Meer weten over hoe u deze blog kan steunen?

Haat aan school, haat aan internet explorer… Vandaag was de eerste dag van de proefwerkweek, en het was nog erger dan verwacht.

De eerste twee uur wiskunde D (in 60 minuten klaar), het derde en vierde uur engels (in 35 minuten klaar). Tsja, wat dan? Ik heb met Oskar afgesproken het 7e uur muziek te gaan maken, dus ik zit hier nog wel even. Gelukkig hebben we hier een computergang, maarja, driekwart van de sites wordt geblockt, dus daar heb ik niet zo veel aan…  Het enige wat me nu rest is 2 uur bloggen(ja, inderdaad, hier kan je alvast stoppen met lezen, want dit gaat echt nergens over)…

Ik ben hard bezig het record laat opstaan en toch op tijd komen te breken, vanochtend geslapen tot 7.25. Ik moest weg om 7.30… Nouja, geslapen, ik was om 6 uur al wakker, maar ik had gewoon geen zin om uit bed te komen. Geen motivatie. Waarom zou ik ook eigenlijk? Naar school gaan is niet mijn keuze. Niemand heeft me ooit gevraagd of ik wel naar school wil. Niemand heeft me ooit gevraagd wat ik nu eigenlijk zou willen doen met mijn leven. Het is de regel dat ik, als minderwaardige minderjarige gehoorzaam ben aan de maatschappij en netjes in de schoolbanken plaats neem, maar wat maakt dat de maatschappij zo veel macht over mij heeft?

Het dagelijks leven is saai, het is een sleur, en dat komt omdat ik gehoorzaam aan de wetten van de samenleving. Ik maak geen eigen keuzes, ik volg bevelen op. Vanochtend stond ik op de pont te bedenken wat ik nu eigenlijk wilde, en waarom ik daar precies stond, omgeven door 100 willoze tieners, klaar om gebrainwashed te worden voor het volwassen leven. Het enige wat mijn vrije keuze was vandaag, was om mijn cello mee te nemen. Dat gaf me tenminste een beetje het gevoel dat ik iets te vertellen had. Vandaag zit ik niet voor niets op school, ik wacht. Ik wacht om iets nuttigs te doen, iets leuks, iets wat ik ECHT wil doen. Niet dat iemand dat begrijpt, ik zit hier nu vrijwillig uren niets te doen, maar het is wel MIJN keuze, ik zit hiet uit eigen vrije wil…

Ik voel me bedreigd. Wat zijn mijn vrijheden nog? Ik kan mijn eigen keuzes niet maken, ik heb geen privacy, wat blijft er dan nog over? Het enige wat ik heb, wat alleen van mij is, is mijn gedachtenwereld en ook die is niet veilig. Voortdurend proberen mensen te bepalen wat ik moet denken en wat ik van dingen vind. Ik word gek hier, in hoeverre is een mens nog zelfstandig? Ik wil mezelf zijn, weg met al die invloeden! Ik wil me niet meer laten sturen, ik wil niet opgevoed worden, ik wil niet opgeleid worden, ik kan dat allemaal prima zelf! (ikke doen, ikke zelluf doen!) Maar hoe kan ik leven in een maatschappij waarin deze controle als normaal wordt ervaren? Ik kan niet zomaar zeggen; ik doe niet meer mee. Maar wat dan wel? Dit gaat tegen al mijn principes in… Moet ik, omdat dat nu eenmaal ‘normaal’ is, al mijn standaarden laten varen?  Moet ik me dit laten gebeuren? Of is het tijd om dit een halt toe te roepen? Ik heb de moed niet, ik durf niet. Wanneer zal ik sterk genoeg zijn om dit leven achter me te laten? Waarom kan ik niets anders doen dan braaf mijn tijd in gevangenschap uitzitten, en naar de vrijheid uit te kijken als ware het een droom? En wat als ik die jaren en jaren van gehoorzaamheid overleef, waar moet ik dan naar toe? Is er in deze wereld uberhaupt nog een plek waar ik naar toe kan?

Dit is geen leven, dit is sterven en niets anders. Dit is het leven uitzitten. Ik zou gelukkig kunnen zijn, al deze tijd, maar ik onderga dit lijdzaam. Alles wat binnen mijn macht ligt is een stille protestvoering. Stilletjes het witte licht van binnen koesteren, stiekem mezelf zijn, terwijl iedereen denkt dat ik braaf het voor mij uitgestippelde pad volg. Ik laat dat niet van me af nemen, niemand kan me dwingen dat op te geven.

Pff, nou dat was veel, maar geen geklets in de ruimte. Ik moest het even kwijt denk ik. (*frustratie*) Nog 2 minuten, dan ga ik weer aan de bel gehoorzamen en braaf pauze houden(stel je voor, ik zou toch iets interessants doen in mijn pauze).

Ik ben in ieder geval niet voor niets gebleven, ik ga 3 uur van muziek maken tegemoet, drie uur leven, drie uur van ongegeneerd zijn.

Jeej, dat was de bel(moet dat zo hard?). Ik stop dus, want de stroom gaat uit…

Eigenlijk zou ik het liefst gewoon de hele dag zelfstandig leren… Ik ben van mening dat dit onderwijssysteem gewoonweg niet werkt. Het moet anders, maar wat je ook verzint, er zijn altijd mensen ongelukkig mee.

Misschien kan je de geschiktheid van een onderwijssysteem afmeten aan het aantal mensen dat zich erin gelukkig voelt en de gemiddelde ‘gelukkigheid’, misschien is het beter te kijken naar de kwaliteit ervan, maar waarom niet naar beiden?

Het huidige systeem scoort op beide punten slecht. Er zijn zeer weinig scholieren die met plezier naar school gaan, sterker nog, een groot deel haat school. De efficiëntie (die nauw samenhangt met de kwaliteit ervan) is ook niet erg groot. Onlangs de driedeling in niveau (vmbo, havo en vwo), zitten er altijd mensen van verschillende intelligentie bij elkaar. Dit betekent dat een leraar altijd het ‘gemiddelde’ aan moet houden. Het jammere is dat de gemiddelde leerling niet bestaat. Mensen zitten altijd in meer of mindere mate boven of onder dat niveau. Nu is een kleine afwijking niet zo’n probleem, maar hoe verder van dat ‘gemiddelde’ af, hoe ondraaglijker het leven op school wordt. Een deel van de leerlingen haalt het gevraagde niveau gewoon niet, zij zouden veel meer leren als ze op hun eigen niveau onderwijs zouden genieten. Een ander deel zit boven die denkbeeldige grens en zou veel meer kunnen.

Dit is dus niet alleen mijn probleem. Ik mag dan misschien een uitzondering zijn, dat neemt het feit niet weg dat dit gewoon een slecht onderwijssysteem is. Je mag leerlingen niet dwingen om tot hun achttiende slecht onderwijs te volgen, als je iets verplicht stelt moet je namelijk ook kwalitiet bieden.

Eigenlijk heel onlogisch. Elke keer als je lekker met iets bezig bent, als je er helemaal in zit, gaat de bel. Alsof ze het er om doen… Je kunt niets afmaken, je moet weg, op naar het volgende lokaal om precies hetzelfde opnieuw te leren, maar dan in een andere context. Nou, leren… Wat er hier op school gebeurt valt niet precies onder mijn conceptie van dat begrip.

Hier in de les word van mij verwacht dat ik alles wat een docent mij vertelt voor waar aanneem, maar mensen zijn niet onfeilbaar, verre van dat, dus docenten ook niet. Docenten maken verschrikkelijk veel fouten en de lesstof wordt zeer eenzijdig belicht. Ook speelt de mening van een leraar een veel belangrijkere rol dan de objectieve ‘waarheid’.

Ik snap het niet, moet ik alles geloven wat uit de mond komt van iemand die ik zelf voortdurend sta te verbeteren? Moet ik de persoon die zijn eigen mening als onfeilbare waarheid ziet en mijn mening als dom afdoet, als mijn grote voorbeeld nemen? Ik kan best zelfstandig leren. Natuurlijk is een beetje ondersteuning fijn. Iemand die helpt als ik niet verder kom. Maar dat moet niet verder gaan dan dat. Ik wil zelf leren, en niet de leerstof voorgekouwd op mijn bordje gedeponeerd krijgen. Ik ben prima in staat zelf te kouwen. Op die manier krijg ik de mogelijkheid me te verdiepen in een onderwerp en mijn eigen begrip en mening over een onderwerp te vormen. Dit in plaats van alles dubbelop behandelen. Sommige mensen hebben behoefte aan herhaling. Ik weet iets na twee keer wel, de overige zeven keer herhaling is verspilde moeite. Lesstof word zo veel dubbel behandeld, omdat onderwerpen niet alleen binnen een vak herhaald worden, ze komen ook nog bij andere vakken terug. Nu snap ik wel waarom leerlingen 1400 uren moeten volgen, ze rekenen 1000 uren voor herhaling…

Het maakt me zo kwaad, dat ik hier moet zitten. Het enige wat ik kan doen is denken wat ik zou willen doen. Het is zo frustrerend…

Gedachten die me nooit eerder overvallen hebben, sluipen mijn hoofd binnen. Wat als ik op een morgen gewoon in bed blijf liggen? Wat als ik gewoon weiger proefwerken te maken, weiger de les in te gaan? Wat als?

Ik heb nooit moeilijkheden gezocht, maar de uitzichtloosheid van deze situatie maakt me wanhopig. Is er echt geen manier waarop dit anders kan?

Ik krijg alleen inefficiente oplossingen aangereikt. Oplossingen die alleen beslag leggen op de schaarse tijd na school, de enige tijd dat ik kan doen ik wil, en die dan ook helemaal volgepland is. Het resultaat is dat ik in drie pauzes meer te doen heb, dan in twintig lessen, dat ik bijna alleen ’s nachts thuis ben en dat ik elke dag om zes uur op moet staan, om dan nog tijd tekort te komen.

Mijn ´echte´ leven is zo’n tegenstelling met mijn schoolleven. Als ik ook maar een vijfde van de tijd die ik op school zit te verdoen zou kunnen besteden aan bijvoorbeeld mijn webklassen, of aan het bestuderen van de neurologie, of muziektheorie, of biobrandstoffen, of quantummechanica, taalkunde, noem maar op, dan zou mijn leven een heel stuk dragelijker zijn…

Ik wil vrijheid. Ik ben geen klein meisje dat niet voor zichzelf kan beslissen. Ik ben perfect in staat om uit te maken wat goed is voor mij en wat niet, dat ben ik al jaren.

Wat geeft andere mensen het recht om voor mij te beslissen? Dat ik nog geen achttien jaren op deze aarde rondloop? Die zestien maanden zullen mij echt niet wezelijk veranderen. Het is niet zo dat ik na die periode zomaar ineens volwassen ben. Waarom mag ik niet stemmen en zo meebeslissen over het land waarin ik leef? Waarom mag ik niet over mijn eigen gezondheid beslissen? Waarom mag ik mijn eigen keuzes niet maken? Dat is toch een recht, je eigen keuzes maken? Waarom heb ik dat recht niet? Val ik buiten dit recht, puur en alleen omdat ik de magische grens van de achttien jaar nog niet gepasseerd ben? Ik ben nooit akkoord gegaan met enige regeling die anderen de macht gaf om over mijn leven te beslissen.

Ik ben het zat om braaf en gehoorzaam te zijn aan iedereen die denkt invloed op mij te hebben. Dit is mijn leven. Maar wie ben ik om in mijn eentje tegen de gehele maatschappij te vechten? Dus ben ik braaf en volgzaam, en loop ik elke keer als de bel gaat naar het volgende uur van mateloze verveling.

Ik haat mezelf…

School is nutteloos, school is een sleur. Ik zit hier uur na uur wezenloos voor me uit te staren. De lessen gaan langs me heen. Wat doe ik hier? Ik denk niet dat ik alles weet, zeker niet, maar alles is zo simpel hier. Ik begrijp in twee minuten, waar een leraar twee uur over doet om uit te leggen. Ik let nooit op, ik maak nooit huiswerk. Ja, ik krabbel wel eens wat onzin in mijn schrift, om een docent tevreden te stellen. Alles wat ik voor proefwerken en examens doe, is de lesstof een keer doorlezen, dat is genoeg. Wat doe ik hier nog?

De meeste scholieren zouden dolblij zijn als ze de kele dag konden nietsen en toch achten, negens en tienen haalden. Ik niet. Ik kom naar school om te leren. Ik wil dolgraag leren, ik wil niets liever, maar waarom word ik daar zo in tegen gewerkt?

Als ik zelf iets probeer te leren in die verspilde lessen, word ik voortdurend uit mijn concentratie gehaald door mijn mede-leerlingen of door de docent. Daarbij word nog steeds van mij verwacht dat ik meedoe in de les.

Ik zou zoveel kunnen, ik wil zo veel… Waarom? Waarom mag ik niet leren? Het is toch voor iedereen beter als ik gewoon mijn eigen gang ga? Ik blij, de docenten blij(ik schop geen lessen meer in de war), de maatschappij blij, want ze krijgen iemand die veel geleerd heeft, iemand die oprecht geinteresseerd is. Dat is de basis van onze samenleving, goed opgeleide mensen. Die mensen zijn nodig om onze kenniseconomie overeind te houden. Op deze manier wordt dat alleen maar tegengewerkt. Op deze manier word ik zo gedemotiveerd, dat ik het liefste al op mijn veertiende van school was gegaan, maar dat mag niet van de regering. Ik word gedwongen tot mijn achttiende saaie, veel te simpele lessen te volgen. Als ik dat niet doe, krijg ik niet alleen boetes, ook word mij dan het recht verder te leren ontzegd, namelijk naar een universiteit gaan. Wat is dit voor een scheve wereld?!?

Ik heb altijd geweten wat ik wilde, misschien is het een gave, misschien is het een vloek. Ik ben een mens van dromen, passies en verlangens, maar wat ben ik daaronder? Wat wil ik echt? Wat wil ik bereiken in mijn leven? Ik heb zat oppervlakkige antwoorden klaar: ‘ik wil aan cambridge studeren, ik wil onderzoeker worden, ik wil weg van hier.’ Wat ik wil is de grootste vraag in mijn leven. Niet wat het doel van dit leven is, of wie ik ben, maar wat ik wil. Mijmeren over wat wij hier doen op deze aarde heeft geen zin. We zijn hier, het is nuteloos, nou en?!? Me afvragen wie ik ben is alleen maar beperkend. Ik ben wie ik ben, ik hou er niet van om mezelf te beperken door mijn karakter te onderzoeken. Dat maakt verandering moeilijk.

Vragen is een essentieel onderdeel van intelligentie. Het is de basis van al het verstand en geeft ons de mogelijkheid te leren, vragen geeft ons de mogelijkheid een wil te vormen en deze te verwezelijken. Maar wat als de grootste vraag van allemaal beantwoord is?