Meer weten over hoe u deze blog kan steunen?

Angels and Demons is een nieuwe online game, die vreemd genoeg helemaal niets te maken heeft met het gelijknamige boek van Dan Brown. Dit spel gaat om de strijd tussen angels en demons, om het gevecht tussen goed en kwaad.

Angels and Demons is volledig gratis te spelen, alleen als je extra functies wilt hebben moet je betalen, maar zelfs dat hoeft niet, want als je je nu inschrijft, krijg je gratis 50 ‘credits’.

Echt een aanrader!

http://angels-and-demons.co.uk

Literatuur of kinderboek?

Titel: Perenbomen bloeien wit
Schrijver: Gerbrand Bakker
Uitgever: Malmberg
Aantal pagina’s: 129
ISBN: 978-90-345-5513-7
Prijzen: Longlist voor de Gouden Uil 2000

Perenbomen bloeien wit gaat over het leven van Gerson. Gerson woont samen met zijn twee broers, Klaas en Kees (een tweeling) en de hond, Daan, bij zijn vader. De jongens hadden de gewoonte om het spel ‘zwart’ te spelen waarbij ze hun ogen moesten sluiten en zo snel mogelijk een bepaald doelwit bereiken. ‘Zwart’ wordt echter de akelige realiteit voor Gerson als het gezin een auto ongeluk krijgt terwijl ze onderweg naar hun grootouders zijn. Klaas en Kees vertellen over hun leven met Gerson tot het bittere einde.

Het eerste wat opvalt aan dit boek is de simpele stijl. Er worden korte zinnen gebruikt, simpele woorden en er zit eindeloos veel herhaling in. “Vroeger speelden we het. We hebben het jarenlang gespeeld. Tot een half jaar geleden, toen deden we het voor het laatst. Daarna had het weinig zin meer.”(blz 5) De schrijver beweert achter in het boek dat er voor hem geen verschil is tussen schrijven voor kinderen en volwassenen en dit is dan ook duidelijk te merken. Gerbrand Bakker maakt geen onderscheid tussen kinderen en volwassenen, hij schrijft alsof elke lezer een kind is.

De verhaallijn van Perenbomen bloeien wit is niet bijster ingewikkeld, maar zou een goede roman kunnen voortbrengen. Jammer genoeg vindt Gerbrand Bakker het nodig om voortdurend te verklappen wat er zal gaan gebeuren, waardoor je het toch al voor de hand liggende einde al vanaf pagina tien ziet aankomen. “Op woensdag 28 juli werd Gerson veertien jaar oud. Hoe konden wij weten dat hij daarna nooit meer jarig zou worden?” (blz85) Dit doet me een beetje denken aan een klein kind dat een mop vertelt. Hij vindt het zo grappig, dat hij niet kan wachten om de clue alvast te vertellen en verpest zo de hele grap.

Verder is het opvallend dat de vertellers, Kees en Klaas, niet ouder lijken te worden door het verhaal heen. In het begin zijn ze rond de zeven jaar, maar tegen de tijd dat ze vijftien (of zestien?) zijn, spreken en denken ze nog steeds als zevenjarigen. Toen ik begon met lezen dacht ik nog dat de simpele stijl te wijten was aan de leeftijd van de vertellers, maar dit is in het hele boek niet veranderd. Wel gaat het niveau NOG verder omlaag als aan het einde het perspectief even naar Daan wisselt.

Dit boek wordt ingedeeld bij de literatuur, maar wat ik van literatuur verwacht is een mooie stijl, een verhaal waar een diepere betekenis achter zit, iets om over na te denken. Wat ik in dit boek vond was verveling, het is een kinderboek en niets meer. Het enige positieve punt vond ik eigenlijk de titel, ‘Perenbomen bloeien wit’. Dat roept vragen op, het roept een beeld op. Het verhaal zelf beantwoorde de vragen al voordat ze zelfs maar gesteld werden. Perenbomen bloeien wit is heel geschikt als kinderboek, maar de titel literatuur absoluut onwaardig.