Meer weten over hoe u deze blog kan steunen?

Altijd grappig, een examenopdracht om een leuke vakantie eens grondig te vergallen. Ik had dus vanaf gisteren het nieuws bij moeten houden, wat ik natuurlijk glad vergeten was. Gelukkig heb je altijd zoiets als google news, wat standaard een dag achterloopt.

Voor maatschappijleer doen we een se(schriftelijk examen) opdracht ‘nieuws in de klas’. Je moet alleen, of samen een week lang het nieuws bijhouden en daar een presentatie over houden(in de klas ja) en daarna nog eens een reflectieverslag daarover inleveren(dat is dus het schriftelijke deel).

Nu was het mijn gewoonte om dagelijks google news te checken en af en toe het nieuws te bekijken, totdat ik tot de conclusie kwam dat er echt nooit NIEUWS is. Ik kwam een paar minuten geleden tot de schokkende ontdekking dat in die twee maanden geen spat veranderd is. Nog steeds is het enige wat je leest kredietcrisis hier, credietcrisis daar. Als er nu nog nieuwe dingen over de situatie gemeld werden… Nee hoor, nog steeds: alle banken zijn in de problemen, de google-yahoo deal is uitgesteld. DAT WEET IK NU WEL, JA!!!

Ik voel me behoorlijk hulpeloos als ik al die onheilsberichten lees. Het gaat neerwaarts met onze samenleving en er is niets wat er aan gedaan wordt. Het enige wat er ondernomen wordt is symptoombestrijding, dat gaat de kredietcrisis niet afwenden. Maar wat dan wel? Waarom gaat dit zo gigantisch mis?

Het antwoord is niet zo heel moeilijk: omdat wij proberen geld uit niets te maken; omdat we geld als een doel zien en niet als een middel; omdat we verschrikkelijke verspillers en welvaarsdieren zijn; omdat de arbeidsverdeling zo sterk is, dat het merendeel van de producten van de andere kant van onze aardbol moet komen, ga zo maar door.

Het is dus een fundamenteel probleem, geen dipje in onze ‘o zo geweldige economie’. Om het te begrijpen moeten we helemaal terug naar onze wortels als mens. De prehistore, do homo sapiens sapiens. Ooit leefden mensen solitair en waren volledig autark(zelfvoorzienend). Als we Rousseau moeten geloven is toen door overbevolking(die leidde tot voedselschaarste) een samensleving ontstaan. Mensen konden alleen overleven door samen te gaan werken en de eerste arbeidsverdeling ontstond. Het jammere was dat toen ook een ’sluimerend vermogen’ in de mens gewekt werd: hebzucht(tatatataaaam).

Als je het mij vraagt, is de mens simpelweg eeuwig en altijd op zoek naar een manier om dingen makkelijker te doen. Zo zijn we speren gaan gebruiken in de jacht, en zo is uiteindelijk de auto ontstaan. Dit is een volledig natuurlijke eigenschap, kijk maar naar atomen, die zoeken ook altijd de bestaansvorm die de minste energie kost en zo schijnen wij ontstaan te zijn. Als je het mij vraagt zijn wij niet bepaald energiezuinig, tenzij het doel totale vernietiging is, dan wel. We zijn namelijk hard op weg: we putten de aarde uit, natuurlijke hulpbronnen raken op, vervuilig doet ons de das om en als klap op de vuurpijl wankelt ons economische systeem op haar fundamenten. Niet te vergeten het feit dat we de grootste moeite hebben een derde wereldoorlog afgewend te houden.

De moraal van dit verhaal is dus dat we misschien een beetje doorgeschoten zijn in die manie van dingen handiger doen. We besteden ondertussen meer energie aan manieren bedenken om alles makkelijker te maken, dan dat het zou kosten om ze uit te voeren op deze manier. Een van de middelen die we hiervoor bedacht hebben is geld. Maar aangezien de mens snel de link heeft gelegd ‘geld=eten’, was ook al vlug bedacht dat je vooruit zou kunnen werken, zodat je later lekker vrij kunt nemen. Nu is de mens ook heel goed in overdrijven en van het een kwam het ander: geld als doel.

Wat hier nu aan te doen? Wat het probleem is, is mij wel duidelijk. Maar hoe dit op te lossen? We kunnen gewoon wachten, dan worden alle problemen voor ons opgelost, ik ben alleen bang dat wij als mensen geen onderdeel van die oplossing zullen zijn.  Om dit af te wenden zullen we als ‘mensheid’ samen moeten werken. We moeten allemaal onze leefwijze veranderen, samen de maatschappij herscheppen. Dat gaat nu niet gebeuren, omdat we allemaal in ons eigen wereldje leven en ons volledig machteloos voelen. We zijn absoluut niet autark en dat maakt het moeilijk voor ons om te veranderen. We hebben de macht over onszelf stuk voor stuk uit handen gegeven aan een klein groepje mensen, die nu beslissingen maken voor ons allen. Het jammere aan dit systeem is, is dat een sociale mens zich nooit geroepen zal voelen om macht naar zich toe te trekken(‘wat maakt mij zo speciaal, dat ik voor anderen kan beslissen?’), sterker nog, op deze manier komen alleen mensen die puur op macht en geld uit zijn aan de top, en dat is nu juist wat we niet nodig hebben. Dit is ons leven, onze wereld, en door het meest wezelijke wat je hebt, je eigen leven en je recht daarover te beslissen, aan iemand anders te geven, maak je jezelf passief. Je leven leeft jou, je ondergaat alles wat gebeurt in plaats van dat je  dat zelf bepaalt.

Ze voelde de metalen randen van het spreekgestoelte in haar handen drukken. De nerven van het hout bestuderend wachtte ze het gekuch af, wat zeker zou komen. De stilte drukte op haar oren. Ze miste het geschuif van stoelen, het geruis van handen die in tasjes zochten naar een pepermuntje, een fles water. Ze voelde hoe de airco haar natte gezicht langzaam afkoelde.

Millimeter voor millimeter, nerf voor nerf dwong ze haar blik verder omhoog. Het hout leek nog nieuw, pasgelakt, krasloos. Nog iets zwaarder leunde ze op haar handen. Elke twee streepjes representeerde een jaar wist ze. Donker voor zomer, licht voor lente. Winter was afwezig, alsof deze niet bestaan had, alsof die tijd niet verstreken was. Wat wist ze nog? Een schok ging door haar lichaam toen haar blik op de rand viel. Het zou een kwestie zijn van haar ogen omhoog richten, een simpele mechanische beweging. Het samentrekken van de spiercellen rond haar oogballen, een electrisch signaaltje was genoeg, maar voor haar verlamde brein was niets minder mogelijk. 

Nog steeds ademloos voedde de zaal de stilte. Het was haast een beschuldiging aan haar adres. Gefixeerd op de donkerblauwe grens tussen veilig en gevaar slikte ze moeizaam. Ze voelde haar benen trillen, haar knieen knikken. Toch stond ze daar bewegingloos. Een pluk bruin haar ontsnapte uit de streng achter haar oren en gleed in haar blikveld als een verleiding, een uitdaging om verder te gaan. Verder te durven. Heb de moed! Kom dan! 

Ze hield haar adem in en rechtte haar rug, nog steeds naar die rand starend. Ze wachtte op de kracht, die als een golf door haar lichaam zou trekken, die haar zou doen besluiten dat het nu tijd zou zijn. Ze wachtte en wachtte. De geluidsloosheid piepte nu in haar oren, zwol aan tot het geruis van de noordzee. Wat in haar beleving een uur leek te duren, nam in werkelijkheid nog geen moment in beslag wist ze, hoopte ze.

Plotseling werd de betovering die haar vasthield gebroken als glas waar een steen doorheen vloog. ‘Melissa, gaat het? Je ziet zo bleek…’ Haar ogen waren per ongeluk de verboden lijn gepasseerd en vol ongeloof staarde ze de zaal in. Morgen. Morgen pas…

Voor vrijdag 10-10 was een excursie gepland naar de landbouwuniversiteit van wageningen in het kader van het vak nl&t(natuur leven en techniek). Ik stapte met frisse tegenzin in de bus, we zouden een ‘kaspracticum’ doen(jippie…) en een practicum robotica. Nu behandelen we robotica pas volgend jaar, dus ik was behoorlijk sceptisch hierover. Meneer Velema kwam ons nog even gedag zeggen, en na wat onrust over twee missende leerlingen vertrokken we dan toch echt. 

De sfeer was meteen gezellig, iemand was met het geniale idee gekomen om te gaan fileflirten met het telefoonnummer van Wouter. Meteen werden overal voor de ramen briefjes opgehangen met ‘call me, o6…’ En toen was het wachten op een beller. Helaas zit je in zo’n bus heel hoog, en file was er niet veel, dus weinig succes. Gelukkig hadden we genoeg andere dingen om ons mee te vermaken, totdat Wouters mobieltje daadwerkelijk overging. Ingespannen werd er gestaard naar een zwarte peugeot achter ons, maar nee hoor, het was een lollige klasgenoot. 

Eenmaal aangekomen op de universiteit(het rook er, zoals verwacht, naar landbouw) werden we ontvangen met koffie en thee en een inleidend praatje. Daarna splitsten we op in twee groepen en ik behoorde tot een van de gelukkigen die het kaspracticum eerst zou doen. ‘dan hebben we dat maar vast gehad’ was mijn insteek. Dit bleek niet helemaal te zijn wat ik had verwacht, ik was al weer bang dat we met thermometers en dergelijke aan de slag moesten, maar het enige wat we moesten doen was wat waarden invoeren in een programma dat een kasomgeving simuleerde. We waren een uur te vroeg klaar en besloten daarom om maar wat rond te gaan lopen in de universiteit(wagenezen terroriseren). Door een van onze begeleiders werden we gewezen op de ‘ontspannende lounge’(fat boys en wat bankjes) en we besloten om onze meligheid daar voort te zetten. Foto’s komen later^^

Na wat geluncht te hebben, waren we aan de beurt voor robotica. We werden in paren achter de computers gezet, en ieder paar had een autotje van technisch lego met twee rupsbanden en een lichtsensor. Onze eerste opdracht was om het autotje rechtdoor te laten rijden, totdat het een zwarte streep tegenkwam. Dan moesten we het twee seconden achteruit laten rijden. Na de programmatuur een beetje verkend te hebben, lukte dat aardig, alleen jammer dat de lichtsensor de streep lang niet altijd pakte. De volgende opdracht was al iets ingewikkelder. Nu moesten we het autotje een cirkelvormige lijn laten volgen. Nu is dat niet zo’n groot probleem, omdat je zeker weet dat je autotje maar aan een kant van de lijn zal afwijken. De volgende opdracht, die meteen ook de laatste was, was de echte uitdaging. Er was een soort parcours uitgezet voor de robotjes: een lange zwarte lijn met veel bochten en die moest jouw karretje dan zo snel mogelijk volgen. Het te breken record was 59 seconden. Na wat geprobeer en gestuntel, hadden wij ons programma eindelijk zo ver dat het de lijn weer kon vinden, aan welke kant die ook lag. Met onze tijd(1.07) waren we niet tevreden, dus het resterende deel van het practicum hebben we besteed aan het versnellen van ons programma. Op het punt dat we echt niets snellers konden bedenken, kwam iemand op het geniale idee om de batterij te vervangen. En ja hoor, record gebroken.

Op de terugweg was iedereen een beetje moe(heerlijk als de stoelen een verstelbare rugleuning hebben), maar toch was het nog gezellig. Tot mijn verwondering is er helemaal niets misgegaan. Aangezien we de eerste vijfde klas zijn die nl&t heeft, gaat er nogal eens wat mis. Practica mislukken(logistische groei van kroos wordt logistische daling) en modules blijken ongeschikt. Nl&t is nog in zijn experimentele fase. Op deze excursie had ik echter niets aan te merken. Het was leerzaam, interessant en vooral erg gezellig. Die vrije uurtjes die ik hiervoor heb moeten missen, waren het dubbek en dwars waard.

Iedere inwoner van Nederland krijgt ongeveer twee maanden voor zijns veertiende verjaardag een brief toegestuurd van de gemeente. Je krijgt een id cadeau! Jeeeeej! Vanaf het moment dat je veertien jaar bent, is de identificatieplicht namelijk op je van toepassing. Het is wettelijk vastgelegd dat je 24 uur per dag een kaartje bij je moet dragen waarop staat wie je bent. Een mooi gebaar van de gemeente, om de harde realiteit wat te verzachten?

Het officiele excuss voor deze nutteloze maatregel is dat het zou helpen terrorisme te bestrijden. Hoe, dat snap ik nog steeds niet. Ook terroristen hebben identiteitsbewijzen, zo geen echte, dan wel een vervalste. Natuurlijk, je kunt mensen die op de zwarte lijst staan verhinderen met een vliegtuig te reizen, maar doorgaans overleven terroristen hun aanslag niet, dus heeft het weinig zin ze op een lijst te zetten. Nu is er natuurlijk wel een lijst van potentieel gevaarlijke mensen, maar om die uit het land te houden hoeft niet iedere nederlander voortdurend een id bij zich te dragen. Een simpele paspoortcontrole op het vliegveld volstaat.

Natuurlijk maakt de identificatieplicht het moeilijker voor illegalen om ongemerkt in ons landje te verblijven, maar staat de maatregel in verhouding tot het probleem? Wat mij betreft niet. Heel Nederland verplichten om 24 uur per dag te kunnen bewijzen dat hun identiteit ook wel degelijk bij hen hoort gaat toch wel heel ver? Wat was het werkelijke doel achter deze actie?

Toen er in de twerede wereldoorlog een identificatieplicht ingesteld was, werd daar fel tegen geprotesteerd en terecht. Waarom is dat protest nu uitgebleven? Wat is er veranderd dat deze wet nu wel gerechtvaardigd is? Of hebben we ons om de tuin laten leiden met mooie verhaaltjes over terrorisme en nationale veiligheid? Het is tijd om wakker te worden en voor onszelf na te gaan denken. Wat is het doel van deze wet? Wat winnen we erbij? Wat verliezen we eraan?

We veranderen langzaam in nummertjes in de grote overheidsdatabase, en niemand die er iets tegen doet. Ik zou nu een verhaaltje op kunnen hangen over een kikker in kokend water enzo, maar dat doe ik niet. Mijn boodschap is om voor jezelf te blijven denken. Denk na over waar jouw grenzen liggen en kom op voor je rechten. Mogen we dit accepteren van onze overheid, of is er een grens overschreden?