Meer weten over hoe u deze blog kan steunen?

Met een lege blik in haar ogen keek ze over haar schouder naar achteren, naar het doffe rode fluweel van de blaadjes. Ze had haar armen om haar borst geslagen, schouders een beetje opgetrokken. Wat was er toch met haar? Ooit had het zo veel voor haar betekend, was ze helemaal warm geworden van binnen bij de aanblik van die liefdesverklaring. Nu deed het haar niets meer, sterker nog, de rozen leken wel en bewijs van wat niet meer was. Het was over, de relatie was afgestorven, en alles wat nu nog restte waren deze dode planten. Ze pakte de bloemen op, oppassend dat er geen doornen in haar hand terecht kwamen en ze liep er mee naar de keuken. Ze opende de groene bak en keek verwonderd hoe de bos sidderde toen deze op het afval terecht kwam. Ze liet de deksel open staan en liep met snelle passen de warmte van de woonkamer weer in om haar camera te pakken. Zachtjes voor zich uit mompelend richtte ze de camera en op een vreemde manier zag ze eruit als een roofdier, klaar om haar prooi te bespringen, al zou bespringen misschien niet het juiste woord zijn, omdat wat ze wilde vangen fietelijk niet bestond, ze wilde de afgedankte rozen helemaal niet, ze wilde alleen het beeld van een geknakte liefde… Het leek wel of ze haar overpenzingen van een minuut geleden helemaal vergeten was, er glansde iets in haar ogen nu, de glans van inspiratie.

Ine liep een beetje zenuwachtig door de zaal. Het mocht was zeker niet haar eerste expositie, maar ze voelde dat dit iets te weeg kon brengen. Haar werk was anders dan voorheen, het had nu iets eigens, iets bijzonders wat voorheen niet te vinden was geweest in haar foto’s. Plotseling waren daar de eerste gasten, nieuwsgierig de wanden aftastend met hun ogen, ‘vol verwachting klopt hun hart’ dacht ze. Toen merkte ze dat ze weer voor haar eerste foto stond, de rozen in de groene bak. Ze mocht hem eigenlijk wel dankbaar zijn, voor die laatste volledig misplaatste liefdesverklaring…

22 Januari was het dan zo ver, de dag van de media. Door de stichting MediaMind was een landelijke recensiewedstrijd georganiseerd en de winnaars zouden naar de dag van de media in Hilversum mogen. De recensie moest gaan over een van de op de site gepresenteerde tv programma’s. De hele vijfde klas heeft voor Nederlands deze opdracht gemaakt, maar er waren blijkbaar maar weinig leerlingen die hem ingestuurd hebben want maar vier mensen van het felisenum zijn uiteindelijk uitverkoren.

Na vroeg op staan en lange files kwamen we keurig op tijd aan in het mediapark, helaas waren we een van de weinige groepen die op tijd was gearriveerd dus het begon al met een flinke uitloop. Toen we eenmaal compleet waren werden de leerlingen van hun begeleiders gescheiden (dat zal voor de meesten een opluchting geweest zijn, want workshops volgen met leraren is niet het ideale beeld van een ontspannen dagje uit), zij kregen een aparte workshop. De leerlingen werden verdeeld over de verschillende (publieke) omroepen en vertrokken te voet en per bus richting de studio’s. Ikzelf werd met Ilene ingedeeld bij de ncrv en we verwachtten er niet al te veel van, maar het viel reuze mee. Onze dag werd gevuld met het in elkaar zetten van ‘de kortste talkshow van nederland met de langste voiceover’. De groep bestond ongeveer uit vijftien leerlingen en een aantal begeleiders en na het verdelen van de taken gingen we hard aan de slag want een dagje is weinig voor een talkshow, ook al duurt die maar tien minuten. We hebben een leuke middag gehad en als we hoe-heet-hij-ook-al-weer (Ilene gaat me slaan als ze dit leest) moeten geloven, gaat ze het helemaal maken als interviewster.

Terug in het centrale gedeelte bleek dat de andere twee felisenum afgezanten het niet zo gezellig hadden gehad, zij hadden iets met een rap gedaan, wat niet zo goed had uitgepakt. Maar niet getreurd, als troost kregen we nog een kort concert van Jan Smit (t is maar waar je van houdt denk ik zo). Na nog even op foto jacht geweest te zijn was het toch echt afgelopen. Onlangs het feit dat het wervingsdoel erg duidelijk was (we moesten allemaal maar een ‘mediastudie’ gaan doen) kan ik de dag van de media zeker aanraden, allemaal een recensie insturen hoor, volgend jaar!

Website MediaMind: http://www2.rvu.nl/mediamind/

Martje glimlachte naar de blauwe lucht, de wolken flitsten in een waas aan haar heen en weer schietende ogen voorbij. Nog iets overtuigender glimlachte ze. Ze had er altijd van gehouden naar de wolken te kijken, er vormen in te ontdekken, maar vandaag zag ze niets. Zelfs merkte ze het verschil niet op, ze was te druk bezig niets te denken, haar hoofd was gevuld met heerlijke gedachteloze paniek. Martje was iemand die echt kon genieten van buiten zijn, rustig wandelen. Maar vandaag waren haar stappen snel, een beetje wankel. Nog naar de lucht klijkend knerpten haar voeten steeds sneller over het grindpad dat door het park liep, haar glimlach was veranderd in een grijns. Ze hoorde niets van de takjes die onder haar voeten knapten, ze zag niets buiten de lucht, en eigenlijk ook de lucht niet. Ook niet de jongen die innig verstrengeld met haar beste vriendin op het bankje zat waar ze langs liep. De jongen waar ze jaren mee samen was geweest. De joingen die ze met heel har hart had liefgehad. Zonder dat ze ook maar een moment aandacht had geschonken aan wat haar zo’n pijn had kunnen doen, hadden de bosjes het tafreeltje al weer opgeslokt. Het besef wat al maanden in haar hoofd had liggen rusten, wat ze niet had wilen beroeren, vocht om vrij te komen. Het bokte tegen de binnenkant van haar hoofd, schopte de verwarde draden van haar denken kapot, liet geen ruimte voor iets buiten zichzelf. Zonder dat ze het merkte was ze stil komen te staan, een hand omklemde een tralie van het hek dat aangaf dat het park hier ophield. Haast wezenloos staarde ze naar de auto’s die voorbij reden, haar negerend, de sleur van alledag volgend. Ze ontspande zich een beetje en de voorbijgangers die haar argwanend hadden gadegeslagen richtten hun blikken weer van haar weg en vervolgden hun pad. Haar blik was nog steeds gericht op een punt in de verte, haar ogen gingen nu ver open, terwijl de laatste worsteling met Het Besef bijna over was. Het moment dat ze stopte, het opgaf, accepteerde, loste de paniek en warboel in haar hoofd op. Iets in haar leek te verschuiven, alsof ze nu pas geheel in haar lichaam terecht kwam, alsof ze er al die tijd, als een slecht op zijn plaats geschopven puzzelstukje net buiten had geleefd. Haar hoofd was weer vrij, maar nog steeds dacht ze niets. De stem die normaal gesproken alle stilte verdreef zweeg. Voorzichtig bewoog ze haar lippen en haar long, de lucht proevend, het woord proevend. Zacht fluisterend zette ze in, nauwelijks hoorbaar: ‘vrij…’ ‘ik ben vrij’ dacht ze. ‘Ik ben. Ik ben vrij. Altijd geweest.’ en ‘Dit is de eerste dag van de rest van mijn leven, de eerste dag van mijn leven.’

Eind 2008 was het weer zover, de jaarevaluatie. Naast de keuze van dichter des vaderlands, ijssallon van het jaar en zwembad van het jaar, kwamen ook de schrikbarende rapporten binnen van ziekenhuizen over het aantal ‘jongeren’ dat opgenomen is met alcoholvergiftiging. En als ik dan om middernacht door  Haarlem fiets en door een dronken 12-jarige bijna van mijn fiets getrapt word, dan denk ik ook: ‘waar moet dat heen met de wereld?’ Nee, wacht! Nu niet meteen de bladzijde omslaan! Dat is niet wat ik wil zeggen…

Het beeld van ‘tieners’ of ‘jongeren, of ‘pubers’ dat algemeen uitgestraald wordt door de media is niet zo’n positief beeld. Niet de minste kritiek is dat wij allemaal zogenaamde comazuipers zouden zijn en dan ook al vanaf jonge leeftijd (lees: 11 a 12 jaar) regelmatig alcohol gebruiken. Nu vind ik het sowieso dubieus om dit soort beweringen te doen over o’n grote groep mensen, in dit geval is het wel heel erg overdreven. Als 16-jarige geheelonthouder ben ik niet alleen, dus het woordje ‘allemaal’ gaat al niet meer op. Wat ik zelf in mijn klas heb zien gebeuren is dat de mensen zo tussen hun 15e en 16e levensjaar in alcohol begonnen te drinken. Naar mijn mening is dat vroeg, maar het is wel even wat anders dan de leeftijd die door de media wordt gesuggereerd. Zogenaamde ‘comazuipers’ heb ik nog nooit ontmoet, dus waar die bewering vandaan komt is mij echt een raadsel. Misschien leven wij in een elitaire groep als gymnasiasten, maar erg waarschijnlijk lijkt dat me niet.

Ik wil niet ontkennen dat het ‘alcoholprobleem’ om aandacht vraagt, maar de zaak zo schromelijk overdrijven zal niet bijdragen aan de oplossing. In hoeverre is dit probleem veroorzaakt doordat jongeren het als normaal zien alcohol te drinken? Bevorder je dat niet juist door mensen te doen geloven dat iedere tiener zich elke vrijdagavond volzuipt vanaf zijn twaalfde jaar?

Online kleding kopen kan nu heel makkelijk, namelijk in worlds fashion. Geen vervelende verkopers meer, en het aanbod is echt gigantisch.

http://astore.amazon.com/worldsfashion-20

Als je zoekt naar een makkelijke manier om online juwelen en sierraden te kopen, is deze winkel perfect voor jou:

http://astore.amazon.com/thegoldenage-20

Als je online electronica wilt kopen, is dit een goede tip. The artificial world heeft een zeer groot assortiment aan producten en is een van de goedkoopste.

http://astore.amazon.com/theartificialworld-20

Dit is de plaats om de nieuwste games online te bestellen! Ben jij een echte gamer, of meer een gelegenheids genieter, dan is dit ‘the place to go’, maar niet alleen voor gamers is dit interessant. Ook hebben ze een groot assortiment aan video’s, mp3’s, cd’s en dvd’s.

http://astore.amazon.com/the_neverland-20

Online boeken bestellen? Deze winkel heeft bijna alles! Online boeken bestellen is nog nooit zo makkelijk geweest! En omdat het online is, zijn bijna alle boeken te bestellen. Nieuwsgierig? Kijk hier verder:

http://astore.amazon.com/the_librarian-20

Ben jij een beauty, of juist niet en geef je om je gezondheid? Hier vind je alles wat nodig is voor schoonheid en een gezond lichaam.

http://astore.amazon.com/sobeautiful-20

Newer Posts »