, maar wel dat de arbo-arts gesitueerd is bij mijn werk, en dus te ver fietsen voor mij. Na een hoop gedoe heb ik een nieuwe afspraak gekregen en daar kreeg ik eindelijk te horen wat er echt aan de hand is.

Wat blijkt is dat mijn knieschijf niet op zijn plaats blijft en dat dat verschillende oorzaken kan hebben. Onder andere inderdaad een kraakbeenbeschadiging of gebroken miniscus, maar het zou ook een gescheurde kruisband of een peesprobleem kunnen zijn. Wat ik me dan afvraag is waarom mijn arts me dat niet verteld heeft, aan een gokje heb ik weinig… Maar het mooiste moet nog komen; omdat ik al zo lang met een kapot kniegewricht rondloop, heb ik nu zeker een kraakbeenbeschadiging. En bedankt!

Inderdaad, ik ben gefrustreerd nu. Ik kan vrij weinig met mijn knie, fietsen doet pijn, stilzitten eigenlijk ook. Sinds gisteren heb ik een stuk tape om mijn knieschijf op zijn plaats te houden, maar dat stuk tape veroorzaakt maar net iets minder pijn dan dat het wegneemt. Ik kan met geen enkele excursie mee, ik kan niet te lang lopen, ik moet gebruikmaken van het zwaar inefficiente openbare vervoer in beverwijk, ik kan nergens meer met mijn cello naar toe… Ik kan niet heel moeilijk traplopen… Het ergste is misschien wel dat ik de Romereis in een rolstoel zal moeten meemaken. Het leven als gehandicapte heeft misschien zijn voordelen, maar die wegen echt niet op tegen de nadelen…

Maar goed, positive thinking! Alles komt weer in orde… Hoop ik…

Even focussen op de positieve kant hiervan… Iedereen is heel aardig en behulpzaam (gelukkig, want met de meest simpele dingen als een tas van mijn rug krijgen of een deur open maken heb ik moeite), ik wordt nooit meer uitgescholden op straat (tenzij ze mijn krukken niet opgemerkt hebben)… Ik hoef niet meer te gymen, in plaats daarvan mag ik me 2 uur in de aula zitten vervelen en me gefrustreerd voelen omdat ik niets kan met mijn knie… Zucht, dit gaat niet helpen, ik zit mezelf weer depressief te maken. Het nadeel van gehandicapt zijn is dat mensen je zielig vinden, en als mensen me zielig vinden ga ik mezelf zielig vinden. En je raadt het al, dat is niet prettig. Verzuipen in zelfmedelijden is niet mijn grootste hobby, en ook niet mijn een na grootste. Maar die keuze is aan mij toch?

Het is tijd om op te houden met zeiken en gewoon mijn leven weer op te pakken, voor zo ver mogelijk. Stoppen met doemscenario’s bedenken en dagdromen over het moment dat ik zonder krukken zal kunnen. Leven in het hier en nu noemen ze dat. Pff, waarom maak ik het mezelf altijd zo moeilijk? Ik wil gewoon kwaad zijn op het leven, maar nee hoor, ik moet leven in het hier en nu en roeien met de reimen (krukken in mijn geval) die ik heb. 

Jahoor, ik zit mezelf weer eens te irriteren. Tijd om te stoppen met schrijven dan, dit loopt nergens op uit. Geklets in de ruimte… Het leven van een gehandicapte, hoe kom ik er op… Misplaatste dramatiek. Ik ga nog even anderhalf uur proberen mijn werk te bereiken en zelfreflecterende gedachten hebben terwijl mijn klasgenootjes gymles aan het volgen zijn. Jaja, gehandicapt zijn is nog niet zwaar genoeg, wij gehandicapten moeten ook wekelijks gestraft worden voor gehandicapt zijn. Juist omdat het volledig buiten hun schuld om is. Welkom in mijn wereld, het leven van een gehandicapte. Ohw, wacht, daar zou ik mee stoppen… Sorry!!

Thanks for reading and have a nice day

Het is om wanhopig van te worden… Al een jaar lang doe ik verschrikkelijk mijn best om verandering te weeg te brengen op school, maar alles zat muurvast. Geen beweging in te krijgen (alles wat ik te horen kreeg was almaar weer: “we zijn voor je bezig, ik doe mijn best”, alsof er een antwoord apparaat aangezet werd ofzo). Wanhopig als ik was, heb ik voor de verandering het aanbod van mijn ouders om met de conrector te gaan praten geaccepteerd. En ja hoor, na een gesprek van een kwartiertje had ik mijn zin. Na de vakantie mag ik beginnen met lessen skippen en zelfstandig leren. Als ik eerder had geweten dat het zo makkelijk was, had dat me een hoop ellende bespaard.

Nu vraag je je natuurlijk af wat dan het probleem was. Wat de conrector letterlijk zei, was dat hij bang was dat het dwarsheid van mij was. De puberteit enzo. (toen ik dit voor het eerst hoorde, viel er een heeeel ongemakkelijke stilte in de kamer) Ik vind het zo belachelijk… Waarom kan ik niet serieus genomen worden? Omdat ik toevallig in de groei ben? Omdat ik hormonen in mijn lichaam heb? Sorry hoor, maar dat gaat er bij mij niet in. Alles wordt altijd en eeuwig maar op de puberteit afgeschoven. Natuurlijk, ik schreeuw tegen mensen omdat ik in de puberteit ben, niet omdat ik ruzie met ze heb en ontzettend kwaad ben. Tuurlijk, ik huil omdat de hormonen me instabiel maken, niet omdat ik het leven niet meer zie zitten. En dat ik toevallig wel verantwoordelijkheidsgevoel hebt, maakt mij de uitzondering die de regel bevestigd, maar me vertrouwen, ho maar. En wat als die ‘problemen’ wel hormoon gerelateerd zijn, wat dan nog? Dat maakt ze toch niet minder serieus of urgent? Als ik depressief ben, dan wordt gezegd ‘ach, dat is de puberteit, dat gaat wel weer over.’ Als een volwassene depressief is, dan moeten we plotseling allemaal van diegene accepteren dat hij woedend wordt om niks, want hij heeft het moeilijk. Ik zie de logica niet…

Maar goed, ik moet gewoon blij zijn dat het voor elkaar is denk ik, met beide handen deze kans aangrijpen. Ik kan wel blijven klagen en kniezen, ik zal er niet veel mee bereiken. Na deze vakantie heb ik mijn eerste echte schooldag. De eerste dag dat ik iets leer in dat gebouw. Ik zie er nu al naar uit.

Ik ben in de war. Ik voel me heel erg verloren en snap niet meer wat onder en boven is in deze wereld. Waar draait dit leven eigenlijk om? Ik snap het echt niet meer…

Ik voel me een gevangene hier, omdat ik totaal geen rechten heb, ik heb te doen wat volwassenen mij vertellen, wat mijn leraren mij vertellen. Ik word aan het lijntje gehouden door de conrector. Ja, hij is hard voor me bezig, hij doet wat hij kan, maar achter mijn rug om vertelt hij de leraren dat hij me helemaal niet wil helpen. Ik kan niet weg uit huis, ik heb geen recht op financiële steun, ik mag niet weg van school en privacy heb ik ook niet. Toch is dat alles een illusie. Als ik wil, kan ik weg. Niemand die me tegenhoudt. Het zijn alleen denkbeeldige muren. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik ben het zat om rondgecommandeerd te worden, ik vind dat het tijd is om het recht in eigen hand te nemen, maar dat zou wel betekenen dat ik mijn hele leven op moet geven. Niet dat ik zo veel heb om blij mee te zijn nu, maar toch kan ik het niet. Ik wil Cambridge niet opgeven, ik wil mijn cello niet kwijt, ik heb de moed niet mijn ouders uberhaupt te vertellen dat ik weg wil, ik heb de moed niet om weg te blijven van school en gewoon te gaan werken voor mijn geld, voor mijn onderhoud (misschien dat ik dan wel schoenen zou kunnen kopen en een nieuwe broek, want al mijn broeken zijn te klein). Maar wat wil ik dan wel? Wat moet ik doen? Ik heb geen keuze, want ik houd het niet uit zo. Als dit leven onveranderd zo doorgaat, zit ik binnen een maand in een gesticht. Maar de enige andere mogelijkheid is eigenlijk ook geen mogelijkheid.

Ik denk dat ik vast zit, dat is het grootste probleem. Dit heeft een reden, ik moet hier iets van leren, maar wat? Misschien is het gewoon tijd om de bom te laten barsten. Stoppen met mijn pijn en verdriet van binnen dragen. Op schrift kan ik het heel makkelijk kwijt, maar niemand in mijn omgeving weet hoe moeilijk het echt voor mij is om dag in dag uit te gehoorzamen. Slaafje te spelen.

Misschien draait het allemaal om geloven in verandering. Geloven dat je kunt veranderen, dat er iets gaat veranderen. Maar ik kan dat geloof niet meer opbrengen, ik voel me leeg, dood.

Ik weet echt niet meer wat ik moet doen…

Soms kan ik me zo aan mezelf ergeren… Ik ben bezig om een essay te schrijven over onderwijsvernieuwingen, om aan de conrector te geven in de hoop dat hij me serieus gaat nemen, maar ik ben een beetje te perfectionistisch geloof ik. Ik heb het al 3 keer opnieuw gedaan en nog ben ik niet tevreden. Ik geloof dat ik maar eens een deadline ga stellen. Na de kerstvakantie moet het af zijn en nu maar hopen dat dat voor inspiratie zorgt…

Ik ben tegelijkertijd aan een film bezig over de afschaffing van het middelbaar onderwijs, voor maatschappijleer en dat wil dan wel weer lukken. Niet dat ik er tijd voor heb, maar voor een examencijfer maak je tijd, schijnt. Belachelijk, school neemt al driekwart van mijn leven in, komen ze ook nog de schaarse eigen tijd die ik heb inpikken…En niemand die het tegen gaat ook, want wij onverstandige minderjarigen hebben geen rechten. Oh, jawel, eentje, we hebben het recht gecommandeerd te worden. Ik snap dat niet hoor, wereldwijd zijn de rechten van de mens vastgesteld, en in Nederland hebben wij het zogenaamd allemaal zo goed, maar als je kijkt naar mijn rechten, dan klopt dat beeld niete helemaal. Ben ik soms geen mens, dat al die ‘rechten’ niet voor mij gelden? Ik heb niet het recht om over mijn gezondheid te beslissen, ik heb niet het recht om over mijn eigen lichaam te beschikken, ik heb niet het recht om mijn eigen keuzes te maken, ik heb geen vrijheid. Laten dat nu juist de belangrijkste rechten in Nederland zijn. Wat is dat toch met die magische grens van 18 jaar? Waarom hebben kinderen geen rechten? Waarom moet ik per se 16 maanden wachten totdat ik aan mijn eigen leven kan beginnen? Ik heb het vast al driehonderd keer eerder gezegd, maar die paar maandjes zullen mij echt niet essentieel veranderen. Daarbij, volwassenheid is iets subjectiefs. Ik ken mensen die al jaren volwassen zijn, en toch het verantwoordelijkheidsgevoel van een twee-jarige hebben, en mensen van 11 jaar oud die volwassener zijn dan hun ouders.

Ik heb nooit getekent voor mijn eigen onderdrukking, sterker nog, ik ben nooit akkoord gegaan met de grondwet, of enig ander wetsartikel. Wat geeft al die mensen het recht om mijn beslissingen voor mij te nemen? Dit is niet alleen een denkbeeldige kooi, het is ook een werkelijke kooi. Ik kan niet weg van huis. Mijn ouders zijn officieel verantwoordelijk voor mij, wat ook meteen betekent dat ze alles voor mij mogen(en moeten) bepalen. IK HEB OOK EEN EIGEN WIL HOOR!!!!

Ik wil niet leven in gevangenschap en ik weet niet of ik de kracht heb te wachten op vrijheid. Wat moet ik doen?

Altijd grappig, een examenopdracht om een leuke vakantie eens grondig te vergallen. Ik had dus vanaf gisteren het nieuws bij moeten houden, wat ik natuurlijk glad vergeten was. Gelukkig heb je altijd zoiets als google news, wat standaard een dag achterloopt.

Voor maatschappijleer doen we een se(schriftelijk examen) opdracht ‘nieuws in de klas’. Je moet alleen, of samen een week lang het nieuws bijhouden en daar een presentatie over houden(in de klas ja) en daarna nog eens een reflectieverslag daarover inleveren(dat is dus het schriftelijke deel).

Nu was het mijn gewoonte om dagelijks google news te checken en af en toe het nieuws te bekijken, totdat ik tot de conclusie kwam dat er echt nooit NIEUWS is. Ik kwam een paar minuten geleden tot de schokkende ontdekking dat in die twee maanden geen spat veranderd is. Nog steeds is het enige wat je leest kredietcrisis hier, credietcrisis daar. Als er nu nog nieuwe dingen over de situatie gemeld werden… Nee hoor, nog steeds: alle banken zijn in de problemen, de google-yahoo deal is uitgesteld. DAT WEET IK NU WEL, JA!!!

Ik voel me behoorlijk hulpeloos als ik al die onheilsberichten lees. Het gaat neerwaarts met onze samenleving en er is niets wat er aan gedaan wordt. Het enige wat er ondernomen wordt is symptoombestrijding, dat gaat de kredietcrisis niet afwenden. Maar wat dan wel? Waarom gaat dit zo gigantisch mis?

Het antwoord is niet zo heel moeilijk: omdat wij proberen geld uit niets te maken; omdat we geld als een doel zien en niet als een middel; omdat we verschrikkelijke verspillers en welvaarsdieren zijn; omdat de arbeidsverdeling zo sterk is, dat het merendeel van de producten van de andere kant van onze aardbol moet komen, ga zo maar door.

Het is dus een fundamenteel probleem, geen dipje in onze ‘o zo geweldige economie’. Om het te begrijpen moeten we helemaal terug naar onze wortels als mens. De prehistore, do homo sapiens sapiens. Ooit leefden mensen solitair en waren volledig autark(zelfvoorzienend). Als we Rousseau moeten geloven is toen door overbevolking(die leidde tot voedselschaarste) een samensleving ontstaan. Mensen konden alleen overleven door samen te gaan werken en de eerste arbeidsverdeling ontstond. Het jammere was dat toen ook een ’sluimerend vermogen’ in de mens gewekt werd: hebzucht(tatatataaaam).

Als je het mij vraagt, is de mens simpelweg eeuwig en altijd op zoek naar een manier om dingen makkelijker te doen. Zo zijn we speren gaan gebruiken in de jacht, en zo is uiteindelijk de auto ontstaan. Dit is een volledig natuurlijke eigenschap, kijk maar naar atomen, die zoeken ook altijd de bestaansvorm die de minste energie kost en zo schijnen wij ontstaan te zijn. Als je het mij vraagt zijn wij niet bepaald energiezuinig, tenzij het doel totale vernietiging is, dan wel. We zijn namelijk hard op weg: we putten de aarde uit, natuurlijke hulpbronnen raken op, vervuilig doet ons de das om en als klap op de vuurpijl wankelt ons economische systeem op haar fundamenten. Niet te vergeten het feit dat we de grootste moeite hebben een derde wereldoorlog afgewend te houden.

De moraal van dit verhaal is dus dat we misschien een beetje doorgeschoten zijn in die manie van dingen handiger doen. We besteden ondertussen meer energie aan manieren bedenken om alles makkelijker te maken, dan dat het zou kosten om ze uit te voeren op deze manier. Een van de middelen die we hiervoor bedacht hebben is geld. Maar aangezien de mens snel de link heeft gelegd ‘geld=eten’, was ook al vlug bedacht dat je vooruit zou kunnen werken, zodat je later lekker vrij kunt nemen. Nu is de mens ook heel goed in overdrijven en van het een kwam het ander: geld als doel.

Wat hier nu aan te doen? Wat het probleem is, is mij wel duidelijk. Maar hoe dit op te lossen? We kunnen gewoon wachten, dan worden alle problemen voor ons opgelost, ik ben alleen bang dat wij als mensen geen onderdeel van die oplossing zullen zijn.  Om dit af te wenden zullen we als ‘mensheid’ samen moeten werken. We moeten allemaal onze leefwijze veranderen, samen de maatschappij herscheppen. Dat gaat nu niet gebeuren, omdat we allemaal in ons eigen wereldje leven en ons volledig machteloos voelen. We zijn absoluut niet autark en dat maakt het moeilijk voor ons om te veranderen. We hebben de macht over onszelf stuk voor stuk uit handen gegeven aan een klein groepje mensen, die nu beslissingen maken voor ons allen. Het jammere aan dit systeem is, is dat een sociale mens zich nooit geroepen zal voelen om macht naar zich toe te trekken(‘wat maakt mij zo speciaal, dat ik voor anderen kan beslissen?’), sterker nog, op deze manier komen alleen mensen die puur op macht en geld uit zijn aan de top, en dat is nu juist wat we niet nodig hebben. Dit is ons leven, onze wereld, en door het meest wezelijke wat je hebt, je eigen leven en je recht daarover te beslissen, aan iemand anders te geven, maak je jezelf passief. Je leven leeft jou, je ondergaat alles wat gebeurt in plaats van dat je  dat zelf bepaalt.

Voor vrijdag 10-10 was een excursie gepland naar de landbouwuniversiteit van wageningen in het kader van het vak nl&t(natuur leven en techniek). Ik stapte met frisse tegenzin in de bus, we zouden een ‘kaspracticum’ doen(jippie…) en een practicum robotica. Nu behandelen we robotica pas volgend jaar, dus ik was behoorlijk sceptisch hierover. Meneer Velema kwam ons nog even gedag zeggen, en na wat onrust over twee missende leerlingen vertrokken we dan toch echt. 

De sfeer was meteen gezellig, iemand was met het geniale idee gekomen om te gaan fileflirten met het telefoonnummer van Wouter. Meteen werden overal voor de ramen briefjes opgehangen met ‘call me, o6…’ En toen was het wachten op een beller. Helaas zit je in zo’n bus heel hoog, en file was er niet veel, dus weinig succes. Gelukkig hadden we genoeg andere dingen om ons mee te vermaken, totdat Wouters mobieltje daadwerkelijk overging. Ingespannen werd er gestaard naar een zwarte peugeot achter ons, maar nee hoor, het was een lollige klasgenoot. 

Eenmaal aangekomen op de universiteit(het rook er, zoals verwacht, naar landbouw) werden we ontvangen met koffie en thee en een inleidend praatje. Daarna splitsten we op in twee groepen en ik behoorde tot een van de gelukkigen die het kaspracticum eerst zou doen. ‘dan hebben we dat maar vast gehad’ was mijn insteek. Dit bleek niet helemaal te zijn wat ik had verwacht, ik was al weer bang dat we met thermometers en dergelijke aan de slag moesten, maar het enige wat we moesten doen was wat waarden invoeren in een programma dat een kasomgeving simuleerde. We waren een uur te vroeg klaar en besloten daarom om maar wat rond te gaan lopen in de universiteit(wagenezen terroriseren). Door een van onze begeleiders werden we gewezen op de ‘ontspannende lounge’(fat boys en wat bankjes) en we besloten om onze meligheid daar voort te zetten. Foto’s komen later^^

Na wat geluncht te hebben, waren we aan de beurt voor robotica. We werden in paren achter de computers gezet, en ieder paar had een autotje van technisch lego met twee rupsbanden en een lichtsensor. Onze eerste opdracht was om het autotje rechtdoor te laten rijden, totdat het een zwarte streep tegenkwam. Dan moesten we het twee seconden achteruit laten rijden. Na de programmatuur een beetje verkend te hebben, lukte dat aardig, alleen jammer dat de lichtsensor de streep lang niet altijd pakte. De volgende opdracht was al iets ingewikkelder. Nu moesten we het autotje een cirkelvormige lijn laten volgen. Nu is dat niet zo’n groot probleem, omdat je zeker weet dat je autotje maar aan een kant van de lijn zal afwijken. De volgende opdracht, die meteen ook de laatste was, was de echte uitdaging. Er was een soort parcours uitgezet voor de robotjes: een lange zwarte lijn met veel bochten en die moest jouw karretje dan zo snel mogelijk volgen. Het te breken record was 59 seconden. Na wat geprobeer en gestuntel, hadden wij ons programma eindelijk zo ver dat het de lijn weer kon vinden, aan welke kant die ook lag. Met onze tijd(1.07) waren we niet tevreden, dus het resterende deel van het practicum hebben we besteed aan het versnellen van ons programma. Op het punt dat we echt niets snellers konden bedenken, kwam iemand op het geniale idee om de batterij te vervangen. En ja hoor, record gebroken.

Op de terugweg was iedereen een beetje moe(heerlijk als de stoelen een verstelbare rugleuning hebben), maar toch was het nog gezellig. Tot mijn verwondering is er helemaal niets misgegaan. Aangezien we de eerste vijfde klas zijn die nl&t heeft, gaat er nogal eens wat mis. Practica mislukken(logistische groei van kroos wordt logistische daling) en modules blijken ongeschikt. Nl&t is nog in zijn experimentele fase. Op deze excursie had ik echter niets aan te merken. Het was leerzaam, interessant en vooral erg gezellig. Die vrije uurtjes die ik hiervoor heb moeten missen, waren het dubbek en dwars waard.

Iedere inwoner van Nederland krijgt ongeveer twee maanden voor zijns veertiende verjaardag een brief toegestuurd van de gemeente. Je krijgt een id cadeau! Jeeeeej! Vanaf het moment dat je veertien jaar bent, is de identificatieplicht namelijk op je van toepassing. Het is wettelijk vastgelegd dat je 24 uur per dag een kaartje bij je moet dragen waarop staat wie je bent. Een mooi gebaar van de gemeente, om de harde realiteit wat te verzachten?

Het officiele excuss voor deze nutteloze maatregel is dat het zou helpen terrorisme te bestrijden. Hoe, dat snap ik nog steeds niet. Ook terroristen hebben identiteitsbewijzen, zo geen echte, dan wel een vervalste. Natuurlijk, je kunt mensen die op de zwarte lijst staan verhinderen met een vliegtuig te reizen, maar doorgaans overleven terroristen hun aanslag niet, dus heeft het weinig zin ze op een lijst te zetten. Nu is er natuurlijk wel een lijst van potentieel gevaarlijke mensen, maar om die uit het land te houden hoeft niet iedere nederlander voortdurend een id bij zich te dragen. Een simpele paspoortcontrole op het vliegveld volstaat.

Natuurlijk maakt de identificatieplicht het moeilijker voor illegalen om ongemerkt in ons landje te verblijven, maar staat de maatregel in verhouding tot het probleem? Wat mij betreft niet. Heel Nederland verplichten om 24 uur per dag te kunnen bewijzen dat hun identiteit ook wel degelijk bij hen hoort gaat toch wel heel ver? Wat was het werkelijke doel achter deze actie?

Toen er in de twerede wereldoorlog een identificatieplicht ingesteld was, werd daar fel tegen geprotesteerd en terecht. Waarom is dat protest nu uitgebleven? Wat is er veranderd dat deze wet nu wel gerechtvaardigd is? Of hebben we ons om de tuin laten leiden met mooie verhaaltjes over terrorisme en nationale veiligheid? Het is tijd om wakker te worden en voor onszelf na te gaan denken. Wat is het doel van deze wet? Wat winnen we erbij? Wat verliezen we eraan?

We veranderen langzaam in nummertjes in de grote overheidsdatabase, en niemand die er iets tegen doet. Ik zou nu een verhaaltje op kunnen hangen over een kikker in kokend water enzo, maar dat doe ik niet. Mijn boodschap is om voor jezelf te blijven denken. Denk na over waar jouw grenzen liggen en kom op voor je rechten. Mogen we dit accepteren van onze overheid, of is er een grens overschreden?

Newer Posts »