Meer weten over hoe u deze blog kan steunen?

Voor vrijdag 10-10 was een excursie gepland naar de landbouwuniversiteit van wageningen in het kader van het vak nl&t(natuur leven en techniek). Ik stapte met frisse tegenzin in de bus, we zouden een ‘kaspracticum’ doen(jippie…) en een practicum robotica. Nu behandelen we robotica pas volgend jaar, dus ik was behoorlijk sceptisch hierover. Meneer Velema kwam ons nog even gedag zeggen, en na wat onrust over twee missende leerlingen vertrokken we dan toch echt. 

De sfeer was meteen gezellig, iemand was met het geniale idee gekomen om te gaan fileflirten met het telefoonnummer van Wouter. Meteen werden overal voor de ramen briefjes opgehangen met ‘call me, o6…’ En toen was het wachten op een beller. Helaas zit je in zo’n bus heel hoog, en file was er niet veel, dus weinig succes. Gelukkig hadden we genoeg andere dingen om ons mee te vermaken, totdat Wouters mobieltje daadwerkelijk overging. Ingespannen werd er gestaard naar een zwarte peugeot achter ons, maar nee hoor, het was een lollige klasgenoot. 

Eenmaal aangekomen op de universiteit(het rook er, zoals verwacht, naar landbouw) werden we ontvangen met koffie en thee en een inleidend praatje. Daarna splitsten we op in twee groepen en ik behoorde tot een van de gelukkigen die het kaspracticum eerst zou doen. ‘dan hebben we dat maar vast gehad’ was mijn insteek. Dit bleek niet helemaal te zijn wat ik had verwacht, ik was al weer bang dat we met thermometers en dergelijke aan de slag moesten, maar het enige wat we moesten doen was wat waarden invoeren in een programma dat een kasomgeving simuleerde. We waren een uur te vroeg klaar en besloten daarom om maar wat rond te gaan lopen in de universiteit(wagenezen terroriseren). Door een van onze begeleiders werden we gewezen op de ‘ontspannende lounge’(fat boys en wat bankjes) en we besloten om onze meligheid daar voort te zetten. Foto’s komen later^^

Na wat geluncht te hebben, waren we aan de beurt voor robotica. We werden in paren achter de computers gezet, en ieder paar had een autotje van technisch lego met twee rupsbanden en een lichtsensor. Onze eerste opdracht was om het autotje rechtdoor te laten rijden, totdat het een zwarte streep tegenkwam. Dan moesten we het twee seconden achteruit laten rijden. Na de programmatuur een beetje verkend te hebben, lukte dat aardig, alleen jammer dat de lichtsensor de streep lang niet altijd pakte. De volgende opdracht was al iets ingewikkelder. Nu moesten we het autotje een cirkelvormige lijn laten volgen. Nu is dat niet zo’n groot probleem, omdat je zeker weet dat je autotje maar aan een kant van de lijn zal afwijken. De volgende opdracht, die meteen ook de laatste was, was de echte uitdaging. Er was een soort parcours uitgezet voor de robotjes: een lange zwarte lijn met veel bochten en die moest jouw karretje dan zo snel mogelijk volgen. Het te breken record was 59 seconden. Na wat geprobeer en gestuntel, hadden wij ons programma eindelijk zo ver dat het de lijn weer kon vinden, aan welke kant die ook lag. Met onze tijd(1.07) waren we niet tevreden, dus het resterende deel van het practicum hebben we besteed aan het versnellen van ons programma. Op het punt dat we echt niets snellers konden bedenken, kwam iemand op het geniale idee om de batterij te vervangen. En ja hoor, record gebroken.

Op de terugweg was iedereen een beetje moe(heerlijk als de stoelen een verstelbare rugleuning hebben), maar toch was het nog gezellig. Tot mijn verwondering is er helemaal niets misgegaan. Aangezien we de eerste vijfde klas zijn die nl&t heeft, gaat er nogal eens wat mis. Practica mislukken(logistische groei van kroos wordt logistische daling) en modules blijken ongeschikt. Nl&t is nog in zijn experimentele fase. Op deze excursie had ik echter niets aan te merken. Het was leerzaam, interessant en vooral erg gezellig. Die vrije uurtjes die ik hiervoor heb moeten missen, waren het dubbek en dwars waard.