Meer weten over hoe u deze blog kan steunen?

Met in de ene hand een cello en een strijkstok, in de andere mijn bladmuziek en wasknijpers, sta ik samen met mijn mede-muzikanten te wachten voor de roltrap. We haasten ons door de regen naar het overdekte podium, en een moment ben ik zelfs blij dat er ook een jasje bij de smoking hoort.

Ik voel hoe de saxofonisten naast me de maat houden door met hun voeten te stampen en geniet een moment van de volledige klank van dit orkest. Plotseling verschijnen er op het plein agenten te motor die het publiek uit elkaar drijven en er komt een tweetal luxe auto’s voorrijden. Er klinkt gejuich vanuit het publiek: de koningin! Reikhalzend proberen we tussen de muziek en de menigte door een glimp op te vangen van Hare Majesteit. Een hand, een rode hoed(die later paars bleek te zijn), en dat was het dan weer. We spelen nog een stuk, en als ik na de laatste noten de glimlach op het gezicht van de dirigent zie, weet ik dat we tevreden mogen zijn.

Dit jaar is het 90-jarig jubileum van Corus en daarbij mocht het Corus symfonisch blaasorkest natuurlijk niet ontbreken, zelfs onze vorstin heeft even haar neus laten zien (aan ons enkel haar hand). Dus daar zaten we dan, voor het Dudokhuis te Velsen-noord. Het waaide en regende flink, dus heel veel publiek was er niet en bladmuziek omslaan was erg moeilijk met al die wasknijpers. Toch was het naar mijn mening een geslaagd concert, we hebben nogal zitten rommelen met de programmavolgorde, het was een beetje haastig, maar het klonk goed en het was erg gezellig. En misschien nog wel het belangrijkste: onze geldschieter is weer tevreden.

Spelen in een orkest is leuk, niet alleen qua muziek maken, maar ook in de pauzes en onderweg. Je groeit als het ware naar elkaar toe. Dat je dan misschien muziek maakt die niet jouw eerste keuze zou zijn, is eigenlijk niet zo’n probleem. Als je daar zit, en je hoort hoe al die partijen als een puzzel in elkaar vallen, is het sowieso wel mooi. En dat heerlijke gevoel bij een staande ovatie, daar alleen al voor zou je het toch doen?

Dat is ook waarom ik zo blij ben dat de schoolleiding heeft besloten dat er een orkest moet komen. Felisenum symphonica wordt een gezellig groepje als het aan mij ligt. Wat is er nog leuker dan in je eentje muziek maken? Juist, samen muziek maken.

Dan nog even een praktische mededeling: Onze eerste bijeenkomst zal gehouden worden op 29 oktober(de eerste woensdag na de herfstvakantie). We zullen dan besluiten wat het vaste repetitiemoment wordt. De repetitie begint om 16:05 en zal ongeveer een uur duren. Om kwart over drie zijn er al mensen aanwezig om wat in te spelen met de leerlingen die eerder uit zijn.

Dan nog een keer voor de mensen die onze reclame campagne gemist hebben,
voor vragen, opmerkingen en aanmeldingen, mail naar: felisenum.symphonica@gmail.com

Ik heb altijd gedacht dat engels mooier was dan nederlands, maar vandaag heb ik de schoonheid van ons eigen taaltje ontdekt.

Engels is mooi in zinsconstructies, in beschrijvingen. Het is een sfeertaal, met voor elk aspect een eigen woord, maar de woorden zelf zijn niet heel bijzonder, het gaat om de zinnen. Met latijn is dat ook zo, maar dan iets specifieker. Het gaat om woordvolgorde, metrum, stijlmiddelen. Chiasme, alliteratie, rijm. Daarbij vergeleken lijkt het nederlands maar een minderwaardig taaltje, onze zinnen klinken hoekig, rijm is plat en stijlmiddelen maken dat zelden beter.

Onze uitdrukkingen klinken nergens naar, we missen de woorden om gevoel en sfeer te beschrijven, met zinsvolgorde kan bijna niet gerommeld worden, hoe kan dit ooit opwegen tegen alle buitelandse concurrentie? Toch heeft ook onze taal schooheid. Jongeren ontdekken dat, vaak zonder dat zelf te beseffen. In nederlandse jongerentaal wordt aan woorden een andere betekenis gegeven, puur op klank. De schooheid van het Nederlands is het woord zelf. Onze woorden hebben, mits langzaam uitgesproken, een haast magische klank. Hoe kan het, dat ik dit nooit eerder opgemerkt heb?

Lopen, rennen, haasten, praten, vliegen, sterven. Mensen leken altijd haast te hebben, nooit even een moment niets te doen. Vanaf het punt waar ze zat, waren het net wriemelende insecten, alsof ze zo haar voet neer kon zetten en ze in een beweging verpletteren. Soms had ze wel zin om dat te doen, ze even dwingen tot een moment rust. Een eeuwig lang moment. Maar wat was een eeuwigheid als dat in principe gelijk was aan een seconde? Ze zuchtte en keek omhoog toen de wind door haar haren blies. De vogels in de lucht schenen ook die sereniteit te ervaren die zij voelde. In stilte zwevend op de wind, zich nergens iets van aantrekkend. Onlangs het feit dat de wind loeide, was het hier stil. Ze sloot haar ogen en stelde zich voor dat ze hier voor altijd zou blijven. Ze wilde niet terug, nog niet. Nooit niet. Weer viel haar blik op de insectenkolonie ver onder haar en plotseloing haatte ze die wezentjes. Ze haatte ze voor hun bestaan, omdat ze nu haar rust verstoorden, omdat ze nooit even zichzelf konden zijn. Ze stond op en spreidde haar armen. Om haar heen cirkelden de meeuwen en onder haar gaapte en kolkte de wereld. Een moment nog nam ze het witte blauw van de lucht in zich op en toen sloot ze haar ogen weer. Ik kan vliegen. Ik kan vliegen. Ik kan vliegen…

Vandaag was al net zo’n frustrerende dag als gisteren. Ik zit gewoon de hele dag voor me uit te staren en te bedenken wat ik hier nou eigenlijk te zoeken heb. Antwoord: vrij weinig.

Ik had een wiskunde proefwerk vandaag, wat redelijk goed ging, een nutteloze nk debatteren bijeenkomst, een orkestcommissiebijeenkomst waarbij we niet compleet waren en een heel fijne voorlichtingsles over het verbeteren van de wereld. Vooral dat laatste is me niet in de koude kleren gaan zitten. Nu was mijn humeur toch al niet zo geweldig, toen mijn gebruikelijke uur NL&T begon, bleken we met twee klassen in een lokaal te zitten(een klas past nog net, moet je nagaan wat dat met twee klassen is). Toen kwam de leraar binnen die het allemaal glimlachend stond te beschouwen samen met mijn maatschappijleer-leraar, en als klap op de vuurpijl mijn meest gehate lerares ever, de koe…

Wat bleek nou? Voor ons was een socratisch gesprek gepland over ‘de toekomst’. Speciaal voor ons was er een of andere gast uit amerika of afrika(dat was mij niet duidelijk) gekomen, die Nelson Mandela had gekend en die Al Gore kende(nu moesten we onder de indruk zijn…). Ik weet ook niet waarom hij er zo nodig bij moest zijn, misschien wou hij zien ‘hoe idealistisch de jeugd nog is’ ofzo… Het enige wat hij deed was ons af en toe gelijk geven of een preek houden; ‘it all starts with yourself. You must want to change the world and tell others about it.’ Ik wed dat hij zelf in een dikke amerikaanse slee rijdt, dus misschien moet HIJ eerst maar eens naar zichzelf kijken(die man heeft een of andere belangrijke functie met klimaatveranderingen(hij veroorzaakt ze zeker xD)). Ik denk dat het beter voor het millieu was geweest als hij lekker was gebleven waar hij vandaan kwam, dat scheelt weer een vliegtocht. Het is niet zo dat die man nu heel vervelende dingen zei ofzo, maar ik ergerde me echt verschrikkelijk aan hem…

Verder voelde ik me best op mijn tenen getrapt dat we niet gewaarschuwd waren voor zo’n aanval op ons geestelijk welzijn. Geloof me, vijftig minuten lang nadenken over hoe slecht het wel niet gesteld is met de mensheid/de wereld en hoe weinig we eraan kunnen doen, is genoeg om een flinke depressie op te wekken. Ik ben op dat punt geweest, en het is niet mijn bedoeling daar ooit terug te keren. Ik ben gewoon nog niet klaar om na te denken over onderwerpen als wereldvrede en het samenleven van mens en de rest van de natuur. Misschien stel ik me aan, maar ik word er heel moedeloos van. Ik denk graag na, en ikheb bijna overal een mening over, maar dit is een van de weinige dingen die ik liever met rust laat.

Aan het einde van de dag was ik zo kwaad verdrietig en radeloos dat ik echt niet meer wist wat ik ermee aanmoest. Deze dag heeft het vuur van woede dat al een tijdje brand in mij alleen maar aangewakkerd. Ik kan het niet kwijt, omdat ik niet weet waarop ik kwaad moet zijn. Het enige wat ik kan bedenken is de mensheid, maar wat heeft het voor zin om tegen ‘de mensheid’ te schreeuwen dat je haar haat? Je kan je afzetten, en op je eentje gaan leven, je eigen kleine perfecte maatschappij scheppen, maar daar doe je jezelf geen plezier mee.  Ik voel me een gevangene, maar toch zijn er geen tralies die me tegenhouden. Als ik wil kan ik weg, weg van de beklemmende wereld van school, of zelfs helemaal weg van dit leven. Wat is het dat me tegen houd? De mensen die ik liefheb? De liefde die ik voor dit leven koester? Mijn wil om te presteren misschien? Want ik doe het goed binnen dit systeem, al haat ik het. Het is als die dichtregel van martialis; ik kan niet met je leven, maar ook niet zonder je. Ik kan niet leven in deze maatschappij, maar zonder kan ik ook niet toe. Ik zie geen uitweg, geen verlossing. Na mijn examen vertrek ik naar cambridge, maar ook daar zal ik dezelfde problemen hebben. Ik ben niet gemaakt voor dit systeem, of beter gezegd, het systeem is niet voor mij gemaakt. Ik heb duizend-en-een ideeen over hoe het beter kan, maar wie ben ik om ze te verwezelijken? Sommige mensen zeggen me dat ik de politiek in moet, maar het probleem is, is dat om dingen te veranderen, de gehele mensheid mee moet werken, en dat is iets wat helaas nooit zal gebeuren. Ik kan er niet tegen als dingen niet gebeuren zoals ze volgens mij zouden moeten gaan, ik zou er aan onderdoor gaan.

Maar wat dan? Lijdzaam toezien hoe anderen de wereld om me heen verpesten? Zelf mee gaan doen? De wereld mijn rug toekeren en kluizenaar worden? Tevergeefs proberen mensen tot inkeer te brengen en daadwerkelijk iets veranderen in de wereld? Of zelf mijn doelen nastreven en dan hopen dat ik navolging krijg? Geen van allen lijken ze me goede opties…

Frustraties en verveling lijken mijn schooldagen te beheersen. Wat is dit voor een onderwijssysteem? Het recht op onderwijs is tot een plicht gemaakt, en daarmee tot een hel. Waarom mag ik alleen leren wat de schoolboeken mij aanbieden? Waarom moet dat speciaal in het tempo van de leraar? Ik wil zelf kiezen wat te leren, ik wil uitdaging en ik wil meer leren dan dat ik nu doe. Waarom is die mogelijkheid er niet in ons onderwijssysteem? Er wordt volop rekening gehouden met de moeilijk lerenden, maar een makkelijk lerende zoals ik zal haar dagen in verveling door moeten brengen. Waarom geen gebruik maken van de talenten die leerlingen bezitten? Dat is toch veel effectiever voor de maatschappij?

Ons schoolsysteem is ondertussen zo prestatiegericht dat alles om dat cijfertje boven je proefwerk, of eigenlijk alleen je examen, gaat. Een proefwerk of examen is toch eigenlijka alleen een controle, om te kijken of je klaar bent voor de verdere stof? Niet een doel op zich, zou ik zo denken. Het prestatiegerichtte hiervan maakt ook dat het grotendeels gedemotiveerde leerlingenbestand gaat voor die 5.5. Als je maar over gaat, zo snel mogelijk klaar bent, en aan de rest van je leven kan beginnen. Zo krijgen we toch geen goed opgeleidde beroepsbevolking? Geen wonder dat er geklaagd wordt over de onderwijskwaliteit! De 1040-uren norm zal hier niets aan veranderen, het zal de situatie hooguit verslechteren door nog meer weerzin op te wekken bij leerlingen.

Zou het de leerplicht dan weer in een leerrecht veranderd moeten worden? Dit zal zeker tot resultaat hebben dat veel mensen essentiele dingen niet zullen leren in de korte periode, dat zal een beslissing zijn die op te jonge leeftijd genomen zal moeten worden. Misschien is het een slim idee om deze maatregel te beperken tot het middelbaar onderwijs. Om scholen de mogelijkheid te geven om nietsnutten weg te sturen met de boodschap dat ze terug mogen komen als ze bereid zijn fatsoenlijk hun best te doen. Dat een leerling zelf zal kunnen besluiten om te leren, of een baan te zoeken. Dit natuurlijk met een rigoreuze verandering in het lessysteem. Leraren horen een ondersteunende rol te hebben in het leerproces, het initiatief behoort vanuit de leerling te komen. Natuurlijk zijn er zekere dingen die geleerd moeten worden, maar het kan een stuk vrijer dan dat het nu is.

Ook denk ik dat het hoger onderwijs dezelfde verbetering behoeft, maar ik denk ook dat het non-competitieve karakter hiervan een slechte invloed op de onderwijskwaliteit heeft. Een goede universiteit, die goede leraren heeft en een brede en gespecialiseerde kennis biedt, zal meer van zijn leerlingen kunnen vragen en andersom. Nu wordt iedereen met een vwo diploma zomaar op elke universiteit toegelaten. Dat is natuurlijk fijn voor die mensen, maar als de wil om te leren er niet is, als je niet hebt moeten werken om daar te komen, dan is het bijzondere er af, met als resultaat dat studenten niet goed leren en de kwaliteit van universiteiten achteruit gaat. Dit hoort een competitie te zijn, omdat als kwaliteit beloond wordt, kwaliteit ook bevorderd zal worden. Ben ik nu echt de enige die dat zo ziet?

Ikzelf leer heel graag, maar vind de stof die ik aangeboden krijg veel te makkelijk, met als resultaat dat ik de hele les een beetje doods voor me uit zit te staren. Ik heb vorig jaar besloten daar iets aan te doen en na enig overleg met de jaarlaagcoordinator en conrector heb ik besloten in bepaalde vakken vervroegd eindexamen te doen, en dus op eigen tempo de stof van twee jaar door te werken. Nu is dat een heel mooi streven, maar helaas niet zo simpel te verwezelijken. Ik zit namelijk in de eerste jaarlaag die de nieuwe tweede fase doet, de examens die ik moet maken bestaan dus nog niet, evenals het examenprogramma van sommige vakken. Volgens het ministerie van onderwijs zou ‘gespreid examen’ doen mogelijk moeten zijn, maar hoe, dat is ze zelf ook nog niet duidelijk. Het resultaat is nu dus dat ik lustig vooruit werk, maar me nog erger zit te vervelen dan voorheen. Ik lig een tot drie hoofdstukken voor op mijn klas, maar als ik een hoofdstuk afgesloten heb, kan ik eigenlijk niet verder, omdat ik de controle van een proefwerk of examen mis. Ik weet absoluut niet hoe goed ik de stof begrijp. Ook kan ik in de les zelf eigenlijk helemaal niets, omdat of de docent er door heen praat, of mijn medeleerlingen. Ik zit me dus nog erger te verevelen dan vorig jaar. Ik kan goed leren, en ik wil ook erg graag, dus waarom krijg ik daar de mogelijkheid niet toe? Een onderwijs systeem dat alleen rekening houdt met de zwakten van leerlingen, en niet met hun talenten, dat is toch gewoon een slecht systeem?

Vreemd is dat toch, dat je iedereen tegen schijnt te komen in de trein… Ik ging vandaag repeteren in amsterdam, en op de terugweg kwam ik mijn wiskundeleraar tegen(die kwam me even vertellen dat ik een 10 had ) en mijn voormalige lerares frans… Ik was nog helemaal in de roes van het muziek maken, ik was met josanne wezen oefenen voor het prinses christina. We spelen de sonate van grieg, wat echt een geweldig stuk is. Ik speel het al jaren, en nu is er eindelijk iemand die het met me uit wil en kan voeren. Er is nog verschrikkelijk veel werk, maar ik heb het idee dat de grootste moeilijkheden overwonnen zijn, namelijk mijn eerste inzet en de syncopische stukjes. Jammer dat mijn ouders nu weer een domper op de vreugde moeten zetten, ze denken niet dat ik het ooit op uitvoeringsniveau zal krijgen. Nu werkt dat natuurlijk als vanouds lekker op me in, en ik wordt er alleen maar stijdlustiger en vastbeslotener van, toch doet het wel pijn om te horen dat je ouders niet in je geloven. Als het nou bij die ene keer bleef… Ze hebben nooit enig geloof in mijn kunnen uitgesproken, in tegendeel, ik krijg alleen bewondering achteraf. Ergens begrijp ik het ook wel, ze willen niet dat ik denk dat ik ze teleurstel als iets niet lukt, en dat is heel goed. Maar wat is beter? Iemand van tevoren laten weten dat je niet denkt dat hij het kan, of hem/haar volledig supporten en achteraf troosten, in plaats van ‘ik had het je gezegd’? Ik probeer me er nu niet aan te storen, het van me af te laten glijden… Ik moet me niets van hun mening aantrekken, maar het zijn toevallig wel mijn ouders. Heb ze wel mooi mijn stralende humeur laten verpesten. Ik ga straks maar weer eventjes celloen om dat te herstellen denk ik^^

Gek toch eigenlijk dat ikzo afhankelijk ben van iemand anders’ mening. Ik geloof in mezelf, dat zou genoeg moeten zijn, maar toch hakt zo’n opmerking er echt in. Heeft denk ik wat te maken met de zogenaamde ‘waardering’ die ieder mens nodig zou hebben, als je mijn maatschappijleraar moet geloven. Onzin als je het mij vraagt. Echt gelukkig ben je pas als je zo tevreden met jezelf bent, dat je iemand anders mening niet nodig hebt.

Verder heb ik gisteren voor het eerst een heftruck gereden op mijn werk, serieus, dat is veel moeilijker dan het lijkt… Ik mocht het laatste uurtje eventje oefenen voor mijn examen(betaald dusXD), en ik heb het sturen en heffen redelijk onder de knie nu. Niet dat ik snel ben, maar ik rij tenminster geen mensen meer over hoop enzo, dat scheelt. Een beetje verwarring is er wel. We hebben bij de deka 2 afdelingsleiders op de koelafdeling, Mark en Paul. Paul vertelt me elke keer dat hij me ingeschreven heeft voor het examen, maar dat hij niet kan garanderen dat ik mee mag doen, Mark vertelde me vorige week dat ik binnen ben:P Miscommunicatie? Ik weet het niet, ik blijf het idee houden dat Paul me eigenlijk niet wil promoveren tot heftrucker… Ik blijf maar van die opmerkingen ‘vrouw achter het stuur bloed aan de muur’ horen… Dacht ik dat ik gediscrimineert werd omdat ik gothic ben, nou moet je als vrouw bij het Deka distributiecentrum komen werken… Nederland is zooo tollerant, maar ondertussen word ik wel dagelijks uitgescholden op straat en word ik op mijn werk behandeld alsof ik van glas ben(en minder goed dan enige andere mannelijke nietsnut daar).

Maar goed, mijn vader wil graag nog eventjes de computer inpikken, dus ik ga mijn depri klaagblog maar eindigen… Morgen wat vrolijkers mensen;)

Ik loop nu ongeveer een jaar met het idee in mijn hoofd rond om te gaan studeren aan Cambridge. Ik heb bergen info verzameld, ben naar een voorlichtingsmiddag geweest en ben met mijn decaan op zoek gegaan naar een studiebeurs. Over het algemeen keek ik heel erg uit naar mijn studentenleven. Los zijn van thuis, zelfstandigheid, vrijheid, een interessante studie. Maar sinds vandaag voel ik ook een soort van angst. Mijn definitieve studiebeursaanvraag is gisteren de deur uitgegaan(ik ben vergeten het brutojaarinkomen van mijn ouders erop te zetten, heeel stomme fout). Vandaag zijn we op school doodgegooid met studiereclame. Het geweldige studentenleven, kamers zoeken, universiteit kiezen. En vooral het plezier(of de hel) van het kiezen van een studie. Ik besef meer en meer dat ik dit alles aan me voorbij laat gaan. Ik heb mijn keuze al lang en breed gemaakt en ben me al een tijdje aan het voorbereiden op de big jumpoff.

Alles lijkt nu ineens heel snel te gaan. Vandaag besefte ik ineens dat ik over 700 dagen in Cambridge zit, als alles goed gaat. Dan sta ik er alleen voor, dat is het begin van mijn volwassen leven. Dan moet ik me bezig houden met goede resultaten halen om een goede baan te krijgen. Niet dat ik me daar klaar voor voel, ik had het idee dat het nog zo ver weg was… Zeker omdat iedereen om me heen nog zo tweifelt, alleen vaag een idee heeft.Ik voel me een uitzondering, een eenling, omdat ik een van de zeldzame mensen ben die het al lang weet.

Ik heb er ook heel erg zin in, omdat het echt is wat ik wil met mijn leven. Mijn keuze, waar ik hard voor gewerkt heb, maar het is sinds vandaag een beetje een dubbel gevoel. Ik zie er erg naar uit, maar ik voel me ook zenuwachtig. Het is mijn grote droom, maar ook een heel beangstigend idee. Alleen zijn, volwassen zijn. Wat als je grootste wens tegelijkertijd een nachtmerrie is?

betoverende muziek

zo vliegt het door het universum, als een vlinder

onbekommerd fladderend, recht naar je hart

zo magisch mooi

zo vliegt het door het universum, als een vlinder,

betoverende muziek

Natuurkunde is vreemd mensen… Eigenlijk werk je alleen met nietszeggende, door de mens toegekende waarden in een systeem wat we net zo lang aanpassen tot het min of meer op de werkelijkheid past, en dat wordt dan gepresenteerd als onaantastbaar. Wat je zelf van de wereld geleerd hebt(als ik er tegenaan duw, verschuift het) wordt verklaard met lekker simpele formuletjes. ‘Dat komt omdat je het voorwerp dan energie meegeeft’. Maar wat energie nou echt is, dat kan niemand me vertellen. Electrische energie is bewegende lading, maar wat doet die electronen bewegen? Hun lading, maar wat geeft ze die lading, en hoe kan dat invloed hebben zonder fysiek contact? Mensen praten alsof ze alles weten, maar eigenlijk weten we niet meer dan toen men nog dacht dat de aarde plat was. We weten eigenlijk helemaal niets. Alles is gebaseerd op aannames en veronderstellingen. Hoe kunnen mensen het paranormale zo stellig ontkennen al we niet eens weten wat energie, een van de belangrijkste onderdelen van de moderne wetenschap, is? We weten niets, en dat is geen probleem. Wat we voor regels opgesteld hebben, werkt heel goed en we hebben er veel mee bereikt, maar de cruciale fout is om wat we ‘weten’ als waarheid te zien. We moeten open blijven, kritisch, zo komen we verder. Ik denk echter niet dat we ooit achter de volledige ‘waarheid’ zullen komen. De natuur is te complex om in zijn geheel begrepen te worden, laat staan om in een formule gevat te worden. De moraal van dit verhaal is dus niet dat je maar niets meer van natuurkunde, of de rest van de wereld moet leren en jezelf terugtrekken in een donker kamertje, om na te denken over wat we nooit zullen weten, zoals sommige griekse filosofen, maar dat je de dingen in perspectief moet blijven zien.

Velsen-Noord, 17 februari 2008

 

Redactie Noord-Hollands dagblad

Schans 33/hoek Spoorsingel
1941 JP Beverwijk    

 

Zeer geachte redactie,

Ik schrijf deze brief naar aanleiding van het artikel “zelfmoordpoging na chatsessie” uit het Noord-Hollands dagblad van maandag 28 januari. Ik ben van mening dat dit artikel nooit geplaatst had mogen worden, om verschillende redenen.

 

In dit artikel word er zeer denigrerend gesproken over een jongerenstroming genaamd “emo”. Alle “emo’s” zouden zichzelf verminken, ik citeer: “zelfverminking zit in het basispakket”. Dit is ongeveer hetzelfde als dat ik zou zeggen: “alle journalisten zijn lelijk”. Precies, dat slaat ook nergens op. Er zullen vast wel “emo’s” zijn die zichzelf verminken, maar er zullen ook vast wel lelijke journalisten zijn. Waar is deze bewering op gebaseerd? Heeft de betreffende journalist duizend “emo’s” ondervraagd,” of ze zichzelf wel eens snijden, en o, ja, heb je toevallig nog zelfmoord gepleegd?”. Ik mag aannemen van niet. Dit gaat duidelijk over een vooroordeel. 

 

Daarbij komt dat er al heel veel vooroordelen over de zogenaamde “alternatieve hoek” de ronde doen. Ikzelf als “gothic”, word op straat dagelijks uitgescholden en ik voel me vaak bedreigd, terwijl ik niets gedaan heb om dat te verdienen. “Gothic’s” zijn lelijk, ze stinken, ze doen allemaal aan SM en ze aanbidden de duivel, o, ja dat vergat ik, ze zijn ook allemaal suïcidaal. Dat zijn dingen die ik dagelijks naar mijn hoofd geslingerd krijg, door mensen die ik zelfs nog nooit gezien heb. Onze op het oog zo tolerante samenleving is niet zo tolerant als sommige mensen wel niet denken. Daarom lijkt het me een slecht idee als een krant vooroordelen gaat presenteren alsof het absolute waarheden zijn.

 

Ook ben ik van mening dat het benoemen van mensen als “emo” of “gothic” valt onder het zogenaamde “in hokjes denken”. Ook iets wat naar mijn mening niet bevorderd moet worden door een regionale krant.

 

Ik hoop dus dat artikelen als deze niet meer geplaatst zullen worden omdat de beweringen berusten op louter vooroordelen, de mensen die een hekel hebben aan “gothics”of “emo’s” niet aangemoedigd moeten worden en het “hokjes denken” ook geen steun moet krijgen. Het zou misschien een beter idee zijn om een keer een artikel te schrijven over de vooroordelen die de ronde doen, en eens te kijken wat daarvan waar is.

 

Hoogachtend,

 

Tamara van Haarlem

Newer Posts »