Meer weten over hoe u deze blog kan steunen?

Het is om wanhopig van te worden… Al een jaar lang doe ik verschrikkelijk mijn best om verandering te weeg te brengen op school, maar alles zat muurvast. Geen beweging in te krijgen (alles wat ik te horen kreeg was almaar weer: “we zijn voor je bezig, ik doe mijn best”, alsof er een antwoord apparaat aangezet werd ofzo). Wanhopig als ik was, heb ik voor de verandering het aanbod van mijn ouders om met de conrector te gaan praten geaccepteerd. En ja hoor, na een gesprek van een kwartiertje had ik mijn zin. Na de vakantie mag ik beginnen met lessen skippen en zelfstandig leren. Als ik eerder had geweten dat het zo makkelijk was, had dat me een hoop ellende bespaard.

Nu vraag je je natuurlijk af wat dan het probleem was. Wat de conrector letterlijk zei, was dat hij bang was dat het dwarsheid van mij was. De puberteit enzo. (toen ik dit voor het eerst hoorde, viel er een heeeel ongemakkelijke stilte in de kamer) Ik vind het zo belachelijk… Waarom kan ik niet serieus genomen worden? Omdat ik toevallig in de groei ben? Omdat ik hormonen in mijn lichaam heb? Sorry hoor, maar dat gaat er bij mij niet in. Alles wordt altijd en eeuwig maar op de puberteit afgeschoven. Natuurlijk, ik schreeuw tegen mensen omdat ik in de puberteit ben, niet omdat ik ruzie met ze heb en ontzettend kwaad ben. Tuurlijk, ik huil omdat de hormonen me instabiel maken, niet omdat ik het leven niet meer zie zitten. En dat ik toevallig wel verantwoordelijkheidsgevoel hebt, maakt mij de uitzondering die de regel bevestigd, maar me vertrouwen, ho maar. En wat als die ‘problemen’ wel hormoon gerelateerd zijn, wat dan nog? Dat maakt ze toch niet minder serieus of urgent? Als ik depressief ben, dan wordt gezegd ‘ach, dat is de puberteit, dat gaat wel weer over.’ Als een volwassene depressief is, dan moeten we plotseling allemaal van diegene accepteren dat hij woedend wordt om niks, want hij heeft het moeilijk. Ik zie de logica niet…

Maar goed, ik moet gewoon blij zijn dat het voor elkaar is denk ik, met beide handen deze kans aangrijpen. Ik kan wel blijven klagen en kniezen, ik zal er niet veel mee bereiken. Na deze vakantie heb ik mijn eerste echte schooldag. De eerste dag dat ik iets leer in dat gebouw. Ik zie er nu al naar uit.

Ik ben in de war. Ik voel me heel erg verloren en snap niet meer wat onder en boven is in deze wereld. Waar draait dit leven eigenlijk om? Ik snap het echt niet meer…

Ik voel me een gevangene hier, omdat ik totaal geen rechten heb, ik heb te doen wat volwassenen mij vertellen, wat mijn leraren mij vertellen. Ik word aan het lijntje gehouden door de conrector. Ja, hij is hard voor me bezig, hij doet wat hij kan, maar achter mijn rug om vertelt hij de leraren dat hij me helemaal niet wil helpen. Ik kan niet weg uit huis, ik heb geen recht op financiële steun, ik mag niet weg van school en privacy heb ik ook niet. Toch is dat alles een illusie. Als ik wil, kan ik weg. Niemand die me tegenhoudt. Het zijn alleen denkbeeldige muren. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik ben het zat om rondgecommandeerd te worden, ik vind dat het tijd is om het recht in eigen hand te nemen, maar dat zou wel betekenen dat ik mijn hele leven op moet geven. Niet dat ik zo veel heb om blij mee te zijn nu, maar toch kan ik het niet. Ik wil Cambridge niet opgeven, ik wil mijn cello niet kwijt, ik heb de moed niet mijn ouders uberhaupt te vertellen dat ik weg wil, ik heb de moed niet om weg te blijven van school en gewoon te gaan werken voor mijn geld, voor mijn onderhoud (misschien dat ik dan wel schoenen zou kunnen kopen en een nieuwe broek, want al mijn broeken zijn te klein). Maar wat wil ik dan wel? Wat moet ik doen? Ik heb geen keuze, want ik houd het niet uit zo. Als dit leven onveranderd zo doorgaat, zit ik binnen een maand in een gesticht. Maar de enige andere mogelijkheid is eigenlijk ook geen mogelijkheid.

Ik denk dat ik vast zit, dat is het grootste probleem. Dit heeft een reden, ik moet hier iets van leren, maar wat? Misschien is het gewoon tijd om de bom te laten barsten. Stoppen met mijn pijn en verdriet van binnen dragen. Op schrift kan ik het heel makkelijk kwijt, maar niemand in mijn omgeving weet hoe moeilijk het echt voor mij is om dag in dag uit te gehoorzamen. Slaafje te spelen.

Misschien draait het allemaal om geloven in verandering. Geloven dat je kunt veranderen, dat er iets gaat veranderen. Maar ik kan dat geloof niet meer opbrengen, ik voel me leeg, dood.

Ik weet echt niet meer wat ik moet doen…

Soms kan ik me zo aan mezelf ergeren… Ik ben bezig om een essay te schrijven over onderwijsvernieuwingen, om aan de conrector te geven in de hoop dat hij me serieus gaat nemen, maar ik ben een beetje te perfectionistisch geloof ik. Ik heb het al 3 keer opnieuw gedaan en nog ben ik niet tevreden. Ik geloof dat ik maar eens een deadline ga stellen. Na de kerstvakantie moet het af zijn en nu maar hopen dat dat voor inspiratie zorgt…

Ik ben tegelijkertijd aan een film bezig over de afschaffing van het middelbaar onderwijs, voor maatschappijleer en dat wil dan wel weer lukken. Niet dat ik er tijd voor heb, maar voor een examencijfer maak je tijd, schijnt. Belachelijk, school neemt al driekwart van mijn leven in, komen ze ook nog de schaarse eigen tijd die ik heb inpikken…En niemand die het tegen gaat ook, want wij onverstandige minderjarigen hebben geen rechten. Oh, jawel, eentje, we hebben het recht gecommandeerd te worden. Ik snap dat niet hoor, wereldwijd zijn de rechten van de mens vastgesteld, en in Nederland hebben wij het zogenaamd allemaal zo goed, maar als je kijkt naar mijn rechten, dan klopt dat beeld niete helemaal. Ben ik soms geen mens, dat al die ‘rechten’ niet voor mij gelden? Ik heb niet het recht om over mijn gezondheid te beslissen, ik heb niet het recht om over mijn eigen lichaam te beschikken, ik heb niet het recht om mijn eigen keuzes te maken, ik heb geen vrijheid. Laten dat nu juist de belangrijkste rechten in Nederland zijn. Wat is dat toch met die magische grens van 18 jaar? Waarom hebben kinderen geen rechten? Waarom moet ik per se 16 maanden wachten totdat ik aan mijn eigen leven kan beginnen? Ik heb het vast al driehonderd keer eerder gezegd, maar die paar maandjes zullen mij echt niet essentieel veranderen. Daarbij, volwassenheid is iets subjectiefs. Ik ken mensen die al jaren volwassen zijn, en toch het verantwoordelijkheidsgevoel van een twee-jarige hebben, en mensen van 11 jaar oud die volwassener zijn dan hun ouders.

Ik heb nooit getekent voor mijn eigen onderdrukking, sterker nog, ik ben nooit akkoord gegaan met de grondwet, of enig ander wetsartikel. Wat geeft al die mensen het recht om mijn beslissingen voor mij te nemen? Dit is niet alleen een denkbeeldige kooi, het is ook een werkelijke kooi. Ik kan niet weg van huis. Mijn ouders zijn officieel verantwoordelijk voor mij, wat ook meteen betekent dat ze alles voor mij mogen(en moeten) bepalen. IK HEB OOK EEN EIGEN WIL HOOR!!!!

Ik wil niet leven in gevangenschap en ik weet niet of ik de kracht heb te wachten op vrijheid. Wat moet ik doen?