Meer weten over hoe u deze blog kan steunen?

Vergiftiging als statussymbool:

hoe alcoholreclame onze maatschappij beïnvloedt

Alcohol is een van de gevaarlijkste verslavingen van deze maatschappij. Het gebruik van alcohol wordt als normaal gezien en start dan ook al op jonge leeftijd. De drankindustrie maakt hier mooi gebruik van en verergert dit onwenselijke gedrag nog eens door het gebruik van alcohol in reclames te presenteren als ‘cool’. Het drinken van alcoholische dranken wordt in deze spotjes verbonden aan sociaal en seksueel succes. Maar is alcohol niet dat goedje waar je hersencellen aan doodgaan? Is alcohol niet giftig? Is alcohol niet zwaar verslavend? Hoe kan het dat we dit toestaan? Hoe kunnen we onszelf en onze kinderen hieraan bloot stellen?

Nederlanders van 15 jaar en ouder drinken per jaar gemiddeld negen liter pure alcohol (bron: rivm.nl). Nederland telt op dit moment naar schatting 100.000 probleemdrinkers (bron: info.nu). Dit moeten we niet verergeren door alcoholreclames toe te staan op tv. Niet alleen doen deze reclames je denken aan een zwaar verslavend product, ook hebben ze op een heel subtiele manier invloed op ons denken. Ze verleiden ons tot het drinken van meer alcohol en zo tot het verrijken van de alcoholindustrie, maar is dat niet juist wat we niet willen? Wat is nu belangrijker? Onze gezondheid? Of het jaarsalaris van de topman van Heineke?

Wat misschien nog wel erger is naast de schadelijke invloed op volwassenen is de invloed die deze reclames hebben op de jeugd. De hersenen van mensen onder de 21 zijn nog niet geheel ontwikkeld en nog heel gevoelig voor verslavingen. Het drinken van alcohol in zo’n vroeg stadium van je leven kan later voor veel problemen zorgen. Het spijtige is dat je brein op die leeftijd ook veel gevoeliger is voor invloeden van reclames. Op dit moment drinken Nederlandse scholieren het vaakst van heel Europa (bron: rivm.nl). Ik denk dat dat sterk samenhangt met het reclamebeleid in Nederland. Maak van je kind geen alcoholist en verbied deze schadelijke reclames.

Maar het drinken van alcohol is toch een keuze? We zijn toch in staat om onze eigen beslissingen te maken? Natuurlijk is dat waar, maar alcoholreclames hebben zoals eerder gezegd een zeer subtiele invloed. Omdat reclames middels beelden en geluid en niet middels woorden informatie over brengen heb je niet door wat zo’n reclame met je doet. Dat heeft dus effect op je vrije wil en daarmee op je vermogen beslissingen te maken.

Alcoholreclames verergeren het alcoholprobleem in Nederland en verleiden ons tot het gebruik van dit schadelijke goedje. Ook hebben deze reclames een ontoelaatbare invloed op de jeugd. Moeten we deze vorm van manipulatie toestaan? Moeten we toestaan dat de alcoholindustrie haar zakken vult ten koste van onze gezondheid? Het halfzachte verbod wat nu geldt, namelijk dat er tussen zes uur ‘s ochtends en negen uur ’s avonds geen alcoholreclame getoond mag worden op tv is nutteloos. We willen niet alleen de jeugd beschermen tegen dit gevaar, daarbij gaan kinderen tegenwoordig niet om negen uur al naar bed. Alcoholreclame moet volledig geband worden van de tv.

Mensenrechtenschending als klein misdrijf

Iedereen heeft het wel eens meegemaakt, ’s avonds laat loop je door de verlaten stad en plotseling hoor je in de verte mensen lachen. Als je verder loopt wordt het luider, nu hoor je ook glas breken (dat was weer een bushokje minder). Je begint zenuwachtig te worden, want je weet dat je langs het vervaarlijk uitziende groepje zal moeten lopen. Je steekt de straat over, want je wilt hun aandacht niet trekken, maar dat is vergeefse moeite. Plotseling vallen ze stil en kijken je met grote belangstelling aan. Het enige wat je wilt is hard wegrennen, maar je weet dat je geen angst mag tonen, want dan komen ze juist achter je aan…

Geweldpleging is de normaalste zaak van de wereld geworden met als gevolg dat we ons niet meer veilig kunnen voelen op straat. Veiligheid is een mensenrecht en als dat in gevaar komt, is het hoog tijd om in te grijpen. Op dit moment wordt geweldpleging als een klein misdrijf gezien en ik ben van mening dat dit soort criminaliteit veel zwaarder gestraft moet worden, maar dat alleen zal het probleem niet oplossen. Om geweld uit onze maatschappij te bannen, moeten we het probleem bij de wortels aanpakken, namelijk bij het moreel onderwijs.

Als ik denk aan moreel onderwijs, denk ik aan opvoeding. Moraal hoort een kind mee te krijgen van de ouders. Het probleem is echter dat de ouders die moraal ook niet meegekregen hebben en dus niet kunnen doorgeven. We hebben te maken met het zogenaamde ‘morele verval.’ Om de moraal in ere te herstellen, zal de taak van de ouders tijdelijk over genomen moeten worden door de overheid.

We zijn niet de eersten die met dit probleem zitten. In de klassieke oudheid hadden de Romeinen hetzelfde probleem. Toen heeft keizer Augustus door middel van propaganda het gezin als hoeksteen van de samenleving hersteld en het losbandige volk tot rede gebracht door slim gebruik te maken van zijn middelen. Maar als je bedenkt dat Augustus de moraal van het romeinse volk hersteld heeft met behulp van alleen mythen, legenden en beeldhouwwerken, moet dat voor ons wel een eitje zijn. Wij hebben beschikking tot massamedia zoals tv, kranten en internet en dan heb ik het nog niet eens over het onderwijs.

Als waarden en normen geïntegreerd zouden worden in het onderwijsprogramma, zodat kinderen al op vroege leeftijd een besef van goed en kwaad krijgen, besparen we ons daarmee een hoop ellende. Niet alleen zal het criminaliteitsgehalte dalen en daarmee dus ook de kosten voor criminaliteitsbestrijding, ook zal er minder geweld gebruikt worden waardoor de algemene veiligheid wordt vergroot en dat was tenslotte ons doel.

Waarden en normen onderwijzen op scholen is de oplossing voor het morele verval. Natuurlijk is dit eigenlijk de taak van de ouders overnemen, maar iemand zal het moeten doen, want nu gebeurt het niet. Net als in de tijd van de eerste romeinse keizer zullen we hiermee niet alleen de moraal herstellen, ook zullen we daarmee de veiligheid op straat vergroten, zinloos geweld uitbannen en de criminaliteit terugdringen. Moreel onderwijs is geen keuze, het is onze plicht aan de maatschappij.

Eind 2008 was het weer zover, de jaarevaluatie. Naast de keuze van dichter des vaderlands, ijssallon van het jaar en zwembad van het jaar, kwamen ook de schrikbarende rapporten binnen van ziekenhuizen over het aantal ‘jongeren’ dat opgenomen is met alcoholvergiftiging. En als ik dan om middernacht door  Haarlem fiets en door een dronken 12-jarige bijna van mijn fiets getrapt word, dan denk ik ook: ‘waar moet dat heen met de wereld?’ Nee, wacht! Nu niet meteen de bladzijde omslaan! Dat is niet wat ik wil zeggen…

Het beeld van ‘tieners’ of ‘jongeren, of ‘pubers’ dat algemeen uitgestraald wordt door de media is niet zo’n positief beeld. Niet de minste kritiek is dat wij allemaal zogenaamde comazuipers zouden zijn en dan ook al vanaf jonge leeftijd (lees: 11 a 12 jaar) regelmatig alcohol gebruiken. Nu vind ik het sowieso dubieus om dit soort beweringen te doen over o’n grote groep mensen, in dit geval is het wel heel erg overdreven. Als 16-jarige geheelonthouder ben ik niet alleen, dus het woordje ‘allemaal’ gaat al niet meer op. Wat ik zelf in mijn klas heb zien gebeuren is dat de mensen zo tussen hun 15e en 16e levensjaar in alcohol begonnen te drinken. Naar mijn mening is dat vroeg, maar het is wel even wat anders dan de leeftijd die door de media wordt gesuggereerd. Zogenaamde ‘comazuipers’ heb ik nog nooit ontmoet, dus waar die bewering vandaan komt is mij echt een raadsel. Misschien leven wij in een elitaire groep als gymnasiasten, maar erg waarschijnlijk lijkt dat me niet.

Ik wil niet ontkennen dat het ‘alcoholprobleem’ om aandacht vraagt, maar de zaak zo schromelijk overdrijven zal niet bijdragen aan de oplossing. In hoeverre is dit probleem veroorzaakt doordat jongeren het als normaal zien alcohol te drinken? Bevorder je dat niet juist door mensen te doen geloven dat iedere tiener zich elke vrijdagavond volzuipt vanaf zijn twaalfde jaar?

Iedere inwoner van Nederland krijgt ongeveer twee maanden voor zijns veertiende verjaardag een brief toegestuurd van de gemeente. Je krijgt een id cadeau! Jeeeeej! Vanaf het moment dat je veertien jaar bent, is de identificatieplicht namelijk op je van toepassing. Het is wettelijk vastgelegd dat je 24 uur per dag een kaartje bij je moet dragen waarop staat wie je bent. Een mooi gebaar van de gemeente, om de harde realiteit wat te verzachten?

Het officiele excuss voor deze nutteloze maatregel is dat het zou helpen terrorisme te bestrijden. Hoe, dat snap ik nog steeds niet. Ook terroristen hebben identiteitsbewijzen, zo geen echte, dan wel een vervalste. Natuurlijk, je kunt mensen die op de zwarte lijst staan verhinderen met een vliegtuig te reizen, maar doorgaans overleven terroristen hun aanslag niet, dus heeft het weinig zin ze op een lijst te zetten. Nu is er natuurlijk wel een lijst van potentieel gevaarlijke mensen, maar om die uit het land te houden hoeft niet iedere nederlander voortdurend een id bij zich te dragen. Een simpele paspoortcontrole op het vliegveld volstaat.

Natuurlijk maakt de identificatieplicht het moeilijker voor illegalen om ongemerkt in ons landje te verblijven, maar staat de maatregel in verhouding tot het probleem? Wat mij betreft niet. Heel Nederland verplichten om 24 uur per dag te kunnen bewijzen dat hun identiteit ook wel degelijk bij hen hoort gaat toch wel heel ver? Wat was het werkelijke doel achter deze actie?

Toen er in de twerede wereldoorlog een identificatieplicht ingesteld was, werd daar fel tegen geprotesteerd en terecht. Waarom is dat protest nu uitgebleven? Wat is er veranderd dat deze wet nu wel gerechtvaardigd is? Of hebben we ons om de tuin laten leiden met mooie verhaaltjes over terrorisme en nationale veiligheid? Het is tijd om wakker te worden en voor onszelf na te gaan denken. Wat is het doel van deze wet? Wat winnen we erbij? Wat verliezen we eraan?

We veranderen langzaam in nummertjes in de grote overheidsdatabase, en niemand die er iets tegen doet. Ik zou nu een verhaaltje op kunnen hangen over een kikker in kokend water enzo, maar dat doe ik niet. Mijn boodschap is om voor jezelf te blijven denken. Denk na over waar jouw grenzen liggen en kom op voor je rechten. Mogen we dit accepteren van onze overheid, of is er een grens overschreden?

Frustraties en verveling lijken mijn schooldagen te beheersen. Wat is dit voor een onderwijssysteem? Het recht op onderwijs is tot een plicht gemaakt, en daarmee tot een hel. Waarom mag ik alleen leren wat de schoolboeken mij aanbieden? Waarom moet dat speciaal in het tempo van de leraar? Ik wil zelf kiezen wat te leren, ik wil uitdaging en ik wil meer leren dan dat ik nu doe. Waarom is die mogelijkheid er niet in ons onderwijssysteem? Er wordt volop rekening gehouden met de moeilijk lerenden, maar een makkelijk lerende zoals ik zal haar dagen in verveling door moeten brengen. Waarom geen gebruik maken van de talenten die leerlingen bezitten? Dat is toch veel effectiever voor de maatschappij?

Ons schoolsysteem is ondertussen zo prestatiegericht dat alles om dat cijfertje boven je proefwerk, of eigenlijk alleen je examen, gaat. Een proefwerk of examen is toch eigenlijka alleen een controle, om te kijken of je klaar bent voor de verdere stof? Niet een doel op zich, zou ik zo denken. Het prestatiegerichtte hiervan maakt ook dat het grotendeels gedemotiveerde leerlingenbestand gaat voor die 5.5. Als je maar over gaat, zo snel mogelijk klaar bent, en aan de rest van je leven kan beginnen. Zo krijgen we toch geen goed opgeleidde beroepsbevolking? Geen wonder dat er geklaagd wordt over de onderwijskwaliteit! De 1040-uren norm zal hier niets aan veranderen, het zal de situatie hooguit verslechteren door nog meer weerzin op te wekken bij leerlingen.

Zou het de leerplicht dan weer in een leerrecht veranderd moeten worden? Dit zal zeker tot resultaat hebben dat veel mensen essentiele dingen niet zullen leren in de korte periode, dat zal een beslissing zijn die op te jonge leeftijd genomen zal moeten worden. Misschien is het een slim idee om deze maatregel te beperken tot het middelbaar onderwijs. Om scholen de mogelijkheid te geven om nietsnutten weg te sturen met de boodschap dat ze terug mogen komen als ze bereid zijn fatsoenlijk hun best te doen. Dat een leerling zelf zal kunnen besluiten om te leren, of een baan te zoeken. Dit natuurlijk met een rigoreuze verandering in het lessysteem. Leraren horen een ondersteunende rol te hebben in het leerproces, het initiatief behoort vanuit de leerling te komen. Natuurlijk zijn er zekere dingen die geleerd moeten worden, maar het kan een stuk vrijer dan dat het nu is.

Ook denk ik dat het hoger onderwijs dezelfde verbetering behoeft, maar ik denk ook dat het non-competitieve karakter hiervan een slechte invloed op de onderwijskwaliteit heeft. Een goede universiteit, die goede leraren heeft en een brede en gespecialiseerde kennis biedt, zal meer van zijn leerlingen kunnen vragen en andersom. Nu wordt iedereen met een vwo diploma zomaar op elke universiteit toegelaten. Dat is natuurlijk fijn voor die mensen, maar als de wil om te leren er niet is, als je niet hebt moeten werken om daar te komen, dan is het bijzondere er af, met als resultaat dat studenten niet goed leren en de kwaliteit van universiteiten achteruit gaat. Dit hoort een competitie te zijn, omdat als kwaliteit beloond wordt, kwaliteit ook bevorderd zal worden. Ben ik nu echt de enige die dat zo ziet?

Ikzelf leer heel graag, maar vind de stof die ik aangeboden krijg veel te makkelijk, met als resultaat dat ik de hele les een beetje doods voor me uit zit te staren. Ik heb vorig jaar besloten daar iets aan te doen en na enig overleg met de jaarlaagcoordinator en conrector heb ik besloten in bepaalde vakken vervroegd eindexamen te doen, en dus op eigen tempo de stof van twee jaar door te werken. Nu is dat een heel mooi streven, maar helaas niet zo simpel te verwezelijken. Ik zit namelijk in de eerste jaarlaag die de nieuwe tweede fase doet, de examens die ik moet maken bestaan dus nog niet, evenals het examenprogramma van sommige vakken. Volgens het ministerie van onderwijs zou ‘gespreid examen’ doen mogelijk moeten zijn, maar hoe, dat is ze zelf ook nog niet duidelijk. Het resultaat is nu dus dat ik lustig vooruit werk, maar me nog erger zit te vervelen dan voorheen. Ik lig een tot drie hoofdstukken voor op mijn klas, maar als ik een hoofdstuk afgesloten heb, kan ik eigenlijk niet verder, omdat ik de controle van een proefwerk of examen mis. Ik weet absoluut niet hoe goed ik de stof begrijp. Ook kan ik in de les zelf eigenlijk helemaal niets, omdat of de docent er door heen praat, of mijn medeleerlingen. Ik zit me dus nog erger te verevelen dan vorig jaar. Ik kan goed leren, en ik wil ook erg graag, dus waarom krijg ik daar de mogelijkheid niet toe? Een onderwijs systeem dat alleen rekening houdt met de zwakten van leerlingen, en niet met hun talenten, dat is toch gewoon een slecht systeem?

Velsen-Noord, 17 februari 2008

 

Redactie Noord-Hollands dagblad

Schans 33/hoek Spoorsingel
1941 JP Beverwijk    

 

Zeer geachte redactie,

Ik schrijf deze brief naar aanleiding van het artikel “zelfmoordpoging na chatsessie” uit het Noord-Hollands dagblad van maandag 28 januari. Ik ben van mening dat dit artikel nooit geplaatst had mogen worden, om verschillende redenen.

 

In dit artikel word er zeer denigrerend gesproken over een jongerenstroming genaamd “emo”. Alle “emo’s” zouden zichzelf verminken, ik citeer: “zelfverminking zit in het basispakket”. Dit is ongeveer hetzelfde als dat ik zou zeggen: “alle journalisten zijn lelijk”. Precies, dat slaat ook nergens op. Er zullen vast wel “emo’s” zijn die zichzelf verminken, maar er zullen ook vast wel lelijke journalisten zijn. Waar is deze bewering op gebaseerd? Heeft de betreffende journalist duizend “emo’s” ondervraagd,” of ze zichzelf wel eens snijden, en o, ja, heb je toevallig nog zelfmoord gepleegd?”. Ik mag aannemen van niet. Dit gaat duidelijk over een vooroordeel. 

 

Daarbij komt dat er al heel veel vooroordelen over de zogenaamde “alternatieve hoek” de ronde doen. Ikzelf als “gothic”, word op straat dagelijks uitgescholden en ik voel me vaak bedreigd, terwijl ik niets gedaan heb om dat te verdienen. “Gothic’s” zijn lelijk, ze stinken, ze doen allemaal aan SM en ze aanbidden de duivel, o, ja dat vergat ik, ze zijn ook allemaal suïcidaal. Dat zijn dingen die ik dagelijks naar mijn hoofd geslingerd krijg, door mensen die ik zelfs nog nooit gezien heb. Onze op het oog zo tolerante samenleving is niet zo tolerant als sommige mensen wel niet denken. Daarom lijkt het me een slecht idee als een krant vooroordelen gaat presenteren alsof het absolute waarheden zijn.

 

Ook ben ik van mening dat het benoemen van mensen als “emo” of “gothic” valt onder het zogenaamde “in hokjes denken”. Ook iets wat naar mijn mening niet bevorderd moet worden door een regionale krant.

 

Ik hoop dus dat artikelen als deze niet meer geplaatst zullen worden omdat de beweringen berusten op louter vooroordelen, de mensen die een hekel hebben aan “gothics”of “emo’s” niet aangemoedigd moeten worden en het “hokjes denken” ook geen steun moet krijgen. Het zou misschien een beter idee zijn om een keer een artikel te schrijven over de vooroordelen die de ronde doen, en eens te kijken wat daarvan waar is.

 

Hoogachtend,

 

Tamara van Haarlem

De regering staat op het punt een ernstige aanslag op onze zelfstandigheid te doen. Mogen we binnenkort niet meer zelf bepalen wat we wel en niet eten? De overheid wil met verschillende maatregelen bewerkstelligen dat de Nederlander gezonder eet, maar zijn wij niet perfect in staat zelf na te denken en te beslissen over wat wel en niet goed voor ons is?

 

Als de regering doorgaat met de Nederlander zo te bemoederen, zal deze op een gegeven moment niet meer zelf denken. Dit proces is al een tijd in gang. We worden zeer sterk beïnvloed door meningen van anderen en wat de mode is. Waar blijft de eigen mening? Als alles ons altijd hapklaar en voorgekauwd wordt geserveerd, zullen we na verloop van tijd onze tanden verliezen en daarmee ons vermogen om zelfstandig te functioneren.

 

Nu zou je natuurlijk kunnen zeggen; kinderen hebben deze zelfstandigheid nog niet. Een kind zal kiezen voor een zak chips en niet voor een zak wortelen en zal daar later problemen mee krijgen. Maar is dit niet de verantwoordelijkheid van de ouder? Een kind gezond houden en verstandige keuzes leren maken is toch een onderdeel van de opvoeding?

 

Daarbij komt dat als je iets verbied, het ondergronds verder zal gaan. Neem nu het voorbeeld van snoepreclames. Als die verboden worden, zullen producenten andere manieren vinden om hun producten aan te prijzen. Bijvoorbeeld door middel van sluipreclame. Het nadeel van sluipreclame is dat de invloed niet op valt. En dat is, omdat je onbewust sterk beïnvloed word, ook weer een bedreiging voor de het zelfstandig denken.

 

Ook vraag ik me af wat de overheid te maken heeft met ons gewicht. Wat geeft hen het recht te bepalen wat ik eet? Het enige echte probleem voor de overheid is dat overgewicht ze geld kost. Volgens de gezondheidsraad is de gezondheidszorg een half miljard euro per jaar kwijt aan kwalen die met overgewicht te maken hebben. Onder de mooie praatjes over de gezondheid van de Nederlander schuilt het enige echte probleem; de jaarlijkse begroting! Waarom wel drie miljard uittrekken voor een mislukt project als de Betuwelijn en geen half miljard voor de gezondheidszorg? Maar goed, als ze zo nodig willen besparen, misschien is het dan een goed idee als de eigen bijdrage aan de ziektekosten van een persoon met overgewicht wat groter wordt. Zo wordt de keuze aan de desbetreffende persoon overgelaten en wordt er niet gemorreld aan ons denken. Ook worden zo de personen die geen last van overgewicht hebben en gewoon van snoepen houden niet lastig gevallen. Natuurlijk moeten mensen met een afwijking, zoals vetzucht wel ontzien worden, omdat deze zelf geen schuld aan hun situatie hebben.

 

De overheid moet zich met haar eigen zaken bemoeien in plaats van de Nederlanders proberen te beïnvloeden. Dit beinvloedt de zelfstandigheid van de Nederlandse mens. Daarbij zijn wij (nog) perfect in staat zelf te denken. Het enige echte probleem voor de overheid is het geld, maar ook dat is op te lossen. Bijvoorbeeld door middel van een grotere eigen bijdrage aan de ziektekosten voor mensen met overgewicht. Met andere woorden; de regering moet van onze eetgewoontes afblijven!

De corrigerende tik is eigenlijk een foutieve term. Als een ouder erg gefrustreerd is, omdat het kind zich misdraagt, of niet wil luisteren (of omdat de ouder toevallig een slecht humeur heeft) wordt de zogenaamde corrigerende tik gegeven. Zeg maar gerust een klap. Kan dit eigenlijk wel?

Als je het over een corrigerende tik hebt, praat je over opvoeding. Daar zit meteen het eerste probleem: waar ligt de grens? Wie maakt uit wat een opvoeding is en wat kindermishandeling? Meestal de ouder. Deze vertrouwt op zijn of haar eigen oordeel. Maar dat doen mensen die kinderen mishandelen toch ook? Volgens het jaarverslag van 2001 van het AMK(advies en meldpunt kindermishandeling) zijn er in dat jaar 22.871 contacten geweest in verband met kindermishandeling. Dat is 7,2% meer dan het jaar daarvoor. Door slaan te legaliseren zullen deze meldingen zeker afnemen. Maar zal de kindermishandeling ook afnemen?

Ook is slaan een teken van onmacht. Als de ouder het kind slaat, is dat een laatste redmiddel. De ouder heeft het kind niet in de hand, weet niet wat te zeggen of kan gewoonweg zijn/haar gevoelens niet in de hand houden. Dit is voor een kind natuurlijk geen goed voorbeeld. Ten eerste leert het dat als het ergens niet mee om kan gaan, of dat al iets niet lukt, slaan de oplossing is. Als een kind echt kwaad in de zin heeft is het natuurlijk een teken van overwinning. Het weet dat de ouder het niet meer in zijn macht heeft.

Nu zie je natuurlijk wel eens in de supermarkt zo’n scène; een moeder is vreselijk gehaast en wil het liefst zo snel mogelijk weg, loopt met grote snelle passen en sleurt een peuter aan haar hand mee. Wanneer ze nog snel de laatste producten in haar mandje mikt, gaat het kind op de grond liggen en maakt haar schreeuwend en huilend duidelijk dat het een snoepje wil, of nog erger, trekt een half rek naar beneden. De eerste reactie van de moeder is negeren. Ze loopt weg in de hoop dat het kind achter haar aan komt. Als dat niet werkt zegt ze terwijl ze naar de kassa loopt “Kom nou, je krijgt thuis wel een snoepje. Of wil je soms hier blijven?” Als het kind nog steeds niet reageert, loopt ze er naar toe en tilt het aan een arm op. Ze geeft het een klap in het gezicht, in de hoop dat het stopt met krijsen. Nu kan je jezelf afvragen, wat had ze anders moeten doen?

Ik denk dat ze zich ten eerste af had moeten vragen waarom haar kind zo moeilijk deed. Meestal is dit een wanhopige poging om aandacht te krijgen. Als een kind zich ernstig misdraagt, zijn er genoeg manieren om het kind terecht te wijzen buiten slaan. Met slaan geeft de ouder het kind een verkeerd voorbeeld. Daarbij hebben kinderen meestal een reden als ze zich misdragen. Ouders zouden er goed aan doen eerst na te denken over die reden voordat ze beginnen met sancties uitdelen of terecht wijzen.

Een heel belangrijk punt is natuurlijk ook nog dat je een kind kwetst als je het slaat. Misschien niet zozeer fysiek, maar wel geestelijk. Dit gaat meestal veel dieper dan ouders denken. Natuurlijk is de eerste keer het ergst maar zoiets slijt. Ik zeg niet dat een klap het kind voor het leven zal traumatiseren, maar het schaadt het vertrouwen van het kind in de ouder. Zeker omdat een kind lang niet altijd begrijpt waarom het een ‘corrigerende tik’ krijgt. Als je het over een ouder kind hebt, of een puber, zal deze zich in zijn/haar trots gekwetst voelen en deze zal zich(zeker in het geval van de puber) alleen maar meer tegen de ouder afzetten en nog slechter luisteren.

Een zgn. ‘corrigerende tik’ kan dus absoluut niet. Niet alleen omdat de grens tussen kindermishandeling en ‘corrigeren’ dun is(en de kindermishandeling toeneemt), maar ook omdat het een verkeerd signaal naar het kind toe is. Ook kwets je een kind met een ‘tik’ meestal meer dan de bedoeling is.